Koştum. Durmadan koştum. Düştüm. Çok fazla düştüm. Vazgeçmedim. Nefes almaktan vazgeçmedim. Savaştım. Hayatla savaştım. Yenildim. Her zaman yenildim. Nefes aldım. Ölmek için nefes aldım. Kaçtım. Herkesten her şeyden kaçtım. Kendimden de kaçtım. Korktum. Aynalardan korktum. Kendi kendimi öldürdüm. En yavaş sekilde. Nefes alarak. Neden? ah tanrım bende bilmiyorum. Bana yardım edin.

Karanlık bir gece. Issız bir sokak. İşlenen bir cinayet. Ve tahlihsiz bir tanık. Her şey orda başlamıştı. Tam orda, tam o saniye. Birbirlerine değen iki göz, acaba olacakları bilseydi birbirlerine bu kadar nefretle bakar mıydı? Hiç sanmıyorum. Bu iki insan ne kadar farklı olsa da kalpleri aynı nedenden atıyordu. Savaş için atan iki kalp. “Hiçlik için savaşan” iki insan. Acaba aşkları için de savaşabilecek mi? Ya da bir katil masum olabilir mi? Bunları zaman gösterecek. Ama en önemlisi Hera'nın yanlış zamanda ve yanlış yerde karşılaştığı çocuk, onun için doğru kişi olabilecek mi? Siyahın pembeye dönüşümünü hep beraber izleyelim.