Я - Злой. В этом слове, как в сгустке, все - мое имя, характер, отношение к миру и уж тем более - отношение этого проклятого мира ко мне самому. Я был таким же, как вы, - с фамилией, водительским удостоверением и карточкой социального страхования. Но теперь я просто Злой - и этим все сказано.

мои стихи

пьеса "На дне"

Тата - звычайны, хатні, такіх многа. Зусім ручны: хто паманіць, да таго і ідзе. Адна вельмі важная дэталь: ён жыве за мяжой. Праўдзівы, як і большасць мужчын. Мама - таксама жыве за мяжой, гаворыць, можа, і правільна, а што яна думае... Каб яна з'ела тое, што яна думае. Яна хоча, каб усе жылі паводле правілаў хрысціянскай маралі, а сабе дазваляе іншы раз і так... як-небудзь... Сын - іхні сынок. Ну і паслаў жа ім бог дзіцятка! Не дзіця, а камяк голых нерваў. Гарачлівы. Калючы. Мазгавіты. У нас гэткіх разумнікаў не бывае, а калі дзе і трапіцца, дык пра такога звычайна кажуць: малады, ды ранні. А ў іх вундэркіндам завуць. Але гэты - вундэркінд асобага роду: ён - не матэматык, не музыкант, не шахматыст, не паліглот, а зусім нечакана - вундэркінд-палітык. Пакуль што малавопытны, бо малады: што думае, тое і гаворыць. Вельмі хоча быць з барадой, а яна не расце, і ўсё. Дачка - яго сястрычка, адзінаўтробны антыпод. Зачараваная брацікам, яна ахвотна падбірае тыя яго якасці, якія ён адкідае прэч, як непатрэбныя: дабрату, шчырую сумленнасць, ласкавасць. Ён лічыць, што яны перашкодзяць яму стаць тым, кім ён хоча стаць, а яна пе

Тим Маски вспоминает многое из своей прошлой жизни - случайно встретив девочку , похожую на его погибшую в аварии младшую сестру...