Arel Ve Handenin hikayesi... Tüm cesaretimi toplayarak yanına gittim ve omuzuna kocaman bir öpücük kondurdum uyansada hiç birşey değişmezdi artık nede olsa o patronun ogluydu istediğini yapar ve alırdı.Ne diyecektim benimle yattın evlen mi tabıkıde hayır adam bana gitmemi söylemiş ben ise gidememiştim çünkü hiç gitmek istememiştim şimdi bana sarılsaydı ve keşke öyle uyusaydık.Yatagın bana kalan tarafına bakarak gülümsedim kasıklarımda ki müthiş agrıya ragmen hayatımda ki en güzel geceydi bu gece ama her güzel şeyin bir sonu vardı işte.Şimdi ise gidip hazırlanmalıydım yarın sabah herşeye sıfırdan başlayacaktım Arel beye her zaman ki gibi davranacak değişen birşey olmayacaktı...Seviyordum ama sadece kendımce seviyor kendımce aşıktım biliyordum ki bu aşk tek taraflı yaşanmaya mahkumdu...

Kadın, bütün içtenliğiyle teşekkür etti, elinden sadece bu kadarı geliyordu. Şuan o kadar minnettardı ki kelimeler kifayetsiz kalıyordu. Yalnız değildi "O" kişi onunla birlikteydi. Acılarını olmasa bile yalnızlığını paylaşıyordu.Başka bir şey istemiyordu, daha fazlası bencillik olurdu. Kafasını kaldırıp karşısında ki adama baktı yüzünde ki tebessümle.Adam da aynı karşılığı vererek tebessüm etti, kelimelerin ne denli acıklı olduğunu farkında değildi ama oda yalnız değildi. İkisi de dışarıda yağan karı seyretmeye başladılar, lapa lapa yağan kar gökyüzünden süzülerek yere düşüyordu. İkisi de aynı şeyi düşünüyordu kim bilir ama dile getirmiyorlardı.. İkisi de mutluydu...