(complete.) something changed the day we went to the lighthouse. did you forget? || inspired by. 絶叫学級 || rated. pg-13 || feat. kim taehyung & you as 'seonhwa'

Η Εύα Johnson, δεν ήταν τίποτα παραπάνω από μια απλή, λογική, και συναισθηματική 17χρονη μέχρι να μπλέξει με τους Crimes, τη μεγαλύτερη τρομοκρατική ομάδα εφήβων, που δεν έτρεμε μόνο το σχολείο τους αλλά και ολόκληρη η πόλη. Εκεί η ζωή της αλλάζει τελείως πορεία. Ο Άλεξ ήταν ο μυστήριος αρχηγός των Κράιμς που την κακοποιούσε λεκτικά και σωματικα, καταφέρνοντας όμως να μην χάνει τη γοητεία του. Τι θα αλλάξει όμως όταν η Εύα προσπαθήσει να γιατρέψει τις πληγές του παρελθόντος του; «Δεν περίμενα ποτέ να..να σε γνωρίσω!» του λέω. Κοπιάζω να του μιλήσω. Εκείνος έχει γυρίσει και παρακολουθεί τον αγώνα της ομάδας του. Τις φλόγες, τον αποπνιχτικό καπνό, και τον κόσμο που ξεχύνετε και πλημμυρίζει όλο το χώρο. Μετά από λίγο γυρνάει για να με αντικρίσει και μου λέει. «Ποτέ μη λες ποτέ» χαμογελαει στραβά. Επιτεύγματα: #1η θέση εφηβική Φαντασία [12.4.17] , #1η στην αγάπη, #1η στο Drama. Cover By: Rorree- All right reserved © Wattpad 2016-2017

Εκείνη γεμάτη ζωή ..παθιάζεται με τα πάντα ,πανέμορφη σαν αγγελος αλλά θανατηφόρα σαν οχιά..Κόρη του μεγαλύτερου ιταλού μαφιόζου που αποφάσισε για το καλό της να την στείλει μακριά.. Εκείνος είναι γεννημένος δολοφονος..Σκληρος και ψυχρός σαν πάγος που δεν λιώνει ποτέ..Αφήνει θύματα στο πέρασμα του χωρίς ίχνος συναισθήματων..απαγορεύεται για εκείνον να νιώθει... Αποστολή του ??να σκοτώσει την Carina ..το πρόβλημα?? Εκείνη είναι καλά κρυμμένη...Ο μόνος τρόπος??Να κερδίσει την εμπιστοσύνη του πατέρα της ... να μπει στην ""οικογένεια "" Salvatore και να την σκοτωσει ... Carina:" Μη με ακουμπάς !!δουλειά σου είναι να με προστατεύεις και όχι να με τραβάς !!" Gabriel:"ΒΟΥΛΩΣΕ ΤΟ ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ !! Και μην μου υψωνεις εμένα την φωνή σου αν δεν θες να ειμαι εγώ αυτός που θα σου φυτεψει μια σφαιρα κατάλαβες?? Ακολουθω εντολες του πατερα σου ΚΑΤΑΛΑΒΕ ΤΟ!!!" Carina:"βρε άντε μου στο διάολο λέω εγώ!!!!" Gabriel:"Λάθος... μέγα λάθος ψιψινα..." ΑΚΑΤΑΛΛΗΛΗ ΓΙΑ 🔞 ΣΕΞΟΥΑΛΙΚΟ ΚΑΙ ΒΙΑΙΟ ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΟ Don't copy ©2018 all rights reserved Απαγορεύεται οποιαδήποτε αντιγραφή και αναπαραγωγή χωρίς την γραπτή άδεια του συγγραφέα. Κατοχυρωμένο κάθε νομικό δικαίωμ

«Πες το, πιο δυνατά» με απείλησε και ήρθε κοντά μου. Η γνωστή καυτή ανάσα του χτύπηαγε το πρόσωπο μου. Μου αρέσει αυτό. «Σε θέλω πίσω» είπα με αυτοπεποιθηση. «10 βήματα» πέταξε αυτός , γρήγορα και απομακρυνθηκέ από κοντά μου. «Τι 10 βήματα;» «10 βήματα για να με έχεις ξανά πίσω» μου έκλεισε το μάτι και έφυγε μακρυά. ... Πρέπει να έχετε διαβάσει το ' 10 steps to have sex ' για να διαβάσετε αυτό το βιβλιο!

