"Karanlıktan çok korkuyorum. " -"Biliyorum. " "Çok üşüyorum." -"Biliyorum. " "Ölecek miyim? " -"Hayır!" "Canımı acıtacaklar mı? " -"Bilmiyorum. " "Bana vuracaklar mı? " -"Bilmiyorum. " "Beni buradan götürecek misin? " -"Bilmiyorum. " "Neden buradayım? " -"Benim yüzümden. " O anda hiç bir zaman sormayacağım bir soru sordum. "Beni seviyormusun? " Bana bakan gözleri doldu, biz gibi olan adam şu anda ağlıyordu. Mavişim... Sorduğum sorunun cevabını anlamadım. Sevmiyordu beni, beni sevse buraya getirmezdi. Beni sevse hiç düşünmeden beni sevdiğini söyledi. Bana sorsa hiç düşünmeden onu kendimden bile çok sevdiğimi söylerdim. Aptal bir kızım. Bana değer vermiyen insanlara değer veriyorum. Aptalım. Birazdan çok kötü şeylerin olacağını ikimizde biliyorduk. Güldüm sesli bir şekilde. Bu son gülüşümdü biliyordum. Oda biliyordu. Evet NİHAN Sayer senin hikayen buraya kadar. Küçük prenses ölüyor...

Zamansız gidenler her zaman en Sevdiklerimiz değilmiydi zaten ...