Πήρε το κουρελιασμένο φόρεμα που ήταν δίπλα της και το έριξε στο τζάκι. Η φωτιά θέριεψε με έναν απόκοσμο ήχο, για να καταλαγιάσει λίγη ώρα αργότερα. Πλησίασε το πρόσωπό της κι ένιωσε τη ζέστη να της χαϊδεύει τα μάγουλα. Έμεινε για λίγη ώρα ανέκφραστη, ενώ το μυαλό της ταξίδευε. Οι σπίθες καθρεφτίζονταν στα μάτια της και την έκαναν να μοιάζει σαν οπτασία απόκοσμη. Ανακάτεψε για μια τελευταία φορά τις στάχτες και ανασηκώθηκε. Πλησίασε τον καθρέφτη που υπήρχε στην άλλη άκρη του δωματίου και κοίταξε το μουτζουρωμένο πρόσωπό της στην αντανάκλασή του. Έπρεπε να βιαστεί. Από στιγμή σε στιγμή θα ερχόταν.

...Στέκεσαι μπροστά στις στάχτες﮲ στάχτες από όνειρα που κάηκαν στο βωμό του εφιάλτη. Κι αν εμφανιζόταν τώρα μπροστά σου το Τζίνι και σου έλεγε ότι έχεις μια ακόμα ευχή; Τι θα ευχόσουν; Ρίχνεις το νόμισμα στον αέρα γιατί δεν μπορείς να αποφασίσεις. Οι στάχτες ανασηκώνονται τη στιγμή που προσγειώνεται πάνω τους. Και τότε, λίγο πριν πλαγιάσει στο έδαφος, ξέρεις τι είναι αυτό που εύχεσαι να δείξει. Ξαφνικά ξέρεις τι είναι αυτό που θέλεις να ευχηθείς. Το Τζίνι χαμογελάει σαρδόνια, και πραγματοποιεί ''την κορώνα'' που έδειξε το κέρμα κι όχι ''τα γράμματα'' που ήθελες εσύ...

"...Το φόρεμά της, θύμιζε πολλά φτερά παγωνιού ραμμένα μεταξύ τους. Τα ξανθά μαλλιά της, ήταν τραβηγμένα σε ένα σφιχτό κότσο, το πρόσωπό της έμοιαζε πορσελάνινο και φορούσε μαύρο κραγιόν στα χείλη. Χόρευε ώρες ατελείωτες, και στροβιλιζόταν σαν μια αέρινη οπτασία που τα πόδια της δεν πατούσαν στο έδαφος. Οι αρμονικές κινήσεις της είχαν συνεπάρει το πλήθος που την κοιτούσε μαγεμένο. Καινούριοι θεατές έρχονταν συνεχώς και ο Γκόμεζ έτρεχε κοντά τους για να εισπράξει το αντίτιμο. Σιγά - σιγά η πλατεία γέμισε με κόσμο..."

"NERD!" "Υπάρχει και χειρότερο. Θα μπορούσα να ήμουν εσύ!" . * ✦ . ⁺ . 𝐁𝐞 𝐢𝐧𝐬𝐩𝐢𝐫𝐞𝐝, 𝐛𝐮𝐭 𝐝𝐨𝐧'𝐭 𝐜𝐨𝐩𝐲. 𝐁𝐲 _𝐯𝐚𝐬𝐢𝐥𝐢𝐤𝐨𝐬 | 2019

Αγαπητό ημερολόγιο, Η ζωή μου είναι σαν την όγδοη σεζόν του Game Of Thrones... ένα απογοητευτικό, ελεεινό μπάχαλο. . * ✦ . ⁺ . 𝐁𝐞 𝐢𝐧𝐬𝐩𝐢𝐫𝐞𝐝, 𝐛𝐮𝐭 𝐝𝐨𝐧'𝐭 𝐜𝐨𝐩𝐲. 𝐁𝐲 _𝐯𝐚𝐬𝐢𝐥𝐢𝐤𝐨𝐬 | 2020

Όσοι διαβάζετε το άλλο μου βιβλίο το Creepypasta (Greek) λογικά θα ξέρετε περί τίνους πρόκειται και τι σας περιμένει. Αν όχι και είστε καινούριοι να ξέρετε πως αυτό το βιβλίο θα εμπεριέχει: Βρισιές, βία, κρύο χιούμορ, μαύρο χιούμορ, inside jokes τα οποία πολύ πιθανόν να μην τα καταλάβετε αν δεν έχετε δει το άλλο, κακή ορθογραφία (επίτηδες)... (τις περισσότερες φορές...), εμένα να είμαι κακιά χωρίς λόγο και (ο θεός να τις κάνει) τρομαχτικές ιστορίες (που απλά αντί να σας τρομάξουν θα κάνουν το μέτωπο σας να μελανιάσει από τα face palm). Οι Crappypasta είναι ιστορίες που οι δημιουργοί τους τις ήθελαν να είναι και καλά τρόμου αλλά τελικά κατέληξαν... Για να είμαστε ευγενικοί ας τις πούμε "αστείες". Και εδώ εγώ απλά θα κάθομαι και θα τις κοροϊδεύω γιατί φυσικά δεν έχω και τίποτα καλύτερο να κάνω. Αν δεν αντέχεις τέτοια πράγματα να μην συνεχίσεις να διαβάζεις. Εννοείται πως δεν θέλω να πάτε να βρίσετε τους δημιουργούς αυτών των ιστοριών και πως δεν κριτικάρω τους ίδιους αλλά τις ιστορίες τους και πως όλο αυτό είναι απλώς κωμωδία. Λοιπόν... Αυτά. Enjoy 😊

