In a world of monsters, is it possible to find the beauty in each other? Ice melts... Power ignites... Bonds forge... Just in time to clash with the impending storm on its way. ----------------------------------------------------------------- "I think you have lost your mind," Soren suddenly muttered. Then it happened: Annika grinned. A glowing warmth lit inside, heating her cold interior. There was something extraordinary about the simplicity put into a grin. The anguish lessoned, and suddenly anything was possible. Surely the sky could fall if Annika could smile? "What makes you say that?" She asked as she continued her movements. The grin acted as a soothing balm on her aching heart. Annika might've been crazy to become so easily uplifted by an everyday facial expression, but crazy seemed like a much better term to be than slave. "Only a lunatic would approach me in my slumber." His eyes remained shut, and he didn't object to her petting, so Annika didn't stop. "Well... you wouldn't know if you were asleep?" "Mmm," the sound vibrated like a guttural hum, "I awoke the second you entered." "Did you?" Annika asked as she turned her head to study his face, but this time, his eyes were open, revealing those beautiful pits of colorless depths. --------------------------------------------------------------- (WARNING: MATURE CONTENT OF ALL KINDS *EMPHASIS ON THE ALL PART*) Highest Rank: 48 (thanks to you beautiful creatures)

Melissa Crawford thinks she's just a regular teenage girl. She goes to school. She has friends, boy problems, homework...you know, the typical teenage angst. But she couldn't be more wrong, for Melissa Crawford is not a mortal. Her adoptive mortal mother refused to give her up and hired a witch to erase the enchanting Faery child's memory, not realizing that things aren't that simple. You see, when she was a little girl, Melissa promised herself forever to her Leannan Sidhe (mate), a Fae Prince, and a promise to Fae is sacred. When the Fae Prince comes back to claim what's his, nothing will get in his way. "Mortals are so arrogant. So utterly narcissistic to think that they are the only intelligence in this world, to believe their realm is the only realm, their way is the only way. "Many of you believe us fairies only exist in little kids' fairy tales. We are so much more than that. We exist, living in the Realm just a blink away from yours. A few wrong turns in the park or the forest and you're there. We sometimes walk among you, and you're not even aware of it. Believe me, we exist. Across the globe, your kind calls us and our realm by different names...but as William Shakespeare once said- a rose by any other name..."

Highest Rank #19 in Fantasy. Four guys , hot guys rooming with you and that's not all , they're princes. Supernatural princes. As if that wasn't enough , I might as well have feelings for one if them. But he'd never notice a girl like me. Afterall , he's a demon prince soon to be king and I'm a normal human; aren't I ? Cover by AverySummers.

Η έρση, ένα σεμνό και γλυκό κορίτσι, δουλεύει ως οικιακή βοηθός σε δύο αδερφές που ασχολούνται με το σχεδιο μόδας. Αν και η μια απο τις αδερφές, η Αννα, ηταν πολύ ευγενική μαζί της, και την ένιωθε σαν να ηταν κόρη της, η αλλη αδερφή, η Αθηνά, μαζί με την κόρη της, της φέρονταν απεσια, με αποτέλεσμα να της κανουν την ζωή δυσκολη. Και σαν να μην έφτανε αυτό, θα ερθει να μείνει στο σπίτι, ο γιος της Αννας, ο οποίος είναι ο γνωστός player- bad boy, που παντα προσπαθει να "μειώσει" την έρση! Τι θα γίνει όμως στο τέλος, θα έχει το happy end που το κάθε κορίτσι ονειρεύεται, ή η φράση που λέει ο λαος << ο καλός καλό δεν βλέπει>> θα βγει αληθινή; ( ποιο αναλυτική περιγραφή των χαρακτήρων στο 1ο κεφάλαιο😉)

Λίγα λεπτά μετά ένα άρωμα αξ τρύπησε τα ρουθούνια μου και έκανε όλο μου το σώμα να ανατριχιάσει. Σήκωσα αργά και βασανιστικά το κεφάλι μου επειδή ακόμα κοιμόμουν όρθια και αντίκρισα το πιο όμορφο πλάσμα σε όλο το πλανήτη. Ψηλός, γυμνασμένος...κάτι μπράτσα... Πωωωω! Γλυκιές φακίδες στο πρόσωπο που φωτίζουν το υπέρλαμπρο λευκό δέρμα του και τα κρυστάλλινα γαλάζια μάτια του. Δεν προτιμώ τους γαλανομάτες αλλά αυτός είναι το κάτι άλλο! <<Μην ενθουσιάζεσαι και πολύ...άπιαστο όνειρο. >> <<Τι θες να πεις? >> ρώτησα τη Στέλλα μπερδεμένη. <<Για τον Πέτρο Ξανθού. Αυτόν δεν κοιτούσες? Ε, σου λέω, δεν αξίζει τον κόπο. Είναι ωραίος, είναι κούκλος αλλά επίσης και πολύ μαλάκας. >>

Η ανάσα του καυτή και σταθερή άγγιζε τον λαιμό μου... Ενώ το όπλο του άγγιζε το γυμνο δέρμα στα πλάγια της κοιλιάς μου... Η ανάσα μου κόφτη και τα μάτια μου πεταγαν σπίθες καθώς η κρυα λεπιδα του μαχαιριού μου άγγιζε τον λαιμό του... -Δεν σου έχουν πει ότι αυτοί που πολεμουν την φωτιά με φωτιά στο τέλος καταλήγουν με στάχτες μωρό μ; είπε με αυτή την κρυα, βραχνη φωνή του... ° ° Μας ειπανε να παιξουμε με την φωτιά... Κανένας όμως δεν μας είπε πως θα καιγομασταν....

"Όταν θα παρακαλάς για ένα βράδυ μαζί μου Φαιδρακι θα σου λέω όχι" Λέει ολο σιγουριά "Πολύ σίγουρος είσαι ότι θα σου κάτσω. Αλλά ξεχνάς κάτι δεν πάω με αγοράκια. Μόνο με άντρες" Ωχ τα πήρε τα πήρε. Άνοιξε πέτρα να κρυφτώ 😕 No copying❎

Βαρβάρα. Χρήστος. Αυτή. Αυτός. Τι θα γίνει όταν το αγνό συναντήσει το πάθος; Τι θα γίνει όταν ένας άγγελος μπλέξει με έναν δαίμονα; Τι θα γίνει όταν η λογική γνωρίσει την ανάγκη;