Kudüs hakkında günlük ödevlendirmeli okumalar.

Kudüs kitaplığım okuma projesi kapsamında okumaya başladığımız kitaptan alıntılar...

Ahmet Varol'un "Kudüs Davamız" isimli kitabından alıntılar...

Seni unutursam ey Kudüs! Sağ elim hünerini yitirsin. Seni anmaz, Kudüs'ü en büyük sevincimden üstün tutmazsam, dilim damağıma yapışsın! | Tevrat - Mezmurlar 137.

Ayağa kalktım. "Kinci bir insan değilim ama senin söylediklerini unutamıyorum Enes." Sesim bir fısıltıdan farksızdı. Boğazım ağlamamı durdurma çabalarımın sonucu olarak düğüm düğümdü. Ruhumun neresine dokunursam dokunayım bir yaraya denk geliyordum ve tüm bunların müsebbibi olan adam tüm bu yıkımdan habersiz bir şekilde tam karşımda oturuyordu. "Kardeşimi kaybettim ben. Bir cesedi bile yoktu. Ne onun ne kocasının. Onları o şerefsizlere şikayet edense kardeşim dediğim biriydi! Sırtımdaki bıçakları saymayı bırakmışken insanlara olan güvensizliğimi normal görmelisin Âhla." Yeşillerinin parladığını görmek beni bozguna uğratmıştı. İlk defa gözlerinin dolduğunu görüyordum. Şaşkındım. Bir şey dememe müsaade etmeden devam etti. "Etrafım kalleşlerle çevrili. Bergusi'nin dediği gibi Hz. Ömer'in fethettiği, Selahaddin Eyyubi'nin Haçlı işgalinden kurtardığı Filistin topraklarını, Kudüs'ü, Mescid-i Aksa'yı VIP kartlarına ve koruma araçlarına sahip olabilmek için sattılar." Ayağa kalktı. "Kudüs'ün bir karışından vazgeçen yarın Mekke'den öbür gün Medine'den vazgeçer." Sustu bir müddet. Doğru kelimeleri seçmekte zorlanır gibi bir hali vardı. "İşte bu sebepten güvensizliğimi mazur gör." dedi neden sonra. Islanan yüzüme değen rüzgar ürpermeme sebep oluyordu. Bir şey diyemedim. Arkamı dönüp gitmek ikimiz için de en iyisi olacaktı. Düşüncemi harekete geçirdiğimde adımı söylemesiyle durdum. Bugün rolleri mi değişmiştik? "Bacağın nasıl oldu?" Güldüm. Gözlerimden sağanak halde yaşlar boşanırken hem de. Deliriyordum galiba. "İyi." dedim. "Bacağım iyi. Ama kalbim gerçekten can çekişiyor." Kapak: @nurycl ⚘

"...Kudüs'ü fetheden bizdik, Unutturdular. Onların kalbine giden kurşunu, Bizim zihnimize sıktılar..." Ben kelimelerimle yürüttüğüm bu Allah-u Ekber mücadelesine,sizleri de davet ediyorum. -İzin alınarak ve kaynak gösterilerek alıntı yapılabilir.-

Filistin için direniş; #PalestineIsHere #BoycottGoogle #FreePalestine

Evet belki hiçbir çekiciliği yok kapağımın evet belki az okunacak ya da öyle... Belki güzel bile değil kalemim. .. Ama ben bunlar için yazmıyorum bu hikayeleri. Bu hikayelerin bir kısmı sosyal medya da meşhur olduktan sonra unutulup gitti. Her zamanki gibi... Biz bir şeyler ortalıkta çok dolanınca klavye mücahitliği yapmaya bayılıyoruz. Önceden Filistin meşhurdu bir ara Mısır, Suriye sonra Doğu Türkistan... Şimdi ne veya kim var sırada demeye korkuyor insan. Olmasın yaşatmasın Rabbim dahasını inşaEllah. .. Yalnız... Onlara bir dönem üzülüp unutudandan hesap sorar Allah!!! Çünkü onlar Kudüs' ün çocukları... Onlar bizim çocuklarımız, ümmetin çocukları... Yeryüzünde ağlayan bir müslüman varsa önemli değildir memleketi yahut ırkı. Kim olursa olsun Kudüs' ün çocuğudur. .. Ve onları unutanlardan elbet gün gelir hesap sorulur...

Burası kanın kızıllığının her karışına bulaştığı, gökyüzünün kana bulandığı yerdi . Burası ölümün insana nefesinden daha yakın olduğu yerdi . Gazze'de doğmak; doğuştan direnişçi olmaktı . Küfre, açlığa, susuzluğa, ölüme ve en çok da suskunluğa direnmek bir tür alın yazısıydı.. Burası Gazze; toprağın kanla buluştuğu yer. Burası Gazze; uçurtmaya hasret çocukluğun, gökyüzünün kızıllığında kaybolduğu yer.

Amine. Kimsesiz bir çocuk olarak büyümüş, acısı küçük yüreğini işgal etmiş küçük bir beden. Kabuklarına sıkı sıkı tutunan, acısı nefretini tetiklemiş asi bir genç kız. Aldığı ilk hediye, hayatı olan, fotoğraf çekmeye meftun, deklanşör sesine aşık bir fotoğrafçı. Azimli, güçlü, kararlı ve adalet peşinde koşan çalışkan bir öğrenci ve gazeteci. Henüz gittiği, gideceği bir yön yokken, kaybolmuşken tamamen, karşılaştığı bir çift göz ve ona hayatın aslında ne kadar da dolu olduğunu gösteren bir kalp.. Boşluk, korku ve acı hayatını işgal etmişken, hayatını kurtarmaya çalışan bir genç kız. Huzayfa. Ölümün katıksız ve keskin kokusuyla, her bir ölüm darbesinde binler yara almış, bedeni küçük ama yüreği büyük bir çocuk. Acısı onu kendi iç dünyasına iterken, nefreti alev alev yanan kalbiyle, buz tutmuş bedeniyle ve sert bakışlarıyla asi bir genç adam. Kardeşleri ve ailesi her şeyi olan, hastalıklara, ölümlere genç yaşında katlanmak zorunda kalan, ama hiç yılmayan ve hep çok çalışan, genç ama yorgun bir beden.. Elinden hiç düşürmediği ve ağlasa da gülse de canı da sıkılsa bir şey de kutlamak istese sığındığı tek bir kitap; Kur'an. Gözlerini Allah'ın kelamından başka şeye çevirmeyen bir hafız.. İşgal'in her yanını kuşattığı vatanından, doktor olmak için İstanbul'a giden, hayalleri yüreğinden taşan, Azimli, güçlü ve çalışkan, genç bir doktor. Gideceği yön belliyken, hayatını, hayallerini, herşeyini planlamışken karşılaştığı bir çift göz ve kalbini ısıtan, iç dünyasına dokunan ve hayatın planlanmaya gelmeyeceğini ona anlatan bir kalp.. *** İşgal edilen ruhları, bedenleri ve vatanları uğruna direnen ve savaşan genç bedenlerin hikayesi. Bu hikaye vatanları işgal edilen her kim varsa, onlara ithafen yazılmıştır. İşgal edilen toprakların, işgalden kurtulması duasıyla..