'Wat dacht je om ons even aan elkaar voor te stellen?' Ik knik, een teken dat hij eerst moet beginnen. Hij schraapt zijn keel. 'Wel, ik ben dus Aaron Eleius Perieres de tweede van Nevara.' Antwoord hij. Ok... Waarom ook niet? Ik bedoel, iedereen heeft wel een naam waar hij een minuut over moet doen om het te kunnen uitspreken. Niet dus. 'Als je wil kan je me ook gewoon Aaron noemen...' Dat klinkt al beter. 'Maar niet in publiek.' Voegt hij er nog aan toe. Aaron. Mh, ik vind het wel wat hebben... Na een paar seconden besef ik dat het nu mijn beurt is. 'Alice. Gewoon Alice.' Eigenlijk heet ik 3045, maar ik vind het aangenamer om mezelf Alice te noemen. Een achternaam heb ik dus zeker niet. Niet veel mensen weten waar ze van afstammen, het is dan ook niet belangrijk. Meestal zijn we vondelingen die aangesproken worden met een nummer. Een naam hebben is een privilege, een bepaalde status. Niet dat ik speciaal ben, verre van. Alice komt uit de toekomst, of om exacter te zijn: 2018. Het heden ziet er jammer genoeg helemaal anders uit, men probeert te overleven in plaats van te leven. De mensheid is onderontwikkeld en weet niet meer hoe men samen moet leven. Maar alles veranderd wanneer Alice wakker wordt in het verleden. Het duurt echter niet lang voor ze erachter komt dat ze de toekomst kan veilig stellen door één bepaalde man te redden: De koning van Nevara. Zal het haar lukken de wereld en zichzelf te redden? Of zal ze alles opgeven voor de liefde?

When my thoughts and my pen meet... When the magic flows out of the pen and softly kisses the paper... When fantasy becomes one with reality... I'm just saying what's on my mind.

gedich

Ik weet niet precies wat of wie ik ben. Ik ben ik. Ik denk dat ik eigenlijk best wel veel weet... Ik ken het verschil tussen donker en licht, maar prefereer niet het ene boven het andere... Rarara wie of wat ben ik... Ranking: • #6 ~ Poëzie |21-04-2018 • #47 ~ Poëzie |10-05-2018 • #38 ~ Poëzie |13-05-2018