W poszukiwaniu szczęścia PROLOG - Nazywam się Luiza Spencer, mam 21 lat, mieszkam z rodzicami w Gdańsku, nie jestem tu zbyt szczęśliwa i dlatego wyjeżdżam do Londynu. Nie wiem kim jestem i co będę robić w życiu, może kiedy zamieszkam gdzie indziej i zaczne od nowa to poznam siebię. W szkole wszyscy mnie lubili, bo miałm dużo kasy, ale nikt nie chciał zostać moim prawdziwym przyjacielem nie wiem jak to jest kiedy możesz komuś zaufać. W domu tu gdzie teraz mieszkam nie brakuje mi niczego, jestem tu traktowana jak księżniczka, nie mam rodzeństwa a, moi rodzice są tak bogaci że, kupują mi wszystko, nawet to czego nie chce. Mam kręcone, długie i kasztanowe włosy, oczy piwne, jestem raczej niska i szczupła. Cechuje się raczej jeszcze niedorozwiniętymi cechami ponieważ, nie mam doświadczenia w życiu. Nie umiem zrozumieć innych kiedy opowiadają mi o swoim życiu, nigdy nie przeżyłam swojego życia od małego decyzje o moim losie wybierali rodzicę, chcę sie usamodzielnić i zobaczyć jak to jest być normalnym. Wyjeżdżam w piątek i wtedy zacznę rozkwitać, zacznę być sobą.

Wyobraź sobie dzień, w którym wszystko wywraca się do góry nogami. Stajesz się ponurakiem i szarą myszką. Kilka lat później porywają Cię. Co dalej? Zmuszają Cię, do robienia dobrego. Teraz pewnie śmiejesz się lub masz na twarzy wielkie zdziwienie. Bo jak można zmusić do dobrych uczynków? Normalnie. Jeśli nadal nie rozumiesz, to przeczytaj.