Biz, yine zifiri karanlığın ortasında oturup dertleşiyorduk. Biz kim? dersen, içimde ki benlerin toplamı...Biz ediyorduk. Çoktu çünkü, 3 tü, 5 ti, bazen daha da çok. Hep savaş alanı, kan kaybından ölen, arkasından bıçaklanan, soldan güçlü bir kroşeyle yere serilen, şah damarından kesilen, yaralanan en çokta yarılı olan benler vardı. Sağ çıkan yoktu...! Çünkü yaralı bir at bile acı çekmeden ölmeyi hak ediyordu. Bu yüzden belki de yaralı bırakmıyordum, çok kanamasın, az acı çeksin diye.! Öldürmek tek çareydi. Sevgisizlik...bazıları sevgisizlikten, bazıları da kimliksizlikten ölüyordu. Nihayetinde her şeyi sıfırlayıp, boşlukta sallanırken uzanıyordum yatağa, yoksa uyumak güçtü. Uyumak istiyordum, uyumak yapılabildiğin de en iyi şeydi... 27.11.2020

Çok zor demi? İçinden geçenleri anlatmak sonra sil baştan yaşamak. Geçen günleri hatırlayıp üstüne gelecek kurmak. Geçmişe çizgi çekip hayata devam etmek. Çok zor demi sevmek? Aklınla yüreğinin savaşını izleyip sonra ansızın bırakmak. Çok zor demi unutmak? Unuttuğunu sanıp ansızın hatırlamak. Kacmaya çalıştığın her gerçek bir gün karşına çıkacak. İçinde yaşadığın her acı bir gün kaldıramayacağın kadar çok ağırlaşacak. Kendini yorma. Şimdi sor kendine; Nasıl birşey zor olan herşeyi iliğine kadar hissederek yaşamak