Osobowości i typy charakteru z anime i mang ❌Nie dodaje już innych postaci❌

Kolejna książka o nauce języka. Meh. W tym przypadku to japoński. Sama się go uczę i zapraszam wszystkich zainteresowanych. Jeśli chcecie się nauczyć go od podstaw, wiedzieć kiedy jest święto gór, ile lat ma Ibisz to znaleźliście się we właściwym miejscu.

Mahiru, Misono, Licht, Mikuni, and Tetsu were Omega's. Kuro, Lily, Hyde, Jeje, and Hugh were Alpha's The Annual Selection is coming up, and our favorite Eve's are going. They don't think that they will be chosen, that Fate wasn't that kind. Well... They were wrong, weren't they? Mahikuro, Lisono, Lawlicht, Mikuni x Jeje, Tetsugh (Tetsu x Hugh)

[Kolor]włosa wbiegła do pomieszczenia. Zdziwione oczy wszystkich Servampów oraz ich Eve spoczęły na niej. Była naprawdę wkurzona. - Kto śmiał zniszczyć moje Kamelie?!

''Wiesz, Sakuya... to nie tak, że tego nie przewidziałam - w jakimś stopniu byłam nawet na to gotowa. Mimo wszystko w tamtej sekundzie dalej był to dla mnie wstrząs. Zresztą, dla kogo by nie był? Masz nogi jak z kamienia i nie możesz się ruszyć, coś cię uderza, powoli tracisz świadomość... ale stoisz tu. Ja tu stoję, oddycham, rozmawiam z tobą. Żyję, Sakuya, wytłumaczysz mi to?'' Gdy jedno życie się zaczyna, drugie się kończy. Jest to nieprzerwane koło życia. Jedni płaczą ze szczęścia nad narodzonym dzieckiem, drudzy płaczą z rozpaczy nad grobem martwego człowieka. Mimo, że Sakuya Watanuki doświadczył śmierci, Servamp Melancholii postanowił dać mu drugie życie. Nic jednak nie wytłumaczy tego, że najdroższa przyjaciółka Watanukiego, po śmiertelnym wypadku otworzyła oczy.

,, Poszukujemy osoby posiadającej doświadczenie w zawodzie pokojówki. Chętnych prosimy o kontakt 813479623. Niekonieczna jest znajomość języka angielskiego." Przeczytałaś ogłoszenie z zainteresowaniem. W końcu znalazłaś jakąś pracę wartą zachodu. Może nie była to praca twoich marzeń, ale lepsza taka, niż żadna. Podeszłaś do telefonu, wybrałaś numer i przyłożyłaś słuchawkę do lewego ucha. - Tak słucham ? - Dzień dobry, ja w sprawie ogłoszenia. Jestem zainteresowana pańską ofertą.

Po raz pierwszy zobaczył ją jako dziewięciolatek. Siedziała na gałęzi drzewa wiśni, a obok niej siedziała kotka. Obrazek [Kolor]włosej dziewczynki i śnieżnobiałej kotki utkwił mu w pamięci, i ani myślał, by się go pozbywać ze swojej głowy. Na dodatek, siedem lat później znowu ją zobaczył. W tym samym miejscu, z tą samą kotką, z tym samym lekkim uśmiechem na twarzy. Piękna historia dwójki nastolatków, ich przyjaciół, wampirów i... kota. A wszystko to doprawione płatkami Sakury...

Dłoń matki, spoczywająca na jej głowie, uśmiech ojca, którego spotkała wtedy po raz pierwszy, oraz czarny wąż na jego ramieniu. Było to wspomnienie, które widziała jak przez mgłę. Mimo, że spotkała swojego ojca jeden raz w życiu, to tuż po spotkaniu nie zobaczyła go już nigdy więcej. "Zginął z rąk wampira", mówiła jej matka. " Nigdy się do nich nie zbliżaj, [T/I]. Są to stworzenia, którym nie można ufać". Trzymała się tego kurczowo, dopóki nie dorosła do dziewiętnastki. Nieświadoma, postanawia przygarnąć węża. I choć na początku ona kompletnie go nie pamięta, ten rozpoznał ją od razu, jako córkę swojego zmarłego Eve.

Sleepy Ash - servamp lenistwa - po nagłej śmierci Mahiru został bez eve. Jakiś czas później spotkał na swej drodze ciekawską dziewczynę - Sadao - która zaprosiła go do siebie na obiad. Okazało się, że mieszkała ona obok Mahiru oraz że znała z widzenia Kuro - jego kota. Postanowiła związać się kontraktem z samotnym wampirem. Po pewnym czasie wspólnej egzystencji, parę lenistwa napadli ludzie, którzy chcieli porwać Sadao. Czy mają oni coś wspólnego ze śmiercią Shiroty? Zapraszam do czytania ;) !obrazek z okładki nie jest mój! ~~<?>~~ - Co się dzieje?! - krzyknęłam do trzymającego mnie servampa, który przed chwilą uratował mnie od śmierci. - Nie mam pojęcia - wymamrotał w odpowiedzi, stawiając mnie obok siebie. Popatrzył się w górę, co też i ja uczyniłam. W naszym kierunku zbliżały się połyskujące w ciemności sylwetki. Po chwili usłyszałam głuche łupnięcia: to pięcioro ludzi po kolei spadało na chodnik. Błyskawicznie się podnosili, po czym kierowali się w naszą stronę. Zaraz, zaraz... nie w naszą... A w moją? Wyraźnie zbliżali się w moim kierunku. Wzdrygnęłam się i schowałam za plecami Kuro. On wystąpił krok do przodu i, poluzowawszy denerwujący go krawat, powiedział: - Czego chcecie od Sadao, upierdliwe typy? - Czego chcemy...? - zapytał jeden z kolesi, przekrzywiając głowę na bok, po czym się zaśmiał. Brzmiał trochę, jakby się dusił. Wzdrygnęłam się. - Nie wasz interes - odpowiedział ktoś inny. - Po prostu dostaliśmy rozkaz, żeby ją złapać, więc to zrobimy. Wszyscy naraz podnieśli trzymane przez siebie noże i z powrotem zaczęli biec. Gdy byli już blisko, Kuro przyłożył ręce do moich pleców i kolan i w jednej chwili mnie złapał, po czym ugryzł w odsłonięte ramię.

Jesteś [Twoje imię i nazwisko] - dziewczyna o niezwykłym talencie. Grasz na skrzypcach, a twoją muzykę nazywają Anielską. Masz osiemnaście lat (nawet jak masz mniej lub więcej).