Hayran Kurgu #1 Dokunmak. Her şey böyle başlar bazen. Karşındakinin bedenini görmek, onun tenini hissetmek, keşfetmek... Sonra aniden bir şey olur. Karanlık tarafının aydınlandığını hisseder insan. Artık bir bedene dokunmak yetmez, onun ruhuna da dokunmak ister. Vücudundaki sahip olmak istediği tek yer, Elini göğsünün üstüne koyduğunda atışlarını hissettiği kalbi olur.

Dudakların, dudaklarıma değdiğinde ay geceyi terk eder. Hayran Kurgu#2

Nerden bileyim onun sen olduğunu? Ben o adam sanmıştım ama sen çıktın. Şimdi de beni tutuyorsunuz. Resmen kaçırdınız. Beni korumasaydınız olmazdı. Siz istediniz. Benim suçum yok. Ama bunu anlayan kim? Sadece kendi bildiğini okuyor. Bana kötü davranıyorlar ama sizce bir doktor haksızlıklara sessiz kalır mı? Hayır kalmaz. Bende öyle yapmıştım ama sonu kötü oluyordu hep. Haksızlık vardı. On iki senedir sessiz sakin yaşadığım hayatı mahvettiler. Onlara beni bırakmalarını söyledim. Defalarca... Son kez söyleyişim olduğu zaman onlar beni bırakmışlardı ama kalbim acımıştı. Neden olmuştu bu? Ben bunu istiyordum ama şimdi çok farklıydı. Bunun geçici bir his olduğuna inanarak hayatıma onlarsız olarak kaldığım yerden devam ettim ama bir boşluk vardı ve ben bunun ne olduğunu sonunda anlamıştım. Ben ona aşık olmuştum. Ondan nefret ederken ben fark etmeden ona aşık olmuştum. Bu nasıl oldu bilmiyorum ama onu çok sevdiğimi biliyorum? Peki ya o beni seviyor mu? İşte bu çok büyük engel olan bir soru. Acaba onun da kalbinde bir boşluk varmıdır? Beni özlüyormudur? Benim onu sevdiğim kadar beni seviyormudur? İşte bu soruların cevabını zaman gösterecek. Eğer bana neden aşık oldun diye sorarsan bir cevabım yok. Bilmeden aşık oldum. Özür dilerim ama artık çok geç. Galiba artık benimsin bebeğim. Seni seviyorum Jungkook.

Sevgili öğretmenim, Size yalan söylediğim için özür dilerim. Beni affedin ve öğretin. Bana, iyi bir kız olmayı öğretin. -Yürüyemeyen Kız

''Burada ne işin var Jungkook?'' Otel odamın kapısını yarım açmış olmama rağmen eliyle ittirerek odamın ortasına kadar ulaşmıştı. Üzerimden düşmek üzere olan fermuarını yarıya kadar açabilmeyi başardığım elbisemin üzerinde gezinen gözleri, vücudumun her zerresini ezberlemekle meşgulken yutkunmamak için kendimle savaş veriyor, yüzümün kızarmaması için tanrıya dua ediyordum. ''Sana diyorum Jungkook! Lütfen odamdan çık biri görecek.'' Vücudumda gezdirdiği gözlerini, gözlerime sabitleyince yutkunmamak için verdiğim savaşı bedenim kazanmış, sertçe yutkunup derince bir nefes almıştım. Ne zaman yalnız kalsak bedenim benden bağımsız hareket ediyordu. Göz temasını bozmadan yanıma geldiğinde omzumdan düşmek üzere olan elbiseye narince parmağını takıp konuşmaya başladığında alkol kokan nefesi yüzümü yalamıştı. "Aurora, üzerindeki elbise vücudundan kayıp gitmek için can atıyor. Ve ben de çıplak vücudunda parmak uçlarımı gezdirmek için can atıyorum." Smut olacaktır. Rahatsız olan okumasın.