40 bölümdür beklenen öpüşmeyi bir de benim gözümden okumak ister misiniz? Eğer beğenirseniz aklımdaki YağHaz hikayesini yazmaya başlayacağım bu yüzden yorumlarınız çok önemli :)

"Nasıl bu kadar acımasız olabiliyorsun?" "Bu işte merhamet ve ya acımasızlık yok, Hazan. Burada ya ölürsün ya da öldürülsün." O bir ajan. O bir katil. Kimseye acımaz. Gerekirse adalet için gözünü kırpmadan kardeşini bile öldürebilir. Fakat kimse yaptıklarının arkasında duran sebepleri bilmiyor. O bir gazeteci. İşini çok seviyor. Her zaman tehlikeli oyunlara kendini atıyor ve en sürükleyici haberleri yapıyor. Fakat bu kez şans ondan yana değil. Rus mafyasıyla yıldızı barışmayan Hazan Çamkıranı İnterpol kanatları altına alır. Yağız Egemenin ellerine bırakılan Hazanın hayatında artık hiç bir şey eskisi gibi olmayacaktır.

"Hazan bir gün Alzheimer gibi ciddi bir unutkanlık hastalığına dahi yakalansa, hayatta iki kişiyi asla unutmazdı. Biri Sinan, diğeri Yağız... Çocukluk arkadaşları. Üç silahşörler... Aslı, Deniz ve Efe gibi. Dawson, Joey ve Pacey gibi. En yakınları. Birlikte büyüdükleri, en acılarını, en tatlılarını paylaştıkları... " Üç genç, eski ve güçlü bir dostluk, yalanlarla çevrili hayatları ve yalancıların sönmeye başlayan mumlarının hikayesi. "Onu korumak için bir başka yalan söyledim ve yeni bir mum yaktım. Bir geceyarısı mumu..."

İlk bakıştan aşk değildi onlarınkisi. İlk bakıştan nefretti. Aralarında denizler kadar mesafeler vardı, hırslı anne vardı, oyunbaz küçük kardeş vardı, sosyete vardı, mahalle vardı, nefret vardı... İmkansızdı. Yağız Egemen küçük kardeşini eskort sandığı kızdan kurtarmak isterken, kendi kaderinin ağlarını ördüğünden haberi yoktu. Hazan Çamkıran Sinan Egemene olan duygularına karşı çıkmayı denerken, soğuk abisine olan nefret duygusunun aslında başka birşey olduğunun farkında değildi. İki aynı karakterler bir birlerinden korunmak için kendi soğuk limanlarına sığındılar. Oysa aralarındaki mesafelere rağmen, hayat yine limanlarından çıkacak olan gemilerini denizde çarpıştıracaktı... YağHaz hikayesi.

ne nefret sırtına böylesine ağır bir yükü alırdı, ne sevgi. aşık olmanın kaçınılmaz büyüsüne kapılmış ruhu her zorluğa ben buradayım diye bağırabilecek tek kahramandı adam için. yeşil gözlerinin hüznü ruhuna sindiğinden, her güldüğünde yok olurdu sızısı göz bebeklerinden. yol alırdı içine içine. bu yüzdendi sessizliği. bu yüzdendi parmak uçlarına dahi kusursuzca işlenmiş sevdasını bir türlü göremeyişi. yağız egemen'in dünyası, ne zamanki haz dolu bir hazana denk geldi, öyle katlanılabilir oldu gündüzler. dünya ancak o zaman kabullendi sabahları ayın kayboluşunu.

Nefessiz kalacağını bile bile, soluğunu sevdiği kadını hayatta tutmak için bir an bile düşünmeden feda eden adam; o geceden sonra hiçbir şeyin aynı olmayacağının pek ala farkındaydı. Parçalar dört bir yana dağıldı. Bulmak da toplamak da kolay değildi artık onları. Kalmanın da gitmenin de, korkaklığın da cesaretin de kolay olmadığı gibi. Aşk başlı başına sınanmaktı zaten. Aşk hayaldi. Yalnızca birbirlerini tutacak kolları ve tek kişilik nefesleri varken, onların mümkünü olabilir miydi? YağHaz

Bir sayfa kopuyor zamandan Ayrılırken sen yanımdan Bu aşkın daha en başından Korkuyordum ben sonundan