Geçmiş ve gelecekten ortak istila! Satın alınan bedenler, bir sokağa sıkıştırılan yüzlerce insan, acımasız bir sistem ve yüzyılın en büyük icadı. Hannah Wood, sadece daha normal bir hayatı olması için yaşadığı ortamdan biraz uzaklaşmayı dilemişti. Yaradan onun dileğini kabul ederken, hiç ummayacağı yeni bir yaşam dizayn etti. Başlangıç: 02. 05. 2018 Bitiş: 03. 06. 2019

"Lokum gibi adamsın,fıstık gibi sözlün var,benimle neden muhattap oluyorsun?" "Çünkü fıstıklı lokum sevmem." ©23042015 Tüm hakları saklıdır.

İlk Yayın Tarihi: 9 Şubat 2026 ​"Bir arkeolog olarak toprağın altında geçmişi ararken, bir gün o geçmişin tam ortasına düşeceğimi hiç hayal etmemiştim." ​Seray için hayat; kazı alanları, tozlu kitaplar ve tarihin sessiz tanıkları olan antik parçalardan ibaretti. Ancak İstanbul'un kalbinde açılan o gizemli çukur, onu sadece toprağın altına değil, tam beş yüz yıl öncesine, 1451 yılının kışına sürükledi. ​Avucunda yanan, sırrını çözemediği o mühürle; ne olduğunu anlamadığı bir çağın, entrikalarla dolu bir sarayın ve henüz 'Fatih' olmamış ama gözlerinden ateşler saçan bir sultanın kucağına düştü. ​Şimdi Seray için hayatta kalmak, o paslı dikişlerle dolu yarasından daha zordu. Bir yanda kendi zamanına dönme arzusu, diğer yanda II. Mehmed'in sarsılmaz korumacılığı ve omuzlarına binen cihanın yükü... ​Tarih kitaplarında okuduğu o büyük fethin eşiğinde, Seray sadece bir tanık mı olacaktı yoksa o meşhur tarih sayfalarını kendi elleriyle mi yeniden yazacaktı? ​"Ben buraya ait değildim ama onun gözlerine baktığımda, ilk kez kendimi evimdeymişim gibi hissediyordum." ​Zamanın durduğu, mühürlerin konuştuğu ve kalplerin savaştığı bir hikaye başlıyor.

Az önce Eylül'ün tuttuğu boşta kalan elini yeşil kalın askeri kemerinin üzerine koyup lafa girdi. " Gel ben sana espriyi göstereyim."dedi. Elini kemerinin üzerinden çekip göğsünün üzerinde yazan yazıyı işaret etti. " Bak bakalım burada ne yazıyor?"dedi sesindeki alaycı tınıyla. " Arslan."dedi karşısındaki adam kısık çıkan sesiyle. Ardından Eylül'ün yaka kartını gösterdi Toprak parmak ucuyla. "Peki burada ne yazıyor." "Eylül Arslan." "Aynen öyle." dedi Toprak başını aşağı yukarı sallayarak. Ardından elini kaldırıp yüzüğünü gösterdi. " Bu."dedi sorgulayan sesiyle. " Yüzük." Eylül'ün elini tutup kaldırdı. " Bu."dedi tekrar. Aynı cevabı aldığında ellerini indirip birbirine kenetledi. Ve tekrar kaldırıp herkesin gözüne sokarcasına konuştu. " Birleştir bakalım ne çıkacak ortaya."dedi. Ardından masaya göz gezdirip karşısındaki adama dikti bakışlarını. Birkaç saniye cevap vermesini bekleyip adamın omzundaki elini sıktı. " Evlisiniz."dedi adam fısıltıdan farksız sesiyle. " Doğru cevap." dedi Toprak alayla. Adamın omzundaki elini çekip yüzünü Eylül'e çevirdi. Birkaç saniyeliğine yumuşayan bakışlarını tekrar buza çevirip masaya döndü. Birbirlerine kenetlenmiş ellerini gösterip: " Duyduğunuz gibi biz evliyiz. Daha öncesinde bilmiyordunuz çünkü bilmenize gerek yoktu. Şimdi öğrendiğinize göre herkese afiyet olsun." dedi. Masadan yükselen hayret nidalarını umursamazken masadaki yerine ilerledi. Eylül'ün elini bırakmadan yanındaki sandalyeyi çekip:" Geç güzelim." dedi. Yanlarındaki birkaç kişi duydukları ile küçük çaplı bir şok yaşarken onların gözü sadece birbirleri üzerinde idi.

