Tüm dünyam gözümün önünde yok olurken, tek başımaydım. Cızırtılı sokak lambalarının altında yürürken orada, karanlıkta ses çıkarmadan beni izlediklerini biliyordum. Daha doğrusu, hissediyordum. Ara sıra bana zarar vermeye niyetleniyorlardı, fakat bu onlar için kötü sonuçlanıyordu. Çünkü üzerimde birkaç bıçak ve 2 gümüş Colt vardı... İnsanlar kaçıp saklanırken, ben onlarla savaşıyordum. Sahi bunu neden yapıyordum? İnsan ırkına bu kadar zarar vermiş yaratıklardan neden korkmuyordum? Onlarla savaşıp, aptal insanların yaptığı yanlışı neden ben düzeltmeye çalışıyordum? Genetiğiyle oynanmış insanlarla, Mutantlar... Dünyadaki varlıkları insan, hayvan ya da mutant olarak ayırabilirken, kendimin ne olduğunu bilmiyordum. Herkesten farklı olduğum aşikârdı; fakat kesinlikle insan değildim. BİLİM KURGU #1 (DÜZENLENİYOR)

Bilinmeyen: Portakallı olsun. Ekin: Ne? Bilinmeyen: Süt diyorum, portakallı olsun. Ekin: Hangi galakside böyle bir ürün var acaba? Bilinmeyen: Bilemiyorum. Bilinmeyen: Ama eğer bana iki gün içinde portakallı süt bulamazsan seni affetmem Ekin. ♧ ▪2017 ▪2020

texting, Miraç: Annem gibi hissettiriyorsun. Miraç: Küçükken onu her gördüğümde kalbim hızlanır, güvende hissetmek için bana sarılmasını beklerdim. Miraç: Sarılırdı. Miraç: Sende onun gibi hissettiriyorsun. Miraç: İhtiyacım olduğunda güvende hissetmek için sarılmak istiyorum. Miraç: Şuan ihtiyacım var. Miraç: Lakin iki gündür sen yoksun. Miraç çevrimdışı 22.41

Hira: Yaptıklarımdan hoşlanmıyor olabilirsin. Evet, belki ikiyüzlüyüm. Belki bencilim. Ama inan bunlar umurumda değil. Hira: Çünkü henüz çocuğum ve bunları düşünerek vakit kaybedemem. Hira: Fakat sandığının aksine mükemmel bir hayatım olduğu ya da canım istediği için değil. Hira: Bataklıktayım, bilinmeyen. Bilinmeyen Numara: Bataklıkta değilsin Bilinmeyen Numara: Bataklıksın Başlangıç: 16.08.2019 Bitiş: 17.06.2020

Okuldan çıkmış, sarı saçlarımı savura savura eve doğru giderken aniden telefonuma gelen bir bildirim sesi değiştirdi tüm hayatımı. Tehlikeli ama bir o kadarda eğlenceli bu sularda yüzmek sanırım yaptığım en deli şeylerden birincisiydi. Bir anonim, çok mutlu ederken aynı zamanda çokta üzmüştü. Bu yürekte onun için atmıştı...Galiba. - B: Neden kaplumbağa gibi yürüyorsun yanımda? D: Seninle daha çok vakit geçirebilmek için civciv. B: Neden burnun bu kadar büyük anonim anne? D: Papatya kokunu daha iyi soluyabilmek için civcivim. B: Papatyalar ölüm kokar anonim. D: Varsın ölüm senin kokundan olsun.

"Avucunun içini parçalayan bıçak gibiyim," diye fısıldadı bıçağı sıktığı avucunun içinde oynatarak kendisine doğru çekerken. Avucumda oluşturduğu derin yarık boğazımda biriken kan damlalarının gözyaşı olarak yanaklarımdan ateş topu gibi yuvarlanmasına neden olduğunda acı damarlarımın içinde zift gibi dondu. Saçlarımın arasından kulağıma dokunan dudakları tekrar hareketlendi. "Varlığım canını acıtacak kadar keskin." Ağlamak istiyordum, avucumdaki yarık öyle hızlı bir şekilde kanla doldu ki, parmaklarımın arasından sızan acıyı hissedebiliyordum. Ruhum bedenimdeki tek bir noktadan çıkmak istiyordu. Beni parçalıyordu, dışarıdan içeriye gölgesi devrilen yağmur damlalarının katili camdı. Derin bir nefes alırken burnundan verdiği nefes tüylerimin diken diken olmasına neden oldu. Nefes alışı bir vazgeçişin izlerini taşıyordu. ''Ama oradayım, sen nefes almadıkça bir anlamım yok.''

Öğrendiğim şeylerden biri daha, hiçbir şey sonsuza kadar iyi ya da sonsuza kadar kötü devam etmez. * Görüşüm sadece saniyeler sürse de aynı on numara gibi nefes nefese kalmıştım. O çoktan maçına geri dönüp tüm yeteneklerini konuşturmaya devam ediyordu. Elime kadar uzanan badimin kolunu sıvadığımda tam tahmin ettiğim gibi kolumun morardığını gördüm. "Harika..." diye mırıldandım kaçtığım ve koruduğum her şey başıma gelirken. "Gerçekten, harika. "