Ece on yedi yaşında bir genç kız. Herkes gibi o da bir okulda okuyor ve o da okulunki yakışıklı bir çocuğa aşık olabiliyor. Ancak bir gün okulundaki büyük yangın ve babasının işi yüzünden yeni bir okula gitmesi gereklidir. Bu nedenle en yakin arkadaslarınin bazilarini ve sevdiği çocugu birakmasi gerekmektedir.

Ben kendimi toparlamaya çalışırken o çoktan yerini almış ve emniyet kemerimi takmaya çalışıyordu. "Ben hallederim" diye panikledim hemen çünkü elleri emniyet kemerini düzeltirken bedenime değiyordu ve bıraktığı his tüylerimi diken diken ediyordu. Bana neden bu kadar iyi davranıyordu ki? Beni yedirip içirip sarhoş edip akşam beni kötü emellerine mi alet edecekti? Ya da belki de öldürür öyle tecavüz ederdi? Belki de tecavüz edip böbreklerimi çalıp öyle öldürürdü? Bir an issiz bir yerde çöp kovasının içinde mavi bir poşetten sarkan saçlarımı gördüm. Hemen kafamı iki tarafa salladım ve görüntüyü uzaklaştırdım zihnimden. Korkuyor muydum? Evet ve gene titremeye başlıyorum ve düşüncelerim başıma ağır geliyordu resmen. Ama şimdi bitemezdi değil mi?18 yıl yaşayıp 18. Yaş günümde ölemezdim. Arabayı çalıştırdı ve klimayı açtı. "Nereye götürüyorsun beni?" diye sordum. "Nereye istersem oraya. Bundan sonra benim tutsağımsın." Dedi ve güldü. Şaka yapıyordu sanırım. Evet arkadaşlar romantizme hazır mısınız? Bütün çukulatalarımı yedim ve sizin için yazdım. :)

Ah gıcık olduğunu bildiğim halde bağlanmıştım ona.Bu bir hata mıydı?Yoksa sonsuzluğa açılan mutluluk mu? (+18 bölümler olacaktır.)

''Nereye gidersen git, bulurum seni Gökçe. Benden kaçamazsın." Peşimde beni takip eden karanlıklar ülkesi. Kaçtıkça içine hapsetmek istercesine her daim arkamda. "Birisine aşık olacağım aklımın ucundan bile geçmezken, Savaş'ın gözlerindeki dipsiz boşlukta kayboluyordum." Gökçe hayatını ve sorunlarını tam anlamıyla çözememişken, peşine yakışıklılığı ile baş döndüren tehlikeli bir adam takılmıştı. Bundan sonra yaşayacakları ona büyük bir sürpriz olacak ve hayatının değişmesini oturup öylece izlemek zorunda kalacaktı. İşte bir genç kızın kendisi ve dünya ile savaşı şimdi başlıyordu.

Geçmişi, takıntıları ve yaşadıkları Rüzgarın Güneş ile savaşması için yeterli bi sebepti belkide. Herşeye rağmen vazgeçmeyip Güneşe ulaşmak için çabalamaktaydı...

Aslında sevmezdim okulumu. Hem de hiç sevmezdim. O ortam o karakterler midemi bulandırırdı. Tam bir çöplüktü benim için. Ama onla tanıştım. Onun yanındayken ne o lanet çöplük ne de nefret ettiğim insanlar umrumdaydı. Tamam durmadan kavga ediyoruz. Hatta bazen onu dövüyorum. Ama hiç bitmiyor ona olan sevgim. Onu sevdiğimi kendime ne zaman itiraf etsem beni yüz üstü bırakıyor. Hevesim kursağımda kalıyor. Yeni yeni bilgiler öğreniyorum hakkında. Bana anlatmak istemediği türden bilgiler. Sonra ona itiraf ediyorum. "Seni seviyorum."diyorum. "Ateş seni çok seviyorum."diyorum. Bana sadece bakıyor. Beni sevmediği apaçık ortadayken ona açılanın ben olduğuna utanıyorum, ondan uzaklaşıyorum. Sonra öyle bir şey yapıyor ki ona bağlanmaktan başka seçeneğim kalmıyor. Bana "Seni seviyorum."diyor. Ama inanmıyorum. Hiçbir zaman inanmayacağımı düşünüyorum. Beni aldatıyor, beni üzüyor,ama bunların hiçbiri ondan kopmama yardımcı olmuyor. Her zaman kafamda üç kelime yankılanıyor Seni, seviyorum, Ateş.