Narodził się i pierwsza twarz, jaką ujrzał, nie należała do jego matki. Należała do jego Anioła. Dlaczego on? Dlaczego małe dziecko, a potem dorosły mężczyzna, który chciał mieć całkiem normalne życie, musi widzieć wszędzie te przeklęte Anioły? Odpowiedź okazała się prosta: jest w nim zbyt wiele dobra... - Myślę, że nie miałaś racji, mówiąc, że ludzie widzieliby więcej, gdyby chcieli. Oni chcą widzieć, ale nie potrafią patrzeć. - Jest jedna zasada dla ogółu, nie ma jednej zasady do jednostki - odpowiedziała zagadkowo. - Twoja sytuacja jest jeszcze inna. Widzisz to, ale nie pragniesz tego widzieć. Nie umiesz zaakceptować tego, że złamałaś "zasady". #18 w opowiadanie ❤ #35 w opowiadanie! #60 w opowiadanie #92 w opowiadanie

Kto chociaż krótko był harcerzem, rozumie ten klimat - nie tylko gitara i ognisko, ale codzienne małe i wielkie dramaty, przyjaźnie na całe życie, podchody i najgłupsze żarty na świecie. Nic w życiu tego nie zastąpi. Beta: @Pandzia8

Nienawidziłam tej gry. Gardziłam nią, ponieważ zmieniała ludzi i zaprowadzała ich na dno. Dawała chorą nadzieję, po którą inni desperacko sięgali, a gdy zostawiała ich z niczym, tonęli we własnej rozpaczy z powodu tego, co zrobili. Niektórzy jednak nie mają wyboru. Ja niestety jestem jedną z tych osób. UWAGA! W opowiadaniu występują wulgaryzmy i drastyczne sceny.