"Bir adam ile yara bandının hikâyesini hiç duydun mu?" diye sordum meraksız bir tonda. Çünkü anlatmak istediğim sıradan bir hikâye değildi, kendi yazdığım bir hikâyeydi. Yüzüne bakmadığım için ne tepki verdiğini görememiştim ama onu tanıdığım kadarıyla -bu da çok uzun bir zaman dilimine tekabül ediyordu- şu anda hafif çatık kaşlarıyla bana bakıyor olmalıydı. "Hayır," dediğinde sesinde bariz bir sorgu vardı. Onunla konuşmaktan kaçındığımı çok iyi bildiğinden onunla sözlü iletişime geçmiş olmama oldukça şaşırmıştı. "Bir gün bir adamın kolunda ufak bir yara açılmış." diye başladım çatallı sesimle konuşmaya. "Çok ufak bir yaramış ama, öyle hastaneye gitmesine gerek yokmuş. Küçük bir sıyrıkmış sadece." Kalbim acıyordu. Keşke bu şekilde gelmesiydi bana. Böyle gelmeseydi. Hafifçe yutkundum. "Bir yakınından yara bandı istemiş. Kapatmış yarasını o yara bandıyla. Kısa bir süre birlikte yaşamışlar mecburen. Birkaç gün içinde iyileşmiş adam ve kolundaki yara bandını bir an bile düşünmeden atmış çöpe. İhtiyacı olduğunda hemen sarıldığı yara bandından iyileştiğinde hemen kurtulmuş." Sustum, çünkü devamını getirmek zordu. Ona hayır demek çok zordu. Hafif ıslanmış gözlerimi tekrardan gözlerine çevirdiğimde onun hâlihazırda bana bakan gözleriyle karşılaştım. Gözlerinin içine bakarak devam ettim. "Olan da yara bandına olmuş. Temiz, tertemiz yaşamı bir çöpte sonlanmış. Çok zaman geçmiş, en sonunda biri bulup temizlemiş." Keyifsizce tebessüm ettim bir anlığına dolu dolu gözlerimle. Gözlerimdeki bakışları dudaklarıma düştü. "Eskisinden daha iyi, daha temiz görünüyormuş artık. Ama..." Gözlerimiz birleşti. "İçi paramparçaymış." "Dilara..." Bu gece ikinci kez kestim sözünü. "Ben yara bandının yaşadıklarını yaşamak istemiyorum."

Bir mahalle hikâyesidir.

Müziğin ritmine iki beden eşlik etmeye çalışıyordu tamamiyle herşeyden soyut lanmış sadece birbirlerinin gözlerinin içine hapsolmuş lardı. Bütün kadınlar leylayı kıskançlıkla süzüyordu. Yağız kollarının altındaki küçük ve zarif bedeni kavramışdı sanki kırılgan bir şeyi tutuyordu canını yakmaktan korkar gibiydi . Burnuna yayılan böğürtlen kokusu genç adamı mest ediyordu. Bakışlarını sakınmadı leyladan o kadar güzel di ki o koyu kahvelerde hayat buluyordu sanki. Leyla ürkekce genç adama ayak uydurmaya çalışıyordu. Koyulaşmış zümrütlere bakarken kendin den geçiyordu. Sanki kalbi yerinden çıkıcak gibiydi miğdesindeki kelebekler deli gibi bir o yana bir bu yana uçarken titriyordu genç kadın bu alışık olmadığı duygu fazlasıyla güzeldi. Aşık dı bu adama deli gibi. "Çok güzelsin leyla " Yağız genç kadının kulağına eğilmiş fısıltıyla konuşmuştu kulağına çarpan sıcacık nefesle bayılıcak gibi olmuşdu. Genç adam onu tutuyor olmasaydı kesinlikle yeri boyluyabilirdi.

Ben hiç böylesini görmemiştim. Vurdun... Kanıma girdin... Kabulümsün. Atilla İlhan Dip Not: Bu hikaye 05.05.2015 tarihinde yayınlanmaya başlamıştır.

Arkadaşlar bu benim ilk hikayem ben yazarken çok eğleniyorum sizde okurken eğlenirsiniz umarım :)

20 yaşında bir genç kız 33 yaşında bir adama aşık olur. Ama onda bulduğu huzuru, aşkı, sevgiyi şimdiye kadar hayatına giren hiçbir erkekte bulamamıştır. Onların aşkı öyle güzeldi ki 33 yaşındaki adam çocuk olmuş, 20 yaşındaki kız olgunlaşmıştı. Onların aşkı öyle saygı değerdi ki gelmiş geçmiş en büyük sevgiyi paylaştılar koca yüreklerinde. Onlar birbirinin kalplerinde buldular yaşama sevincini... Onlar çok sevdiler birbirlerini. Kurgu bana aittir, alıntı yapmayınız. Keyifli okumalar... Yazım tarihi: 10Nisan 2017