Her şey, sessiz ve ücra yaşantıma bir melodinin sızmasıyla başladı. Bir sevgili günlükle aktı zihnime yaşanacaklar. Yavuz Öztunç. Üst katıma taşınan bu yabancı sayesinde yeniden kalem tuttu ellerim. Hep derim ki; Yazılmaya değecek bir yaşantın varsa varolursun sevgili Günlüklerde. Yaşıyorsan yazacak, yazacaksan yaşatacak seni kaleminin mürekkebi. Yaşattıda.. Sadece zihnime akmadı o kara mürekkep. Boğazıma doldu ağırlığı, kalbime damladı her bir harfin mahiyeti. Parmak uçlarıma sızdı daha sonra.. Ve döküldü dudaklarımdan.. "Sevgili Günlük...Bugün üst katıma yeni biri taşındı.."

Kılıç ne kadar keskindi? Veya bir kurşun ne denli yakardı canı? Hangi insan ölümle dik başlı halde karşı karşıya dururdu? İnsanoğluydu işte. Ne keskin kılıçlar, ne de kavuran kurşun yarasına karşın ölümle göz göze gelmeye cesaret edemezdi. Yıkılan tabular yıllar arasında kaybolurken hatırlamazdı evlat denen mahlukat kendi kurallarını. Bir gün bir ormanda veya bir çöp konteynırında göğsünde bir kurşun yarası, cildinde ufak tefek morarmayı bekleyen kızarıklık ve karın boşluğundaki bıçak darbeleri insanın hayatının bittiği değil başladığı yerdi. Hiç olmadı bir çatıda son alınan nefes olduğu zannedilen oksijen yeni bir güne bambaşka nedenler için uyanmak demekti. Ve bir adam için o başlangıç Hera Amine'nin berbat geçen günü ile karşı karşıya gelirdi. ---- Hera Amine & Aren Rollas