"Kapımın önünden başka bayılacak yer bulamadın mı?" "Sen ne kadar kaba bir adamsın ya? Sanki ben seçtim bayılacağım yeri! Hatta inanır mısın? Kapının önünden geçerken dedim ki burası bayılmak için çok uygun bir yer. Burada bayılırsam dağdan inen bir takım elbiseli ayı gelir ve beni kurtarır! O ayı da sen oldun!" "Sen benimle dalga mı geçiyorsun? Bana ayı mı dedin sen?" "Ben sana takım elbiseli ayı dedim. Sadece niye bir kısmını alındın ki?" * "Bu yazı da ne?" "Dikkat! Mafya var!" "Hadi ya! İyi ki okudun! Benim okuma yazmam yoktu zaten" "Sen kültürsüz bir mafya mısın? Hiç yakıştıramadım! Çok ayıp! İstersen öğretebilirim!" "Hay Allah'ım sen bana sabır ver! Sülük gibi yapıştın bir de gitmiyorsun ya! Ben sana ne yazıyor demedim! Niye arabamın camındaydı bu?" "Hani bebek olan arabalara yazıyorlar ya 'dikkat! Bebek var!' ben de düşündüm ve dedim ki mafya olan arabaya 'dikkat! Mafya var' yazmak gerekir? Kötü mü düşünmüşüm?"

Birden arkamızdan flaşlar patlamaya başladı. "Sara Hanım hastaneden koşarak çıktınız neden?" "Kemal Bey gerçekten babanız mı?" "Soysalların veliahttı sevgiliniz mi?" Sadece son duyduğum soruya cevap vermek istiyordum. Bu yüzden Kerem'in elini sıkıca kavrayıp ona yaklaştım ,usulca gözlerimi kapatıp ufak bir öpücükle magazincilerin sorusunu yanıtladım. Tabi bunu yapmamın nedeni babamı sinir etmekti... Ya da bilmiyorum... Tanrım! Şu an tek emin olduğum şey başladığımız bu aptal oyunu herkese duyurmuş olduk.

Ekşınlı egzantirik bir lise hayatı...