01.02.18 #946 in FANFICTION 13.02.18 #775 in FANFICTION 15.02.18 #681 in FANFICTION 17.02.18 #631 in FANFICTION 26.02.18 #392 in FANFICTION 03.03.18 #288 in FANFICTION 19.03.18 #231 in FANFICTION 09.05.18 #3 in DLA MŁODZIEŻY 09. 05.18 #94 in ROMANCE 10.05.18 #720 in LOSOWO 11.05.18 #315 in LOSOWO Będąc na szczycie ceglanego murku spojrzałam na chłopaka. Jego mina wskazywała na to, że nigdy w życiu nie zdobył się na tak odważny i buntowniczy ruch. - Boisz się, Kwiatuszku? - Zarechotałam wywiercając dziurę w jego ciele. Nawiązanie do jego cukierkowego i dziecinnego nazwiska spowodowało, że najpierw jego twarz pokryła się purpurą, a dopiero kilka sekund później uniósł dumnie głowę najwyraźniej chcąc mi coś udowodnić. - Chciałabyś - prychnął udając urażonego moimi słowami. W sumie nie udało mi się wyczuć czy rzeczywiście moje słowa w jakikolwiek sposób uraziły jego 'męskie' ego. Gdy postawił prawą stopę na wystającej cegle można by rzec, że z niecierpliwością czekałam na jakiś zwrot akcji i nawrót jego dziecięcej niezdarności. Ku mojemu zdziwieniu przeskoczył murek jednym susem zostawiając mnie w tyle, a ja zaskoczona zwinnością, jaką się popisał dobiegłam do jego oddalającej się sylwetki. W ten sposób Los Angeles było nasze tej nocy.

Mikey Cobban. Gdyby świat był dla niego odrobinę łaskawszy. Każdy wie jak to jest, gdy od jednej rzeczy sypią się kolejne. Nastolatek, który nigdy nie uznawał narkotyków, alkoholu i tytoniu, nigdy nie sprawiający problemów w domu u szkole chłopak zostaje pokonany przez los. Mikey jest chory. Za późno zdiagnozowany nowotwór nie nadaje się do chemioterapii. Lekarze umywają ręce, uważają, chorobę chłopaka za przypadek beznadziejny. Pozostało mu tylko czekanie. Jest wściekły na siebie, że zostawia ludzi, których kocha dlatego postanawia swoje emocje przelewać na papier. Pisze listy, które pomagają mu przygotować się na odejście. Pomagają mu uświadomić, że niebawem pozostanie jedynie wspomnieniem.