Όταν ξύπνησε, βρισκόταν πεσμένη στο πάτωμα. Χρειάστηκε λίγη ώρα μέχρι να συνέλθει και να ανοίξει τα μάτια της. Σηκώθηκε απότομα όρθια και κοίταξε γύρω της. Βρισκόταν στη μέση ενός κυκλικού δωματίου, περικυκλωμένη από καθρέφτες. Έκανε αρκετές γρήγορες στροφές γύρω από τον εαυτό της μέχρι να συνειδητοποιήσει τι έβλεπε. Δεν υπήρχε καμία έξοδος διαφυγής. Αφού πέρασε το πρώτο σοκ, πλησίασε προς τον καθρέφτη που βρισκόταν απέναντί της και κοίταξε το είδωλό της. Φορούσε ένα λευκό μακρύ φόρεμα, κουρελιασμένο στις άκρες. Άγγιξε το πρόσωπό της με τις άκρες των δαχτύλων της, κι απομάκρυνε τα μακριά, μαύρα μαλλιά της. Τα μάτια της ήταν μουτζουρωμένα από τη σκούρα σκιά που δε θυμόταν να φοράει. Τα χείλη της ήταν κατακκόκινα. Τα άγγιξε κι αυτά και τα χέρια της κοκκίνισαν.

Ο οκτάχρονος Austin ζει με τους παππούδες του μιας και δεν έχει γνωρίσει γονείς. Κι όμως βρίσκει μια ευκαιρία και αποφασίζει να την εκμεταλευτεί με οποιδήποτε κόστος. Ένα μικρό one shot για διαγωνισμό!

-''Αυτό ακριβώς πίστευα κι' εγώ. Είσαι πιο όμορφη όταν γελάς παρά όταν κλαις''. Ακούγοντας αυτή την ευγενική φωνή, η Marina σκούπισε τα δάκρυά της και σήκωσε το κεφάλι της, βλέποντας αντίκρυ της την φιγούρα ενός αγοριού με μια περίεργη στολή. Την κοιτούσε και της χαμογελούσε γλυκά. Ποιο ήταν αυτό το αγόρι, το οποίο φαινόταν ότι είχε πέσει ξαφνικά από τον ουρανό; -''Είσαι... φάντασμα; Ή εξωγήινος''; ψιθύρισε. Εκείνη τη στιγμή το αγόρι άρχισε να γελάει, απαντώντας της... -''Λες πολύ αστεία πράγματα κοριτσάκι! Παρ'όλο που με βλέπεις ντυμένο έτσι, σε ενημερώνω ότι είμαι άνθρωπος σαν εσένα''. -''Ναι, αλλά... γιατί φοράς φούστα; Αφού είσαι αγόρι''! -''Αυτό δεν είναι φούστα. Λέγεται κιλτ και είναι η παραδοσιακή στολή της Σκωτίας''. -''Παραδοσιακή στολή''; ρώτησε το κορίτσι ενθουσιασμένο. -''Ναι. Και αυτό εδώ είναι ένα μουσικό όργανο που ονομάζεται γκάιντα. Κάτσε να σου παίξω λίγο'' και έβαλε την γκάιντα στο στόμα του, παράγοντας έναν μυστήριο ήχο. -''Αυτό ακούγεται σαν σαλιγκάρια που σέρνονται''! φώναξε η Marina και σηκώθηκε όρθια. Το αγόρι τότε γέλασε για άλλη μια φορά. Στ'αλήθεια, ήταν πολύ αστείο κορίτσι... Don't copy my story please!

Μετά τον θάνατο του συζύγου της, η ζωή της Κέισσι είναι γεμάτη τύψεις και μοναξιά. Ο κόσμος της θα αλλάξει άρδην όταν θα ανακαλύψει το ημερολόγιο που άφησε πίσω της μια μυστηριώδης γυναίκα στο εστιατόριο όπου εργάζεται η Κέισσι. Οι συγκλονιστικές, ωμές εξομολογήσεις που περιέχει τη σοκάρουν και τη συναρπάζουν την ίδια στιγμή, και στο τέλος την οδηγούν στο S.E.C.R.E.T., μια μυστική εταιρεία που η αποστολή της είναι να βοηθάει γυναίκες να πραγματοποιήσουν τις πιο μύχιες ερωτικές φαντασιώσεις τους. Η Κέισσι θα περάσει από δέκα στάδια που, απελευθερώνοντάς την, θα ξυπνήσουν όχι μόνο το σώμα, αλλά και την ίδια της την ύπαρξη, δίνοντάς της μια πρωτόγνωρη αυτοπεποίθηση, που τη μεταμορφώνει και της δίνει το θάρρος να ζήσει πραγματικά. Το S.E.C.R.E.T. είναι ένα μυθιστόρημα σαγηνευτικό, απελευθερωτικό και συγκινητικό, για τη μαγική δύναμη ενός κόσμου όπου η φαντασία γίνεται πραγματικότητα.