Nie mają ciał. Nie mają głosu. Jak wiatr skradają się pod drzwiami. Jak duchy przechodzą przez mury. A kiedy je rozpoznasz - będzie za późno. W świecie, gdzie kobiety podejrzewane o magię pali się na stosach, Zoria Vechernjaja urodziła się z zimą w palcach i mrozem w odechu. Kiedy pewnego dnia siostra Zorii znika bez śladu, a jej moce są odkryte, dziewczyna, by przeżyć, zmuszona jest przejść pod opiekę hrabiny Morany, kuzynki królowej. Pod pretekstem uczenia prostej wieśniaczki bycia damą, Zoria wplątana jest w sieć kłamstw i grę czarownic - wszystko po to, aby przejąć władzę w królestwie.

.

„Leci czarownic dziarski chór, żółte rżyska - zielony siew - pan czarny siedzi na szczycie..."

„Wesołych świąt. Też mi pomysł! Jakie masz prawo być wesołym? Jakie masz do tego podstawy? Taki biedak!" UWAGA! Tekst napisany jest staropolszczyzną, zatem użyty w nim język może wydawać się wam być pełen błędów ortograficznych - jednak takim właśnie językiem posługiwano się kiedyś w Polsce, toteż proszę was o niepoprawianie ich w komentarzach. Każdy taki komentarz będzie usuwany.

„Ona, biedactwo, w tym domu spokojnym dawno już nie doświadczyła tylu wrażeń! Jak pięknym zjawiskiem wydawały się jej fałszywe tony katarynki!"

„Ty, który wchodzisz, żegnaj się z nadzieją."

„Takiej miłości każdy młodzian czeka, tak być kochana chce każda dziewczyna; czemuż w najświętszym z popędów człowieka tkwi tak straszliwego cierpienia przyczyna?"