"Böyle olmamalıydı...Sana inanmamalıydım..." "Ecem açı-" "Kes sesini" gözümden damla damla yaş serpiliyordu. Boğazım düğümlendi... Yutkunamadım... "Ecem bak" "Aras BİTTİ!"Arkama dönüp açık kalan kapıdan çıkıp kapıyı çarptım. Arabama koştum.Ona hazırladığım çiftlik evine sürdüm...

Önündeki uçurumun dibinde, hayal kırıklıklarının can yakan acısıyla duruyordu dostu. Gidip konuşmak istiyordu, bir çözüm bulmak istiyordu ama ne diyeceğini de bilmiyordu Niran Erendiz. Dostunun sonunun kendisi gibi olmasından ölesiye korkuyordu. Onu da kaybetmek istemiyordu. Bu yüzden tüm cesaretini toparlayıp, ne diyeceğini bilemeden yanına gitti dostunun. Tam yanında durduğunda, elini omzuna koyup sıvazladı usulca. Ciğerlerine temiz havayı doldurduktan sonra, dostuna döndü ve, "Yıllardır içimde büyük bir pişmanlıkla yaşıyorum. Öyle davranmasaydım hayatımız nasıl olurdu diye düşünmekten alamıyorum kendimi. Sen benim dostumsun Ateş, kardeşimsin. Senin de aynı şeyleri yaşamanı istemiyorum. Sinirine yenik düşme, sizin hikayenizin yolu uzun, yarıda kesme be kardeşim!" Saatlerdir olduğu gibi yine sessizliğini bozmadı Ateş Karan. Ama dostunun söyledikleri içinde bir yerlere fazlasıyla dokunmuştu. Kendini taşmak üzere olan bir bardak gibi hissetti o an. Üzerindeki hırkayı bir çırpıda kollarından sıyırıp parmaklarının arasındaki sigaradan bir nefes daha çekti içine. O an uzun zaman sonra ilk defa sarhoş hissetti kendini. Hem de bu sefer içmeden sarhoş olmuştu. Dudaklarından dökülen kelimelere mani olamıyordu. Ve belki de söylemeyi asla beklemediği kelimeler döküldü dudaklarından. "Bitti o şiir, başka mısra gerekmez." Buz gibi bir sesle söylediği kelimeler, daha ilk saniyesinde yakmıştı canını. Dudaklarını koparıp atmak istedi o an. Sigarasından son bir nefes daha çekti içine ve dinlendiklerini bildiğinden, bütün gücünü toparlayıp sigarasını avucunun içinde söndürdükten sonra avucunu açıp elindeki küllere baktı. Ve son bir güç kırıntısıyla araladı dudaklarını geri dönülemez bir yola adımını atmadan hemen önce. "Bu da karanlıkta yaşayan adamın aşkından geriye kalan."

Kazandığı okul, onu mutlu etmesi gerekirken bütün kötü olayların içinde oldu. Dış görünüşü, Konuşması, Güçlü Duruşu, Çalışkanlığı, Bakışlarıyla göze battığı için miydi yoksa tüm bu olanlar? Kim bilir belki öyle, belki de değil! EZGİ'DEN MAYISA DÖNÜŞMESİ, ONU DEĞİŞTİRDİ Mİ? YOKSA İSTEDİĞİ VE EN BAŞINDAN OLMAK İSTEDİĞİ KİŞİ Mİ OLDU? Yepyeni bir kişilik.. Sil baştan yapan bir karakter.. Tam anlamıyla değiştiğini düşünen, MAYIS AKIM Değişmesine yardım eden Bir Yabancı, Arkadaşlık kurulmuş 7 kişi, En başından beri Aşık olan Gizemli Bir Kişi ve İçinden atamadığı Bir AŞK. BİR DEĞİŞİMİN, EN GÜZEL AŞK İZİ. •••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••• "Sen içimdeki Karanlığı aydınlatan ışıksın" Dedi. zorlukla, onunda canı acıyordu. "Gitme lüt-lütfen" Dedi. Dolu gözleriyle gözlerime bakıyordu. Gözlerim beni dinlemeksizin akıyorlardı, ardından gök gürleyip yağmur yağmaya başladı. Gözlerimin yaşları yağmurla karışıp yok oluyordu. Tıpkı o gün beni öldürdüğü gibi. Ben kendimi kaybetmiştim onun yüzünden! "Güneş varken, ışığa ihtiyaç duymaz kimse." Dedim en soğuk sesimle. "Güneşi ne yapayım, Işığım sende kalmışsa?" Gözlerinden bir damla aktığında, zaman durdu benim için. "Ağlama sarıl bana" Demek istedim. Ama diyemedim. "Sen benim en güzel Gecemdin. Her gece seni düşünerek uyumam, her gece seni düşünerek uyuyamamam. Sen benim en güzel Sahnemdin. Sana bakarak, kahkahalarım, Ağlamalarım, Sevinçlerim, Mutluluklarım, Hüznüm. Şimdi düşünüyorumda gerçekten kendimi hiçe saymışım senin yüzünden. Sana bu yüzü unutma demiştim! Sen, sen Ezgiye aşık oldun Meriç Soyal. Ben o kızım. Üzgünüm."

Hazal, babasının ölümünden sonra annesi ve abisiyle birlikte İzmir'e taşınır. Orada gideceği kolejin sahibinin oğlunun gazabına uğrayacak yeni kişidir. Batu ve Hazal'ın birbirlerine olan nefreti ne zaman aşka yol açacak? Aşk ilk hangisini yakalayacak?