* Oğlanın evlenmek için zorlandığı hikayeleri bilirsiniz. Hani şu evlenmezsen para yok tarzı olanlar... İşte yine o tarz bi hikaye ama bu sefer küçük bir fark var. Bu hikayede kızını zorlayan, evlendirmeye çalışan bir baba ya da anne yok. Peki o zaman bu kız neden formalite evliliği kabul ediyor? Cevabı üç harfli : Aşk. * -Kitap olacağı için bölümleri kaldırmak durumunda kaldım. Fikir sahibi olmanız için ilk bölümler duruyor-

Tüm hakları saklıdır. (Kitap Anlaşması yapıldı)

16 Yaşındaki Blight Bondurant ailesini geçindirmek için odunculuk yapan bir gençtir.Ancak kardeş gibi büyüdüğü ama hep hoşlandığı kız Emma ve kendi adının platformda haykırılmasıyla hayatı sonsuza kadar değişir.Baltasını odun kesmek için değil,Emma'yı ve masum haraçları korumak ve de düşmanlarını öldürmek için biler.İşte 75.Açlık Oyunlarının 7.Mıntıkadan seçilen erkek haracı Blight'ın hikayesi

YA OKUDUGUNUZ OKULDA FARKLI BİR ŞEYLER DÖNDÜĞÜNÜ ANLARSANIZ VE KAÇAMAZSANIZ ?

Bu hikayenin tüm telif hakları yazarın şahsına ait olup, izni dışında çoğaltılması ya da Ticari bir amaç uğruna kurgunun kullanılması kesinlikle yasaktır. Böyle bir durum ile karşılaşılırsa gerekli merceklere başvurulacaktır. Reklam Yapanlaradada Gerekli Merceklere Başvurulacaktır... ©Tüm Hakları Saklıdır. ------------------ İlluminati örgütünün git gide bütün dünyaya yayılıyor.Bu Hikayede insanları bilinçlerdirmek için .

Annie onun için planlanmış olan hayatı yaşamakta ... Bunu annesi ve babası gittiğinde teyzesiyle beraber kalmak zorunda olduğu zaman öğrendi . Teyzesinden hep korkmuştu , fakat bu sefer gerçekleri görebiliyordu ...

Çok eski zamanlardan kalma bir yatılı okul... Bilirsiniz o zamanların, ağır şartlar, katı kurallar ve işkence içeren aklınıza gelebilecek her türlü zulüm yapılmaktaydı. Çoğu öğrenci bu zulme katlanamayıp, intihar edenler mi dersiniz, bu işkenceler sonucu dayanamayıp ölenler mi dersiniz... Ve o zamanlar da bedenler çürüyüp kaybolsa da ruhlar hep o okulun çevresinde bedenlerini aramaktadır. Bu okul birçok ölümle sonuçlanan vakalardan sonra mühürlendi. Taa ki aradan 150 yıl geçip, okulun düzenlenmesi gerekene kadar... Eski halinden hiçbir eser yoktur. Duvarları yıkık dökük, merdivenleri eskimiş pencere pervazları rüzgardan nasibini almış... Ama bir şey değişmemiş. Ruhlar... Tıpkı bıraktığınız yerdeler...

"O sesi sen de duydun mu?" Karanlık koridorda yönümü bulmak için duvarlardan yardım alırken korkuyla sormuştum bu soruyu. "Burası otel" demekle yetindi ,benim aksime fazla rahat davranıyordu "burada sesler olması fazlasıyla normal." Cevabı üzerine durdum "Bu otelin tek ziyaretçileri biziz Deamon, hatırlasana!?" Karanlık koridorda durmamla birlikte tüm ses kesilmişti. Bana sonsuz gibi gelen birkaç saniyeden sonra Deamon rahatsız edici bir gülümsemeyle cevap verdi "Görmüyor musun?" etrafı gösterdiği eli hiç durmadan titriyordu "herkes burada" gülmeye devam ediyordu "hepsi bizim için burada" gelip suratımı tuttu ve kafamı etrafa bakmam için yukarı kaldırdı, sonra büyük gülüşü aniden soldu "sadece biz yokuz." Usulca suratımı bıraktı ve koridorda uzaklaşırken defalarca kez tekrarladı "Sadece biz yokuz."