"Huysuzsun!" dedi kadın sinirle. Adam ise rahat bir tavırla kapıya yaslanırken ellerini ceplerine soktu. "Sende çok inatçısın." kadın derin bir soluk alarak gözlerini sarı-yeşil gözlere dikti. Elleri saçlarına daldırıp yolmamak için kendini zor tutuyordu. "Beni deli ediyorsun Aras!" adam rahat tavrından taviz vermeden yamuk bir şekilde gülümsedi. "Beni seviyorsun." Defne, artık burnundan soluyordu. Bu adamın bu rahat tavırları, umursamaz halleri onu çıldırtıyordu. Kafayı yedirecekti en sonunda Defne'ye... Elbisesinin eteklerini geriye doğru atarak Aras'ın yanından hızla geçti. Ya da geçmeye çalıştı. Aras hızla Defne'nin çıplak kolunu tutarak onu kendine çevirdi ve dudaklarını kulağına doğru yaklaştırdı. "Sende beni çıldırtıyorsun Defne, hem de her konuda. Yapma dedikçe inadına yapıyorsun sanki. Bu cürretkar elbiseyle başka bir adamın kollarının arasında, kahkahalar eşliğinde dans ediyorsun ve seni delirttiğimi söylüyorsun." Bir kaç saniye susarak sıcak nefesini Defne'nin kulağına üfledi. "Sen o kahkahaları atarken o adamın bakışlarını görmüyordun belki ama ben çok net görebiliyordum. Orada parlayan arzu ve şehveti görmemek imkansızdı. Ne yapmamı beklerdin? Seni onun kollarında bırakmamı mı? Kusıta bakma sen benimsin! Ve benim olanı paylaşmam!" NOT: Kötü Kız Kötü Çocuk'un devam kitabıdır. Olaylar birbiri ile çok fazla bağlantılı olmasa bile Defne ve Aras'ın aşklarının nasıl başladığı anlatılıyor..

Kötü Kız, Kötü Çocuk'u okuyan bilir... İşte bu kitap o sıkı dostların çocuklarının aşklarının sadece biri.. Seda ve Ege'nin tek çocukları olan Eren. Defne ve Aras'ın büyük çocukları Barış ve küçük çocukları Masal. Büşra ve Selim'in biricik kızları Esin. Peki bu erkekler küçük kızlar liseye başladığında bizim kızlara abilik yapmaya başlarsa? Ya bu dönem içinde Eren kardeşim dediği insanın gözünden sakındığı saf, sakar kız Masal'a aşık olursa? Sizce işler en fazla ne kadar karışa bilir?

Çağrı bütün yemek boyunca gözünü neredeyse hiç konuşmayan karşısındaki kadından alamamıştı. Mavi gözlerinin içindeki hüzün Çağrı'yı ele geçirmişti adeta. Bir kez olsun gülsün istiyordu, gözlerindeki o hüznün bir kaç saniyeliğine bile olsa silinmesini istiyordu. "Surat asmaya devam mı edeceksin?" masayı bir anda kaplayan sessizlikle Mira önünde ki yemekten gözlerini kaldırdı. Bu soru ona gelmişti ama kim söylemişti ki? Etraftaki yüzleri incelerken gözleri yeşil gözlerr takıldı. Yeşillerde belli olan merak soruyu soranın o olduğunu işaret ediyordu. Elindeki çatalı tabağının kenarına koyarak suyundan bir yudum aldı "Ben surat asmıyorum!" Çağrı'nın yüzünde alaycı bir ifade belirirken Mira sinirlendiğini hissediyordu. "Bütün yemek boyunca ne doğru düzgün konuştun ne güldün tek yaptığın surat sallamak." Konuşmak istemiyordu ya da gülmek. Buraya arkadaşları tarafından zorla getirilmişti oysa bugünü kesinlikle evde geçirmeliydi. Bugün onun bu halde olmasının sebebiydi. Bugün o sevgilisini tek aşkını kaybetmişti. Gene o hüzün.. Çağrı gözlerini bir türlü o hüzünlü mavilerden çekememişti. Kalbini dolduran sıcaklık ondan etkilendiğinin göstergesiydi. Bütün güzelliğiyle karşısında dururken etkilenmemesi zaten imkansızdı. Gene de merak etmeden edemiyordu. Bu mutsuzluğunun sebebi neydi? _____ Kararlıydı bu güzel kadının gözlerindeki hüzünün silinmesi için elinden gelen her şeyi yapacaktı. Ama işi hiç kolay olmayacaktı.. Çünkü Mira'nın hayatında ona yer yoktu ve bunu kısa bir zaman sonra acı bir şekilde öğrenecekti.. Bu bir sabır hikayesidir....