Kurduğumuz hayali gerçekleştirmek için ne yaptın?

O, Ateş'ti. Bense, ortalığı Ateş'e veren kızdım. Canlı canlı yanmamız kaçınılmaz, sakınılamaz ve men edilemezdi. NOT: TENİMDEKİ İMZA'YI OKUMAK İÇİN RUHUMDAKİ İMZA'YI OKUMANIZ GEREKMEZ.

Yağmur damlaları tenine değdikçe sinirleniyordu, sinirlendikçe daha da hızlanıyordu. Nefret ediyordu ıslanmaktan. Yanındaki boşluğu fark etti, iki kişi olmaları tek başına kaçma istediğini köreltiyordu. Her şeye rağmen yavaşlayıp arkasındaki kıza seslendi. ''Ne dikiliyorsun?'' Kız, başını kaldırıp direk lambalarının yağmura geçirttiği evrimi seyretti. Direkten vuran ışık yüzündeki morlukları siyaha çevirmişti. ''Tenime dokunan en nazik şey bu damlalar. Şefkatini geri çevirmek kabalık.''

"Sen o hikayeyi biliyor musun? Şu yaz kuşlarının hikayesini?"

"Ben öbürleri gibi değilim," dedi Joce ona doğru tehditkar adamlarla yaklaşırken, Jane titriyordu ama bu soğuktan değildi, çocuk ürkütücü görünüyordu sadece. "Sorgusuz sualsiz hiç tanımadığım birine yardım etmem." "O zaman etme," dedi Jane ifadesiz bir sesle. Çocuk, kızın sesini ikinci defa duyduğunda tepkisiz kalmıştı. Joce, birden kızın havlusunu çektiğinde Jane engel olamadı ve ıslak elbisesiyle kaldı. Elbisesi vücuduna yapışmıştı, ince beyaz kumaşından dolayı teni bile görünüyor olabilirdi. "Kimse burada böyle bir elbise giymez. Çok pahalı olduğu her halinden belli," sonra gözlerini kıstı, "sen nereden geldin?" "Cennetten," dedi Jane çocukla dalga geçercesine, "ben bir meleğim." Ama dalga geçme fikri iyi bir fikir olmayabilirdi. Joce kızmış gibi kızın dirseğinden tuttu ve kendine çekti. "O zaman kanatların nerede küçük melek?" Jane, her an korkudan bayılabilirmiş gibi hissediyordu. Karşısındaki çocuğun ölümcül bir güzelliği vardı. Kızarken, sinirlenirken bile tapılasıydı. "Düşerken kırıldılar," dedi Jane titrek bir sesle.