Rylie das Mädchen mit den blauen Augen und den schwarzen Haaren, kehrte nach einem Jahr, wieder zurück in ihrer alte Schule. Zu dem Menschen, der ihr vor Jahren das Herz gebrochen hatte und zu den Menschen, die sie dafür ausgelacht hatten. Wieso sie genau wieder zurück geht und was es mit dem Jungen der ihre Gefühle verletzt hatte auf sich hat, könnt ihr in diesem Buch nachlesen. Vorweg möchte ich sagen, dass die Geschichte, die Handlung und alle Personen frei erfunden sind und nicht der Realität entsprechen. Außerdem ist das Buch noch nicht überarbeitet und könnte Rechtschreibfehler aufweisen. Ich wünsche dir, falls du dich dafür entscheidest dieses Buch zu lesen, viel Spaß. Anfang der Geschicht: 18.01.2016 Ende der Geschichte: Updates: slow

Entschlossen schreite ich auf ihn zu und ziehe ihn zu mir runter um meine Lippen auf seine zu pressen. Mir ist bewusst, dass es ein Fehler ist sowas in meinem jetzigen Zustand zu tun aber wen schert es? Jayden hatte schon viele Mädchen vor mir. Wenn ich nicht weiter wissen sollte, wird er mir helfen. Ohne Widerworte zieht Jayden mich an sich. Wie kann ein Mensch nur so gut riechen? Jayden platziert seine Hände auf meiner Hüfte ich und öffne leicht meinen Mund um seiner Zunge Einlass zu gewähren. Immer wieder kichere ich in den Kuss hinein. Ich bin immer noch vollkommen betrunken. Eine andere Erklärung kann es gar nicht für diesen wahnsinnigen Mut der gerade in mir wächst geben. Meine Hände wandern zu meinem Top und ich ziehe es mir über den Kopf. Jayden weitetet erschrocken die Augen und schaut dann verlegen nach oben an die Decke. "Was wird das, Beth?" Keucht er schon fast. Grinsend küsse ich seinen Hals und fahre mit meinen Händen unter sein T-shirt. "Ich bedanke mich bei dir." Noch immer hält er inne, doch ich spüre was ich mit meinen Berührungen bei ihm auslöse. "Wofür?" Fragt er wieder heiser. "Sie mich an." Bitte ich ihn und verteile kleine Küsse auf seinem Kiefer bis ich zurück zu seinem Mund gelange. Zögernd mustert er mich und muss einmal tief durch atmen. "Elizabeth, ich verstehe nicht-" Ich grinse in unseren Kuss hinein. "Du bist so fürsorglich, die ganze Zeit." Murmle ich als Antwort und ziehe ihm mit seiner Hilfe auch sein T-shirt über den Kopf. "Du bist betrunken." Murmelt er und fängt an mit seinen Händen auf Entdeckungsreise zu gehen. Wenn auch etwas zögerlich. "Na und? Sonst hält dich das doch auch nie ab." Gerade will ich mich wieder seinen Lippen widmen, weicht er zurück. "Was?" Ich sehe ihn unschuldig an. "Sonst stört es dich doch auch nicht wenn das Mädchen mit dem du schläfst betrunken ist." Ich will meine Arme um seinen Nacken legen doch Jayden hält meine Hände fest. "Ist das dein ernst? " Fragt er

Sie ist eine Träumerin, Ein Mädchen, das nicht wahrhaben will, dass die Welt kein Märchen ist, Das hofft, dass es irgendwo eine Gerechtigkeit gibt, Das glaubt, Dass nicht die ganze Welt so grausam ist. Sie ist der Außenseiter, Das Mädchen, das ihre Pausen weinend auf der Madchentoilette verbringt, Das Mädchen, dem hässliches Entlein hinterher gerufen wird. Aber sie ist auch diejenige, die durch Zufall in die chaotische Welt eines anderen platzt. Eines anderen, Der stark ist und schon lange erkannt hat, dass das Leben nicht fair ist. Jemand, der seine Abende nicht zu Hause auf der Couch mit einem Buch verbringt, Jemand, der ihr Angst macht, Und doch erkennt, Dass sie eine Prinzessin ist, Die sich viel zu lange in ihrem Turm versteckt hat.

