Bazen... Boşluğa saatlerce dalabilir, görüntülerin akışını izleyebilirim. Hiç kapanmayan bir televizyon gibi, görüntüler hiç durmadan döner durur. Tüm bunları neden gördüğümü bilmiyorum, ama sanırım bildiğim bir şey var... Bunlar gerçekten yaşandı. Yalnızlıktan kafamın içindeki sesi dinlerim. Konuşur benimle. Bilmem gereken şeyler olduğunu söyler... Bazen gözlerimi kapatırım ve... Sanki uçuyormuşum gibi hissederim! Duvardan geçebilirim. İnsanların etrafında güzel renkler görürüm ve odamdan bile çıkmadan çok uzak diyarlara seyahat ederim. Kafamdaki ses bana kimseye anlatmamam gerektiğini söyledi... Ama ben gerçekten korkuyorum... Özellikle gece gölgelerle baş başayken. Karanlıkta hareket eden bir şey var... Tuhaf sesler... Fısıltılar... Ses, bunların önemsiz olduğunu, hepsinin geçeceğini söyler. Ama bana onların ne olduğunu söylemez... Ve ben sormaktan çok korkarım. Sık sık aynı rüyayı görüyorum, her şey çok gerçek görünüyor. Sesler, kokular, ışık... Derinlerde bir yerde, bunun sadece bir rüya olmadığını biliyorum. Bir yankı gibi... Yaşanacak şeylerin yankısı. Hazır olmalıyım. Fazla zaman kalmadı biliyorum... Emin olduğum tek bir şey var... Artık hiç yalnız kalmayacağım. ...

karalama defteri. amacı güzel anıları kalıcı kılmak. acıdır ki hepsi güzel olmadı.