Başlangıç tarihi: 20 Nisan 2017 Bitiş tarihi: 18 Ekim 2019 Göktuğ Karaalp... Geçmişinin intikamı için geleceğiyle kumar oynadı. O oyunun içinde onu ayakta tutan iki şey vardı: Ailesinin intikamı ve hayatının gökkuşağı. Renk Aydoğdu... Göktuğ'un karanlığına gökkuşağını getiren kadındı o... Ama kendi hayatı hep siyaha mahkum olmuştu. ......&&&&&&...... "Savaş her şeyin babası ve her şeyin kralıdır; kimini tanrı, kimini insan, kimini köle, kimini özgür kılar." Demiş Herakleitos. Ben bu savaşın sonunda ruhumu özgür kılacağım. Beni karanlığa tutsak eden o insanlarsa savaş denen o kralın yeni köleleri olacak!

Gözlerim pencereye kaydığında bakışlarım çok uzaklara daldı. Gözlerimin önüne gelen bir çift yeşil göz ruhumu ateşe attı, kalbimi tekletti. Yaşadığımız her şeyin bir nedeni vardı mutlaka ama gözlerinde gördüğüm aşk nasıl bu kadar sahte olabilirdi? Ruhuma dokunan o bakışlar, şimdi neden içimde filizlenen o aşkı kurutmak için çabalıyordu? Yağmur'un tüm bunları yapabildiğine inanmıyordum. Kalbim gördüğü duyduğu her şeyi inkar ediyor, kendi doğrularını yaşatmaya çalışıyordu. Kulaklarım o adamın söyledikleriyle çınlıyor, gözlerim o davetiyede yazanları görüyordu hala. Yine de içimde, kalbimin çatlaklarında doğmaya çalışan bir umut, ruhumun içinde ayaz rüzgarlar estiren belkiler vardı.

''Geç kaldım değil mi?'' diye sordum ümitsizce bakışlarımı tekrar ona çevirirken. Gözlerimin en derinine baktı. ''Bana söylediklerin... Çok kırdı beni, kendimi çok kötü hissettim Bahar, senin canını yaktığımı düşündükçe kendimden nefret ettim.'' Sessizce akmaya devam etti gözyaşlarım. Ne kadar çok kırmıştım onu böyle! Sonra devam etti. ''Geç kaldın belki evet... Ama geç kalmak her zaman... Yetişememek anlamına gelmez Bahar! Her şeye rağmen... Beni ne kadar kırsan da ben seni sevmekten vazgeçemedim.'' İçimde yeşermeye başlayan umutla baktım gözlerine. Gözleri hâlâ kırgın baksa da kızgın değildi. Sonra içten bir gülümseme belirdi dudaklarında. Gözlerinde aşkı gördüm. ''Eğer... Bir kez daha benden gitmemi istersen, eğer bir kez daha benden gitmeye çalışırsan...'' dedi gözlerimin tam içine bakarak. '' Ne kadar seversem seveyim, seni üzgün görmemek için giderim!'' dedi sertleşen bakışlarıyla.

Yavaşça elimdeki bardağı yukarı doğru kaldırıp kahveden bir yudum aldım, hala bana baktığını bilsem de o tarafa döndürmedim yüzümü belki de döndüremedim, bana bakmayı bırakmasını beklerken hafif bir nefes aldı sonra da sessizce " senin görülmeme ihtimalin yok ki, görmek isteyen için ışıl ışılsın" dediğini duydum. Hızla yüzümü ona çevirdim..

Biz masal yazacaz Nare ve Gediz 'in masallını❤ Bu hikaye öyle imkansız öyle mümkün ki 17.bölumden sonrası... 25.07.2020

Her hikaye bir destanı anlatır, ama sefirin kızı bir destanı değil, bir destanın sonrasını anlatır.. Niçin seninle bir pencere kenarında oturup konuşamıyorum? Niçin rüzgarlı sonbahar akşamlarında, sessizce yan yana yürüyerek ruhlarımızın konuştuğunu dinleyemiyoruz? Niçin yanımda değilsin? Sefirin Kızı ve NarGed çifti ile ilgili yazılmış ilk kitaptır.

Kaşlarımı çatarak teyit etmek için "Aramızda kalacak tamam mı?" diye sordum. Arap'ın gözleri hala arkamda kalan duvardayken "Arap sana tamam mı dedim!" diye bağırdım. İrkilerek gözlerime baktığında "Tamam, tamam." dedi ve ardından yüzünde büyük bir sırıtma oluştu. "Sen şimdi bu sincaba aşıksın öyle mi?" Başımla usulca onu onayladım. Evet, ben sonradan aramıza katılan o sincaba aşığım.

Karşımda duran görüntü içimde kocaman bir yıkıntıya sebep olmuştu. Sevdiğim adam dediğim o adam bana öylece bakıyordu. Söylenecek sözler vardı. Bu sözlerin ağzımdan çıkmasını bekliyordu. Göz yaşım sinirden akarken güçsüz durumda göründüğüm için bir kez daha kızdım kendime. Bir adım atmaya kalktığında yerde ki cam parçaları çıtırdadı. Elimle göz yaşlarımı silerek son söylemem gereken şeyi ona söyledim. -Yaklaşma! Dudakları aralandı. Bir şeyler demek istedi. Yüzü yavaşça yere düştü. İhanetin açıklaması yoktu. Bunu o da çok iyi biliyordu. Kimsesiz bırakmıştı beni. Verdiği sözlere de bana da aşkımıza da ihanet etmişti. Ellerimi yumruk yaparak sıktım. Bir insan böyle bir durum da ne yapardı ki? Hıncımı çıkartmama değmeyecekti. Güçsüz hissediyordum. Adım atmaya bile gücüm yoktu. Ruhum bedenimden ayrı hareket ederek dizleri üstüne çökmüş kan ağlıyordu. Bir adım geriye doğru gittim. Her şey bundan ibaret değildi. Küçük düşürülmüştüm. Herkes bana bakıyordu. Bir şeyler bekliyorlardı. Kimsenin umrunda değildi durumum. Sadece bizi izliyorlardı.Canımı en çok yakan şey ise arkasında bana öylece bakan Ömür idi. Üzülmemişti. Sevinmemişti. Sadece bakıyordu. Kocam ve en yakın arkadaşım. Bunu bana ve Emre'ye yapmış olduklarına inanmak istemiyordum. ~~~~~~~