Aynı gökyüzünün altına farklı insanlar olarak geri dönmüşlerdi. Onların hikayeleri, sona ermiş ve bu yedi insan yavaşça sadece birbirlerinin sırlarını bilen yabancılara dönüşmüşlerdi. Artık hiç bir şey eskisi gibi değildi. Zaten eskiyi bekleyen kimse de kalmamıştı artık.

Londra'nın gri gökyüzü, yüzleri fazla tanınan beş genci saklamaya yetmeyebilirdi. Ama onlar, iki genç kızın yanı başındayken, 'sıradan' insanlardan başkası değillerdi. Anormal hayatlarını 'normal' yaşamaya çalışan bu yedili, ün etraflarını sarmış olsun ya da olmasın, bir aradayken zaten hiç bir zaman 'normal' kalma potansiyeline sahip olmadıklarını daha ilk günden anlamışlardı... 5'inin işi "dünyanın en büyük boyband'i" olmak olan 7 birbirinden farklı gencin kopması imkansız bağları, dostlukları, aşkları ve kaosları... Gökyüzü griyken, yaşayacakları pek çok şey vardı.

Sonra sen geldin ve benim bu kararmış ruhumu hiçbir zaman bulamayacağımı sandığım bir ışıkla uyandırdın... * Zayn ve ben günün büyük kısmını birlikte şarkı dinleyip serserilik yaparak geçiriyorduk. Bir süre sonra o, kendini kafasına koyduğu bir şeye adadı. Benim kendi farkıma varmam için çabalamaya başladı. Ve işler boka sardı. ~ 14 Ocak, 2016 - 24 Eylül, 2016.

Bir dilek tutmuştu. Gerçekleşecekti belki Ama olmayacak mıydı bir bedeli? Çaldıysa bir başkasının dileğini.. * © o-ophelia 2016

Geçmişten şuana gelen ve geleceğe giden fotoğraf karelerinin hikayesi.

Bana ilk kez bakıyordu, gözlerime. Varlığımın farkına vardığı bu ilk an ben nefesimi tutmuş beklerken onun ifadesi korkuyla çarpılmıştı. İçimdeki heyecan kanatlarımı titreştiriyordu; bir tüy, ufacık bir tüy ikimizin arasında süzülmeye başladı. Öyle küçük olmasına rağmen havada asılı kalmasıyla tüm odanın enerjisini etrafında toplamış gibiydi. Kanadımdan kurtulan tüy yere ulaştığında bir şeylerin kırılma sesini duyar gibi oldum. Harry, ancak o zaman konuşmaya cesaret etti ve sesindeki endişe beni de telaşlandırdı. Sorduğu soruyu önceden biliyordum ve bu, cevaplaması hiç de kolay olmayacak bir soruydu. "Nesin sen?"