Opowieść o Ladybug i ChatNoir. Wszystko jest opisane oczami Chat'a. Czy ja coś jeszcze czuję? Nic już nie czuję. Zero. Moje jedyne światło w tunelu dało mi kopa w dupę, zaśmiało się i uciekło. Co źle zrobiłem? Nie naprawię tego. Już za późno...

Wraz z ostatnim rokiem rocznika Marinette, dyrekcja postanowiła zintegrować ze sobą uczniów. Rozpoczęła się era szkolnego czatu, którym można posługiwać się za pomocą swojego tabletu lub komórki. Z chwilą wciśnięcia czerwonego przycisku 'Szukaj', serwer wybierał losowego użytkownika do korespondencji. Czy to możliwe, aby ktoś nieznany, mógłby przewrócić życie Marinette do góry nogami?

"Teraz, patrząc w jej piękne oczy i studiując jej wyraz twarzy, domyślił się, że jest lekko zawstydzona tą sytuacją, ale nie przeszkadza jej pozycja w jakiej się znajdują. Jedyne, czego nie mógł się domyślić, to fakt, że Marinette znała go lepiej niż sobie wyobrażał oraz to, że pała do niego coraz większymi uczuciami. To nie było dla niej korzystne, zapragnęła się z tego wyleczyć, ale również poczuć jego smak po raz kolejny. Złapała jego twarz swoimi drobnymi dłońmi i łagodnie wytarła pozostałości słonych łez. Przejechała po jego mokrych rzęsach by je lekko osuszyć, po czym posuwała się kciukiem po nosku, aż do jego ust. Jeździła palcem czule po jego wargach. Robiła to tak delikatnie, jakby bała się, że go spłoszy. Objęła mocniej jego twarz i spoglądała powoli, raz na jego oczy, a raz na usta. Chat zaczął się coraz bardziej nad nią pochylać, a ona nie sprawiała oporów. Gdy był już tak blisko, że stykali się nosami, szepnęła: -Pomogę Ci zapomnieć" #19 w Fanfiction!

" - Nie musisz mnie niańczyć. Burknęłam obrażona poprawiając się na łóżku. Adrien westchnął wlepiając wzrok w ekran telewizora gdzie nadal włączona była gra. - Wiem - zerknął na mnie - Ale, czego nie robi się dla takiego dzieciaka jak ty? Nienawidzę go. NIENAWIDZĘ!" Jak rozróżnić miłość od nienawiści? OSTRZEŻENIE ⚠ Opowiadanie może zawierać: ⭐Wulgarne słowa ⭐Sceny erotyczne Czytasz na własną odpowiedzialność.

,,Zapłakałam gorzko i ukryłam twarz w dłoniach. Łzy ciurkiem spływały po moich policzkach. Bez sił upadłam na kolana. Miałam dosyć. Nie usłyszałam kroków za sobą. Nie usłyszałam też dźwięku odblokowywania broni. Poczułam ból w prawym ramieniu. Okropny ból i spływająca krew. Usłyszałam krzyk. Mój krzyk. Straciłam przytomność."