Και τι μπορεί να γίνει σε μια κατασκήνωση χωρίς όρια, όπου οι ομαδάρχες αποδεικνύονται πιο "παράνομοι" από τα παιδιά? Λοιπόν για μην τα πολυλέμε τώρα... Η Ζωή είναι μια περίπου 17χρονη κοπέλα με άθλιο παρελθόν. Οι γονείς της την πείθουν να πάει και φέτος στην συνηθισμένη της κατασκήνωση όμως κάτι γίνεται και βρίσκεται σε μια νέα με πολύ πιο ενδιαφέροντα άτομα. Είναι περίεργη και αρκετά αντικοινωνική αφού της αρέσει να μπλέκει συχνά σε καυγάδες. Της αρέσει να περνάει τον χρόνο της ήσυχα μόνη της με μια μπύρα στο χέρι αλλά όταν πηγαίνει εκεί όλα αυτά αλλάζουν. Η ιστορία αφορά 17χρονα παιδιά οπότε περιέχει αρκετά.. υβριστικό λεξιλόγιο. Α και καλό διάβασμα. Όποιος θέλει κομεντ και αστεράκι γιατί με βοηθάει. ΜΗΝ ΑΝΤΙΓΡΑΨΕΤΕ ΠΑΡΑΚΑΛΩ! #2 feelings 11/5/2k18 #13 εφηβική φαντασία 13/5/2κ18 #10 εφηβική φαντασία 16/5/2κ18 #12 εφηβική φαντασία 16/6/2κ18 #11 εφηβική φαντασία 23/6/2κ18 #5 εφηβική φαντασία 22/7/2κ18 omg #1 εφηβική φαντασία #/1/2019 e naii

Σύμφωνα με τον ψυχολόγο , ανθρωπολόγο και συγγραφέα Τζέντ Ντάιαμοντ, στον έρωτα υπάρχουν Πέντε στάδια.. Μια σχέση στηρίζεται σε Πέντε απλά Βήματα σύμφωνα με τους ειδικούς... Πέντε Βήματα...! Ας τα περπατήσουμε με το ζευγάρι μας, συνοδοιπόροι σε μια μακριά διαδρομή . Απαγορεύεται η αναδημοσίευση ή αναπαραγωγή (ολική/μερική/περιληπτική/κατά παράφραση) του περιεχομένου του , με οποιονδήποτε τρόπο χωρίς τη προηγούμενη γραπτή άδεια της συγγραφέας μιας και τα δικαιώματα έχουν κατοχυρωθεί νομικά . Επίσης απαγορεύονται τα υβριστικά/προσβλητικά/συκοφαντικά σχόλια σε οποιαδήποτε σελίδα του διαδικτυακού τόπου. Θα χαρώ να λάβω σχόλια με την γνώμη σας είτε θετικά είτε αρνητικά. Ευχαριστώ.

"Πού ήσουν;" η αυστηρή φωνή του ηχεί στα αυτιά μου, καθώς κλείνω κουρασμένη την πόρτα πίσω μου. Γυρίζω προς το μέρος του, μ' ένα αδιάφορο βλέμμα. Ύστερα, αρχίζω να βαδίζω προς την κρεβατοκάμαρά μου, αγνοώντας την ερώτησή του. Η σπαστική φωνή του όμως με σταματά. "Πού ήσουν, γαμώτο;" φωνάζει εξοργισμένος, καθώς με πλησιάζει. "Δεν σε αφορά." λέω κοφτά, ώστε να γίνω κατανοητή. Τείνω να φύγω, όμως το γυμνασμένο χέρι του με τραβάει κοντά του. Τα πρόσωπά μας απέχουν μόλις λίγα εκατοστά. Η βαριά ανάσα του σκάει στο πρόσωπό μου και μόνο απ' αυτό μπορώ να καταλάβω ότι έχει πιει. "Πάλι σε αυτόν τον χλεχλέ ήσουν; Δεν νομίζεις πως η ηλικία σου δεν σου επιτρέπει να πηδιέσαι;" ρωτάει, πιέζοντας τα χείλη του σε μία ευθεία γραμμή. Πλέον τα νεύρα μου χτυπάνε κόκκινο. "Μήπως πρέπει να σου θυμίσω ότι μόλις έκλεισα τα 17, ε; Και επιπλέον ποιός είσαι εσύ που θα μου κάνεις ανάκριση κάθε φορά: πού είμαι, με ποιόν είμαι και με ποιόν πηδιέμαι;" φωνάζω στον ίδιο τόνο, σηκώνοντας ενοχλημένη το φρύδι μου. "Αυτός!" λέει και πριν προλάβω να τον ρωτήσω τι εννοεί, απαντάει στις σκέψεις μου, σφραγίζοντας τα χείλη του με τα δικά μου.