Preferencje ze skoczkami występują: Andreas Wellinger Daniel Andre Tande Kamil Stoch Peter Prevc Domen Prevc Johann Andre Forfang Richard Freitag Stefan Kraft Maciej Kot Tomasz Pilch Okładka się robi ta jest tymczasowa

Kiedy zapadnie ciemność nie jestem już sobą. Chcę to skończyć.

Przeprowadzki nie są łatwe. Zwłaszcza na inny kontynent, tym bardziej w ostatniej klasie liceum. Chyba że ktoś, tak jak Adele, nienawidzi swojej szkoły, w której jest ofiarą klasowego gangu. Wtedy zmiana otoczenia nie wydaje się złą perspektywą. Dziewczyna bez żalu żegna się z Wakefield, licząc, że w Nowym Jorku zacznie się nowy, lepszy etap jej życia. I rzeczywiście, nowo poznani znajomi są przeciwieństwem szkolnych prześladowców z liceum w Wakefield. A niektórzy wydają się nawet bardzo interesujący... Czy to, że Alan Braun, gwiazdor szkolnej drużyny koszykarskiej, jest uderzająco podobny do przystojnego bohatera ulubionego serialu Adele to dobry znak, czy raczej zwiastun kłopotów? Trudno powiedzieć, bo chłopak jest równie arogancki, jak przystojny, ale na pewno między tymi dwojga nawiązuje się trudna do nazwania relacja.

" - Nie musisz mnie niańczyć. Burknęłam obrażona poprawiając się na łóżku. Adrien westchnął wlepiając wzrok w ekran telewizora gdzie nadal włączona była gra. - Wiem - zerknął na mnie - Ale, czego nie robi się dla takiego dzieciaka jak ty? Nienawidzę go. NIENAWIDZĘ!" Jak rozróżnić miłość od nienawiści? OSTRZEŻENIE ⚠ Opowiadanie może zawierać: ⭐Wulgarne słowa ⭐Sceny erotyczne Czytasz na własną odpowiedzialność.

Mania nie jest zwyczajną dziewczyną. I nie chodzi tylko o to, że jest siostrą bliźniaczką Dawida Kubackiego i smaruje narty w kadrze polskich skoczków. Chodzi w dresie, jedyną sukienkę ubrała na Pierwszą Komunię, nie umie malować paznokci i nie cierpi komedii romantycznych. A jednak to właśnie do niej lecą jak ćmy do światła ze swoimi sprawami wszyscy skoczkowie. Od brakujących skarpetek po problemy miłosne.

Pod maską arogancji skrywa się paleta uczuć i emocji. Jak wiele wstanie jest znieść niedojrzały nastolatek? Jak długo można kochać bez wzajemności? Jak trudno jest milczeć, chociaż serce rwie się do odpowiedzi? Czy można zapomnieć, o kimś, kto wniósł w pamięć najlepsze wspomnienia? Za kurtyną ideału i ciepła jest zwyczajny człowiek, który także rani i cierpi. Błądzi, szukając siebie i odpowiedzi na najtrudniejsze pytania. Czasami łatwiej jest się okłamywać i przy okazji ranić innych, niż powiedzieć sobie prawdę. Czy wzięcie na siebie odpowiedzialności jest najlepszym rozwiązaniem? Co to znaczy obowiązek w miłości? I czy można zakończyć coś, co samemu się zainicjowało, bez powodu? Thomas i Gregor krążą w okół siebie, bezsensownie się odpychając, szukając odpowiedzi na miliardy pytań. Co ich rozdzieli, co ich połączy... ,,Pochylił się nade mną. Zaczął od jednego z guzików koszuli, ale on tylko pocałował mój obojczyk. Ustami wodził po mojej szyi, ale jego dłonie błądziły po brzuchu, aby dojść do paska zbyt luźnych spodni. Westchnąłem. Czułem się niesamowicie. Każdy jego ruch był pieszczotą. Spełnieniem ukrytych marzeń. Patrzyłem, jak powoli zdejmuje moje spodnie, następnie upadające na podłogę. Przygryzłem wargę i dłonią przejechałem po jego włosach, aksamitnych, gęstych. I wszystko przyspieszyło. Nasze oddechy, ruchy. Pozwolił mi zdjąć z niego koszulkę. Jego dotyk parzył, zostawiał na mojej skórze trwały ślad. Ubrania zniknęły, nie było już nic pomiędzy nami. Byliśmy tylko my. Nasze dłonie, błądzące po ciele. Nogi, którymi nawzajem się opletliśmy. Twarze, na których pojawiły się pierwsze kropelki potu."

Mały zbiór homo shotów o skoczkach :) okładka by @sawgfty 💜

Marina ma za zadanie zrobić reportaż o niemieckiej kadrze skoczków narciarskich. W tym celu musi z reprezentacją spędzić kilka tygodni. Z początku pisanie owego artykułu plasuje się na ostatnim miejscu na liście pragnień dziewczyny. Po jakimś czasie jednak bohaterka odkrywa nieznaną dotąd dyscyplinę, a co najważniejsze wspaniałych sportowców, którzy są jej nieodłączną częścią. Zawiera przyjaźnie ze wspaniałymi ludźmi, którzy zapiszą się w jej pamięci na zawsze, wprowadzając odrobinę pozytywnej energii do życia młodej dziennikarki. Szczególną rolę odegra jednak pewien blondyn o niebieskich tęczówkach i uwodzicielskim uśmiechu.

Mateusz Gajewski, zwany Elevenem, wciągnął się niesamowicie w "Kroniki". Fangame przyprawia go o śmiech, ale także rozterki, czasem smutek. Zbliża się moment, w którym gra dobiega końca. Eleven nie daje rady zabić swojego sobowtóra, który zostaje skazany na powolne cierpienie i śmierć w samotności. Ale nie ma się czym przejmować. Chwila dramatyzmu i już jest w porządku. Życie toczy się dalej. To, co na ekranie, to tylko gra. Prawda? A jeśli nie? Czy w prawdziwym świecie wszystko też będzie takie łatwe? Bez wyrzutów? Zostanie trochę smutku. Przecież wszystko kiedyś się kończy... Przejście gry zajęło mi 14 godzin, stąd 14 dni. Jeden rozdział = jeden dzień. Zapraszam. Istnieje druga część opowieści, zatytułowana "Po drugiej stronie ekranu |Eleven x Dark Eleven|"