*çek şu çirkin kalbini,gözlerimin önünden. *herman tømmeraas fanfic.

Bildiğim tek şey, O. O'nun sesi. O'nun görüntüsü. O'nun ihtiraslı nefesi. O'nun hırsı. O'nun acımasızlığı. O'nun katran kaplı, güneş yüzü görmemiş siyah kalbi. O'nun hisleri. O'nun hissettirdikleri. Ne gökkuşağının sekizinci rengi, ne de bir sirenin adım adım ölüme doğru kürek çektiren cezbedici ezgisi... O, Anka Kuşu'nun ruhumda utanmazca gezinen pürüzsüz bir tüyü. İrademin baskıladığı tek duyumu, tenimi zincirlere vurmuş olsa da kıyamıyormuşçasına nazik. Lakin bilmiyor, yakıyor! Hissediyorum, Anka'nın alevleri köz olmuş, yapışıyorlar bedenime. Ve işte ölüyorum, sırra kadem basan binlerce ruhun peşinde... 01.06.2016

Sonra gece üstümü örttü, yıldızlı gece göğüne benzeyen gözlerine bakmaya fırsat bulamadan.

Bu hikaye,sevgiyi hakedenlere ithafen yazıldı. kapak için: @veyl02 'e teşekkürler.<3

"Kapanına hoş geldin Küçük Fare." O... Gerçekten göz kamaştırıyordu. Her şeyiyle mükemmeldi. Bir şey hariç. Olması gerekenden 10 yıl daha yaşlıydı. Benimle aynı yaşta olan birine nasıl bakıcılık yapabilirdim? Ben kapana kısılmış küçük bir fareydim. Zarar görmeden kurtulabilecek miydim? * Meyra, ailesinin maddi durumu yüzünden yaz tatilinde üniversite sınavına çalışmak yerine, bakıcılık yapmak zorunda olan bir kızdır. Kendisi ayrıca bir yazardır ama bu konuda gerçekten berbattır.. Üstelik bakacağı çocuk yüzünden yazmaya zaman ayıramayacaktır. Ancak bakacağı çocuk, aslında bir çocuk değildir. Bakacağı kişi onun yaşındadır ve bu iş oldukça zor olacaktır. Çünkü Gölge başında bir gardiyan istemeyecek, ve Meyra'nın hayatını cehenneme çevirmek için elinden gelen her şeyi yapacaktır. Tüm bunların üstüne Meyra'nın hayatına bir hırsız, bir kiralık katil, bir hacker, bir balerin ve birde solist katılır. Sanki Meyra'nın hayatı yeterince zor değilmiş gibi anılarının sisli perdesinin arasında karşısına yeni bir isim çıkar. İlke. Meyra İlke'yi hatırlayamamaktadır. Ve sonunda Meyra kendini garip anıların, gizemli insanların ve tehlikenin ortasında bulur.

''O gün, bana 'Sinemaya gidelim mi?' diye sordu. 3391 kilometre öteden, şehirlerce, denizlerce uzağımdan... Yanımdaki insanlar görmezken beni, o bana imkansız olduğunu bile bile 'Sinemaya gidelim mi?' dedi...'' Aylarca sesini duymadığınız, yüzünü görmediğiniz, dokunmadığınız, kokusunu bilmediğiniz, aynı sokaktan geçme ihtimalinizin dahi olmadığı, asla aynı fotoğrafın içinde bile bulunamayacağınız, sizden kilometrelerce denizlerce adalarca şehirlerce uzakta olan bir insana aşık olur muydunuz? Bunu, kendinize yapar mıydınız? Bu bir mesafe hikayesi! İki insanın, birbirlerini görmeden duymadan aylarca gece gündüz konuştukları ; birbirlerinin en yakını oldukları, ama birbirlerinden en uzakta oldukları, aralarındaki kilometrelere rağmen birbirlerine aşık oldukları bir mesafe hikayesi! Burası bizim gezegenimiz ve burada her şey anını bekler. Burası, bizim 3391 kilometrelik gezegenimiz... - ''Seni görmem için yanımda olmana gerek yok. Ben seni gözlerim kapalıyken de görebiliyorum. Zaten ben seni sadece gözlerim kapalıyken görebiliyorum...''