Birer birer silindi hafızaları ve karaltılar görmeye başladılar. Gündüzleri ayak uçlarının dibinde bitiyor, düşüncelerinde kol geziyorlardı. Gölge dediler o karaltılara. Oysa pek çok şey denebilirdi. Toz bulutu, karanlık, silüet yahut cisimcik... Kimliklerini unuttukları gölgelerin esiri oldular. Tek tek anılarında kaybolan karartıları sevmeye kalkıştılar. Yoksa unuttuklarını, kendi gölgeleri mi sandılar? Bu, mutsuzluğun varoluş ve kayboluş hikayesi. Ölümün kapılarını aralayıp, unuttuğunu sandıklarına esir olmanın resmi. Bu Alphard ve Alnilam'ın hikayesi. Capella ve Polaris'in... Bir yerlerde unutulan herkesin hikayesi.

Hayatta hangisi daha acıydı.. İstemediğin bir hayatı yaşamak zorunda kalmak mı yoksa o hayatla seni tehdit eden insana aşık olmak mı? Benim, yaşadıklarımın bunların hepsiydi. Ya içine düştüğüm karanlığa teslim olacaktım, yada o karanlığa ışık.. Aşkın, nefretin, öfkenin ve acının bir hikayesi...

O mafya kitaplarındaki masum saf kızı unutun.Alkol bağımlısı bir kızın bir mafyayla karşılaşmasına ne dersiniz.Üstelik mafyamız Sadist ise neler olabilir bi hayal edin.Bir sadistin ellerindeyken ne kadar acıma duygun kalabilir ki.Elinde sonunda onun karanlığına çekileceksin ve çıkışın olmayacak.Kapana kısıldığın anda arkandaki gölgeyi farkedeceksin...Korkutun hayatı oldukca acımasız.Ve Eylemin hayatına gelirsek resmen bir kurgu üzerinde yaşıyor....