"Heh! bir bu eksikti !,Bu gidişle şirketi başımıza yıkıcaksın kızım sen ! bas istifayı ! söz istediğin kadar tazminat vericem ! YETER!" "Ben....özür dilerim efendim!

MAFYA OLAN ERKAN YILMAZIN ARTIK EMEKLİLİK ZAMANI GELMİŞTİR.İŞLERİN BAŞINA 3 ÇOÇUĞUNDAN BİRİNİ GEÇİRMEK İSTER VE DÜŞÜNÜR.OĞLU DEMİR,ÇAPKIN, HAYLAZ, TEMBELDİR.YANİ DİREK ONU ELER VE EN KÜÇÜK KIZINA BAKAR.ESMA ÜRKEK,KALBİ KOLAY KIRILAN , ÇALIŞKAN BİR KIZDIR AMA YİNEDE CESARETİ OLMADIĞI İÇİN ONUDA ELER.GERİYE ESMADAN SONRA GÜVENDİĞİ KIZI VERA KALIR.VERA İSE ÇALIŞKANDIR.BİR OKADAR DA CESARETLİ SAĞUK BİR KIZDIR.DAHA ÖNCE HİÇ AŞIK OLMAMIŞ HEP AİLESİNİN ARKASINDA DURMUŞTUR.BABASI İÇİN TEK BİR KUSURU İSE AYRI EVDE YAŞAMASIDIR.E ODA ARTIK NAZAR BONCUĞU OLSUN DER VE İŞLERİNİN BAŞINA VERANIN GEÇMESİNDE KARAR KILAR. BAKALIM VERA NE YAPICAK OKUYALIM GÖRELİM.

"Bu dünyada neyi en çok istersen o senin imtihanındır."

İki Kitap Bir Arada! Hangisini isterseniz onu okuyun! İki kız düşünün, biri korktuğu aşktan kaçarken diğeri birlikte büyüdüğü adamın her bir cümlesinde kırılan.. Birisinin kalbi yangından kaçarken diğerinin kalbi alevler içinde yanan.. Destina aşık olduğu adamın gözlerine onu görmesi için bakarken, Melsa aşık olduğu adamın gözlerindeki boşluğu her gördüğünde alevler içinde yanan kalbinin artık acı çekmemesini dileyen.. Ve iki adam, biri aşık olduğu kızın onu sevmesini beklerken diğeri sadece günden güne kıran..

Ruh eşini arayan ölümsüz bir kızın trajikomik hikayesi... Bir lanet... "Sen elimden ruh eşimi aldın. Tek aşkımı. Seni ruh eşini bulana kadar ölememekle lanetliyorum." Kazık tenimi zedelemeye başlamıştı. Ve ben bundan hiç rahatsız olmuyordum. "Ruh eşinden duyacağın ilk cümle, dövmendeki cümle olacak. Onu bul. Kendine aşık et. Büyü bozulunca huzur içinde geberebilirsin." Beni her insandan duyabileceğim bir cümleyle lanetlemişti; "Affedersiniz. Biraz konuşabilir miyiz?" Köprücük kemiğime kazınan bu cümleyi, inanın bana duydum da. Bu cümleyle her karşılaştığımda, bu sefer bulmuşumdur umuduyla doldum. Ama olmadı. Her birinin kollarımda can vermesini seyrettim. Lanet elimi kolumu bağlamış, beni çaresiz bırakmıştı. Yüz elli yıl boyunca aradım onu... Akla gelebilecek her yolu denedim, bu azaptan kurtulabilmek için. Olmadı. Her seferinde tekrar geri döndüm. Hep yalnızdım. Yüz yıllar boyunca kiminle tanışsam, ölüme çektim onları. Gözlerinden sönüp giden hayat enerjisini gördükçe tekrar tekrar öldüm. Ta ki onlarla tanışana dek...

"Çekil Demir önümden, alacağım babamın intikamını." "Çekilmem gülüm, çekilemem. Bedenim çekilse, yüreğim önünde durur. Yüreğim çekilse, ruhum izin vermez senin ona gitmene. Lütfen, yapma bunu bize, yapma bunu aşkımıza." Gülüm, karşısındaki kara gözlere baktı. O gözlerde yaşamayı öğrenmişti, o gözlerde nefes almayı. Kocasıydı o. İlkiydi. Şimdi ona sırtını dönmek ya da onunla sırt sırta bir kavgaya girmek, tüm mesele buydu aslında. "Demir..." Bir kara oğlan, bir kara gözlü oğlan aşkı için sevdası için eşkiya olan... "Bazen sen seçimler yaparsın, bazen de seçimlerin seni olduğun kişi yapar." İki deli ve aşık yürek... Ya sırt sırta verip sevdiklerinin intikamlarını alacaklardı, ya da birbirlerine sırtını dönüp yabancı olacaklardı birbirlerine...