+18 şiddet olabilir yoğun cinsellik MAHALLE KURGUSU.!! "Abi dediğin adama, karın olman için bir kan davası yeter miydi?" Lavin, mahallenin neşesi, kıvırcık siyah saçlarının arasına sakladığı gülüşüyle hayat doluydu. Ta ki o kara geceye kadar. İki aile arasındaki asırlık nefret, dökülen son kanla birlikte tek bir şartın üzerine yıkıldı: Bir evlilik, bin öfkeyi dindirecekti. Onun için o, her zaman Algan Alper Abi'ydi. Mahallenin koruyucusu, mavi gözlerinde fırtınalar saklayan, heybetli ve aşılmaz bir duvar... Algan Alper için ise Lavin, büyümesini izlediği, dokunmaya kıyamadığı bir emanetti. Şimdi o emanet, soğuk bir nikah masasında "helali" olacaktı. 30 yaşındaki bir adamın katı kuralları, 22 yaşındaki bir genç kızın kırılan umutlarına çarptığında; mahallenin saygı duyduğu o "Algan Abi" gidecek, yerine fethettiği kalbi ateşe veren bir eş gelecekti... Algan Alper karataş... Lavin Demir... •• Yazar: Irmak_walker Kurgu: irmak_walker {Kitap kapağı bana aittir} {İzinsiz çalmak almak yasaktır}

Annesiz babasız büyüyen, kimsesiz bir genç kız... Oğlunu evlendirmek isteyen bir annenin "var mı düzgün bir kız?" diye haber salması... Ve kaderin bir anda aynı çatı altında buluşturduğu iki yabancı: Kimsesiz bir gelin ile Yüzbaşı rütbesine kadar yükselmiş genç bir asker. Tanımadan, bakışmadan yapılan bu evlilik daha ilk gecesinde bir imtihana dönüşür. Yüzbaşı'ya acil operasyon görevi çıkar ve adam, daha eşinin sesini bile doğru düzgün duyamadan evden ayrılmak zorunda kalır. Altı ay boyunca ne arar, ne sorar... ama kız her gün kapıya bakarak onun yolunu gözler. Ve bir gün... kapı çalınır. Bu hikâye; hiç tanımadığı bir adama emanet edilen bir kız ile savaşın yaralarını kalbinde taşıyan bir asker arasında, yavaş yavaş filizlenen sevginin hikâyesi. Fırat&Sare

Hande Kız kardeşi ile en büyük aşiret olan Demirkanlara hizmet ederken Demirkanlıların en büyük oğlu Boran ona sevdalanırsa (Eğlence amaçlı yazdığım bir kitap yazım yanlışı falan olabilir)

Son yirmi yedi saniye. Zaman gelmişti, kulaklıktaki ses son kez konuşacaktı. "Sonuna geldik, küçük hanım," Alacağı canları düşündükce duyduğu memnuniyet, gözlerini daha da büyütüyor, gülüşü dudaklarını aşmaya çalışıyordu. "Cana can!" Sesi sert, ancak bir o kadar da memnundu. "Kadına kadın!" Keskin nişancının parmağı yavaşça tetiğe baskı yapmaya başladı. "Kıza kız, Anıl!" Beş saniye... "İşini bitir!" "Onun gözleri, özgürlük bulduğum gökyüzü değil, boğulacağım denizdi. Ama artık boğulmaktan korkmuyordum, çünkü ben de onun yanmaktan korktuğu ateşe dönüşmüştüm." Bu kitapta bahsedilen kişiler ve kurumlar tamamen hayal ürünüdür; her ayrıntısı, sadece kurgusal bir dünya oluşturma amacını taşımaktadır.

Zeynep Yılmaz'ın hayatı boyunca duyduğu tek bir cümle vardı: "Biraz da Yasemin gibi olsan..." Almanya'da büyüyen kuzeni Yasemin; sarı saçları, mavi gözleri, keman resitalleri ve kusursuz başarılarıyla ailenin göz bebeğiydi. Zeynep ise ne bir müzik dehasıydı ne de masallardaki prenseslere benziyordu. Esmer teni, siyah saçları ve sıradan hayatıyla her zaman "diğer kuzen" olarak anıldı. Yıllarca süren karşılaştırmaların ardından Zeynep, bir gün küçük bir yalan söylemeye karar verdi. Hem de oldukça küçük bir yalan. Kuzenine, sevgilisi olduğunu söyledi. Üstelik sevgilisi olarak okulun en popüler ama en baş belası çocuğunu seçti: Yakışıklılığıyla herkesin hayran olduğu, derslerle uzaktan yakından ilgisi olmayan, kavgaları ve umursamaz tavırlarıyla nam salmış çocuk... Nasıl olsa Yasemin Almanya'daydı. Birkaç ay sonra da "ayrıldık" der, konu kapanırdı. En azından Zeynep'in planı buydu. Ta ki annesi, Yasemin ve ailesinin Türkiye'ye kesin dönüş yapacağını ve yeni eğitim yılında aynı lisede okuyacaklarını söyleyene kadar. Artık Zeynep'in önünde yalnızca iki seçenek vardı: Ya herkese yalan söylediğini itiraf edecek... Ya da okulun en ulaşılamaz çocuğunu gerçekten sevgilisi olduğuna ikna edecekti. O ikinci seçeneği tercih etti.