💦

~ En güzel yaram sensin~

Yüzünü yüzüme yakınlaştırdı.Çok yakındı. "Niye sevdin beni?"dedi. "Şey..."diye başladım ama bana biraz daha yaklaştı.Geriye doğru yaklaştım.Sırtım duvarla buluştu ve kaçacak bir yerim yoktu.Cesaret yüreği yiyip sevdiğini söyledin şimdi ne diyeceksin at ağızlı Ezgi. "Ney?" "Sevmek istemedim." Ellerini başımın yanlarına katarak yüzünü yine yüzüme yaklaştırdı. Gözlerimiz birbirine kenetlemişti. "Niye sevdin beni gerizekalı.Ben kimseyi sevmem,nefret ederim,gönül eğlendirim,kalp çalar ve kırarım. Beni bırazcık tanıyorsan sevmezdin.Hata bende değil sende,seven ben değilim sensin. Sonu yok bu aşkın biliyorsun zaten...Çok merak ettim de beni görürken yada başka bir kızla sarmaş dolaş görürken ne hissettin?" Dudaklarımı araladım ama geri kapattım. Sessizlik oluştu.Hadi kızım yapabilirsin bunu,yapabilirim. "O kızı öpmen beni nasıl deli ediyor biliyor musun? Nasıl desem...aşırı kıskançlık damarlarıma yerleştirmiş gibiydi. Ve sonra...gözlerim doluyor, ağlıyorum.Nefessiz kalıyorum...canım yanıyor.Özellikle..."elimi sol yanıma koydum."Burası, tahmin edebilir misin o acıyı?Tahmin edemezsin. Sanki bu sol yanımı sivri bıçak..."tamamlamadan dudaklarıma yapıştı. Bir an nefesim kesilcekti. Dudakları hâlâ dudağımdayken anlamsızca sol gözümden bir damla yaş döküldü.Yapma bunu bize, yapma bunu bana...yapma,Birkan. __________________ Ve bir aşk hikayesi....Birkan ile Ezgi... Sonu yok bu aşkın biliyorsun zaten.... Sonu yok bu aşkın gidiyorsun zaten...

''Birlikte belanın içine batabileceğimiz kadar battık. Ve şimdi, seni bırakmayacağım... Benimle misin?'' --- Zeynep, kendini yeni okuluna başladığı ilk gün bir felaketin ortasında buldu. Okulu, salgın bir hastalık nedeniyle karantina altına alındı. Karantinanın akşamında ise kendini okulun karanlık koridorlarında bir kız öğrencinin cesedinin başında buldu. Üstelik yalnız değil, onlar da yanında... Mahşerin üç atlısı. Bu, sadece bedenleri değil ruhları da karantinaya alınan dört kişinin hikayesi. Bu onların özgürlüklerine ulaşmak için yaşadıkları esaretin hikayesi. Bu, birbirlerinin her şeyi haline gelen, birbirlerine gökyüzündeki son yıldız yanıp kül oluncaya kadar birlikte olacaklarına söz veren dört arkadaşın hikayesi. Bu mahşerin dört atlısının hikayesi. Şimdi, bizimle misiniz? "Bizim bedenlerimizi karantinaya almadılar. Ruhlarımızı karantinaya aldılar. Bizim ruhlarımız tanıştığımızdan beri karantina altında. Ne çıkabiliyoruz bu karantinadan, ne de birbirimizden ayrılabiliyoruz. Ruhlarımızı birlikte bir karantina altına aldılar, ve bizim bundan sonraki tek savaşımız bu karantinadan kurtulmak. Kurtulduğumuzda bile birlikte olacağız, ama özgür olacağız. Savaş bitti, ve biz sağ kaldık. Savaş bitti, ve biz hala ayaktayız."

"Tekrar söyle, Alvina." Yerimde rahatsızca kıpırdandım. Ağzımdan kaçırdığım için zaten pişmandım, tekrar edemezdim. Çok utanıyordum. "Ben... Bir şey demedim," dedim. Yiğit ısrarla üzerime geldi. "Söyledin, sen az önce bana çok özel bir şey söyledin, küçük kız." Onlar için sessizce bir kitap açıldı. Sayfaları rüzgârla savruldu, savruldu, savruldu. Her kelimesi kalemsiz yazılmış, sessiz satırların bulunduğu numarası on sekiz olan sayfa sessizce yerinden söküldü. Uçtu, uçtu, uçtu. Sonunda, damına kadar kırık dökük bir evin, kapısına sessizce paspas gibi serildi. Sessizliğin Pençesinde yaşayanların aşkı, hiçbir aşka benzemez. Bazen bir aslanın pençesindeymiş gibi saldırgan, bazen bir serçenin pençesindeymiş gibi naif... Her aşkın bir sesi varsa, onlarınki sessizlik üzerine kurulmuştu. Kelimler, birbirini sessizce anlayan insanlar için gereksiz bir ayrıntıdan ibaretti. Bu tablodan, harfler ve sesler silindi. YİĞİT ÖMER YALÇINKAYA & ALVİNA GÜNAY ? İlk yayınlanma tarihi | 12.Kasım.17 Saat | 21:23 Yazan | ELİSYA ROYAL

Aleyna'nın yaz tatili için doğduğundan beri, bir kez bile görmediği amcasının yanına gönderilmesi ve onun üvey çocuklarıyla tanışmasıyla başlayan kardeşlik, arkadaşlık ve biraz da romantizmle dolu bir hikâye...

''O gün, bana 'Sinemaya gidelim mi?' diye sordu. 3391 kilometre öteden, şehirlerce, denizlerce uzağımdan... Yanımdaki insanlar görmezken beni, o bana imkansız olduğunu bile bile 'Sinemaya gidelim mi?' dedi...'' Aylarca sesini duymadığınız, yüzünü görmediğiniz, dokunmadığınız, kokusunu bilmediğiniz, aynı sokaktan geçme ihtimalinizin dahi olmadığı, asla aynı fotoğrafın içinde bile bulunamayacağınız, sizden kilometrelerce denizlerce adalarca şehirlerce uzakta olan bir insana aşık olur muydunuz? Bunu, kendinize yapar mıydınız? Bu bir mesafe hikayesi! İki insanın, birbirlerini görmeden duymadan aylarca gece gündüz konuştukları ; birbirlerinin en yakını oldukları, ama birbirlerinden en uzakta oldukları, aralarındaki kilometrelere rağmen birbirlerine aşık oldukları bir mesafe hikayesi! Burası bizim gezegenimiz ve burada her şey anını bekler. Burası, bizim 3391 kilometrelik gezegenimiz... - ''Seni görmem için yanımda olmana gerek yok. Ben seni gözlerim kapalıyken de görebiliyorum. Zaten ben seni sadece gözlerim kapalıyken görebiliyorum...''