Mafyalar arasında ki bir anlaşmaya kurban gitmiş bir kız Derya Haznedar henüz 17 yaşında . Yapılan anlaşmadan bile haberi olmayan bir erkek Deniz Tekelioğlu . -- Genç kadın sinirden ayakkabılarını bile giymeyi unutmuştu .. Gecenin korkunç heybetinin karşısında korkmamak için adını soyadını tekrar ediyordu Derya Haznedar .. Derya Haznedar Vücudu artık soğuya karşı koyamayacak duruma gelmişti ayakları ise kanamaktan parçalanmak üzereydi .. Son bir güçle kendisini dövüş kulübüne atmıştı ve hızlıca ringe çıkıp meydan okurcasına yere tükürmüştü . Etrafında ki insanların şaşkın bakışları iki dakika içinde kaybolmuş ve karşısına çoktan bir rakip çıkarmışlardı bile . Genç kadın yumruklarını konuşturmaya başlamıştı bile .. Maç başlayalı daha beş dakika bile olmamasına rağmen rakibinin ayakta duracak hali yoktu . Genç kadın gülümsemişti çünkü rakibi artık bir ölüydü ve son iki hamlesini yaptı . Son gücüyle göğüs kafesindeki kemikleri kırmıştı ve diğer yumruğuyla rakibine güzel bir beyin sarsıntısı yaşatmıştı ve ring kanlar içinde kalmıştı . Genç kadın tüm çaresizliğini , tükenmişliğini , kimsesizliğini ve tüm duygularını bu ringde bırakıp ucube ve duygusuz bir kız olacağına yemin ettikten sonra .. Yumruklarını son kez sıktı ve ölü olan rakibine son kez yumruklarını geçirdi ve son gücüyle bağırdı . KEMAL HAZNEDARR ! -Hikayeden alıntı-

Kurdoğlu'nun İkiz Kardeşleri Kemal ve Gediz Kurdoğlu ve tabii ki haşarı kızımız Elif Kurdoğlu'nun Hikayesi.... ''Kemal yetiş şu deli kızın peşinden ...'' Gediz bir yandan yerde kıvranan adama gülüyordu bir yandan da Kemal'e bağırıyordu. Kemal,mavi gözlerini kısıp koştu Elif'in peşinden... ''Elif bekle abicim...'' Elif o kadar hızlı koşuyordu ki ... Nefesi kesilmişti... Fırını dağıtmaya gidiyordu öyle mi şerefsizler...hemde ilk aşkının ekmek teknem,baba yadigarı dediği yeri... ''Bu sefer abi,bu sefer beni babam bile tutamaz...Öldüreceğim o herifleri...'' Elif burnundan soluyarak fırına geldiğinde babasının önüne dikilmiş adamları gördü. Üç kardeş babalarının yanına geçtiler... Kemal,Gediz ve Elif...Aynı anda kükrercesine bağırdılar... ''Biz Kurdoğlu'yuz... Babamı,ekmek teknesini yedirir miyiz ,sizin gibilere?'' Gediz çoktan gülümsemesini yüzüne takmış adamın birine geçirmişti yumruğunu..Elif birinin sırtına atlamış saçlarını yolarken en ağır ve sağlam yumruklarını atan Kemal'den bir nida koptu. ''Kurdoğlu çetesi ,5 dakikamız var...Annem yemeğe geç kalmayın dedi...'' Kahkahalar havada uçuşurken fırın çoktan birbirine girmişti bile....

Aşk,uçurtmalara benzer paşam... Sen ne kadar seversen sev,ne kadar özgür bırakırsan bırak o kendi karar vermeli ne kadar yükseleceğine... Çocukluğumuz uçurtmalarımızdı bizim bir de sevdalarımız... Sevdalarımızı da böyle yaşardık,korurduk hatta kimi zaman ne kadar sıkı tutarsak tutalım elimizden kayıp giderdi ama mesele hiçbir zaman bizimle kalanlar olmazdı zaten... Bizim peşinden koştuklarımızdı. Şanslıysak beraber aynı gökyüzüne bakar,aynı gökyüzüne inanırdık... Ama inanıyordum ki o uçurtmalar gibi kimi zaman tek renk ya da rengarenk ama sevdalar da vardı, sevdayı kendine zehir edende.

Her şey bir kurşunun değil de, bir çift kara gözün kurbanı olmakla başladı. Bedenimde ki değil, ruhumdaki ölü tohumların yeşermesiyle attı nabzım. Ve o günden sonra üzerimdeki çiğ toprağı atıp yaşamaya başladım. "Çünkü burası Veda Caddesi," dedi kara gözlerini, gözlerimin içine mıhlayarak. "Çünkü burada her veda bir merhabayla başlar."