Hayata kulak kabartınca onu duyardı hep Cuma, neresinden dinlese orasından aşık oluyordu sesine. Bir kulağını ona bir kulağını kalbine kabartıyordu. Aşkını itiraf etmekte hiç gecikmeyen, fakat ayrılığı sollayayım derken aşkı geçen bir adamdı Cuma. Öyle alelade bir kelime gibi durmuyordu üzerinde; "Adamlık!" Hep içine atardı bitmek bilmeyen öyküleri. Kendi içinde başkalarını yaşatır da bir kendisini bulamazdı. Peki, onu bu hale kim getirdi?