"Merhaba yakışıklı, bir intikam almam lazım ve sana ihtiyacım var." texting 10.11.18 tamamlandı.

# 3 in short story 23'10.17

Öncelikle şu konuda bir anlaşalım. Normal değilim, o da öyle.

Direttiğiniz güzellik anlayışının kurbanlarından sadece birisiydim.

seni çok başka sevdim. I'm Fat adlı kitabın devamı niteliğindedir.

bu normal bir hikayedir #2 in short story march 2, 19

Umut yoktu, sevdiğim. Bu hikâyede kendini feda eden karakter bendim; ruhen de, bedenen de. Umut yoktu; hislerim için de, yaşamam için de. 0531...: Sen... 0531...: Sen benim kimseyle paylaşamadığım, kalbimin kırık bir yerinde sakladığım şarkısın. 0531...: Seni kalbimin kırık yerindeki o şarkının sözleri gibi seviyorum. 'Denedim defalarca sana anlatmaya, Susturdun beni de, küstürdün hayata...' Texting, 8 Temmuz 2018.

Her seferinde boğazına kaçmasına rağmen Bakkal Necati'den leblebi tozu yemeye devam eden, meyveli jelibonu hayatının tam ortasına yerleştiren ve karmakarışık, içinden çıkılmaz bir hayata sahip, tipik ev kızı, Gökçe. Bakmaya bile kıyamadığı sevgilisi Sarp'ın kendisinden aniden ayrılmasıyla hayatı daha da tuhaflaşan Gökçe'nin hayatı bir gün bir ağaç tepesinde değişecektir. Evet, evet yeşil, kısa boylu bir ağacın tepesinde... "Ruhundaki dikenleri çıkarmaya geldim." Diş macununun arasındaki mavi aroma tadında bir gençlik hikayesi. Bu hikaye Kaktüs ve Yeşil Gözün hikayesi.

Ben seni sevince gökyüzünün ne kadar güzel olduğunu, ağaçların nasıl etrafı süslediğini fark ettim . Kaldırım taşı bile güzel gözüktü gözüme belki sen geçtin diye üstünden. Ben seni sevince bütün mevsimler bir oldu güneş açtı sanki , bütün çiçekler gülümsedi, bütün savaşlar bitti sanki. Ben seni sevince dünya çok daha güzel bir yer oldu . ~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~ "Ne istersen görürsün, gökyüzüne bakarsan" dedi, gözleri gözlerimin en derinliğine bakarken cümlesini devam ettirdim "Ve istersen ölürsün, gözlerini kaparsan" //GENÇ KURGU//ROMAN//

Ben Alya. Ergenlik ortalarında bi kızım . Normalde benim yaşımdaki bi kızın 40 50 kilo civarı gibi olması lazımsa ben kesinlikle normal değilim. Anormallikte boyut atladım resmen. Uzun zamandır da böyleyim. İlk başta insanların durmadan benimle dalga geçmeleri çok sinirimi bozsa da bir süre sonra alışmaya başladım. Ama alışmam bu halimden memnun olduğum anlamına gelmiyor. Vücudumdan nefret ediyorum. Ben bile kendimi sevmezken başkası nasıl beni sevebilir ki ? Ama bazen hiç bir şey düşündüğün gibi olmaz. Mucize diye bi şey var sonuçta. *Okumakta olduğunuz ya da okuyup "Bu ne lan?" diyiceğiniz bu hikaye tamamen ve maalesef gerçektir.