Canından bir parça kaybetmişti. Bu kayıp ruhundan ve kalbinden de çok şey götürmüştü. Leyla bir daha asla eskisi gibi olamayacağını biliyordu. Artık her şey için çok geçti. Büyük bir acı ile hayatının altı üstüne gelmişti. Sıra karşı taraftaydı. Ona bu acıyı yaşatanlardan intikamını alacaktı. Ancak bu şekilde kalbindeki dinmek bilmeyen sızı belki biraz rahatlardı. Bu yapacağı şey bir uçurumun dibinde düşmanıyla boğuşmak gibiydi. Kurtuluş yoktu her ikisi için de. Leyla karşı tarafı o uçurumdan atarken kendi de peşinden gidecekti. Ve sonra... Sonrası koca bir hiç ve karanlık olacaktı. Kalbindeki sızı belki dinecekti ama Leyla için hayat bitmiş olacaktı.

Kader baştan nasıl yazıldıysa öyle gidermiş. Asiye de bunu hayatının son iki yılında gayet iyi anladı. Beyaz gelinliğine sevdiği adamın kanı bulaştığında, hayalleri de sevdiği adamla toprak olmuştu. Kader yine pes etmedi. Toprak olan hayalleri ya da her gün gözyaşıyla eriyen Asiye'ye son oyununu da oynadı. Onu öylesine çetin bir sınavın içine bıraktı ki... Her gün cehennem ateşinde yanmak gibi bir şeydi bu. Baran, kardeşi gibi gördüğü adamın sevdiği kadını kendine eş diye almaya zorlandığında hayatının bir çıkmaza gireceğini anlamıştı. Lakin kalbine düşen başka bir sevda ateşi bu çıkmazı daha çetin bir hale getirip, ailesini, yeni karısını ve memleketini terk etmesine sebep olacaktı. Sevdası için kendinden vazgeçecekti. Her şey bitti dediği anda aslında her şeyin daha yeni başlıyor olacağını göreceklerdi. Bir yanda yaralı bir adam... Diğer yanda ise kaderini kabullenmiş, son nefesini bekleyen bir kadın. Ve beklenmedik bir misafir... Adam ve kadın için büyük bir imtihan zamanıydı. Ya birbirlerini yok edeceklerdi ya da birbirlerinin varlıklarından güç alarak yaşayacaklardı. Sınavları çetin, sevgi ise fazlasıyla zor ve uzaktı.

Elis ve Hamza birbirlerine gece ve gündüz kadar zıt iken kalpleri birlikte atmaya başlamıştı. Elis kurallarla ve alışık olmadığı gelenekler ile dolu bir konağa gelin gelirken hayatını ve vazgeçtiklerini sorgulamaya başlayacaktı. Zira Hamza ile bir aile kurma hayaline ailesini geride bırakmak zorunda kalmıştı. Hamza ise yüklendiği sorumlulukların verdiği ağırlık ile sevdiği kadın arasında kalmıştı. Herkese ve her şeye rağmen onu yanına, evine getirmiş ve karısı yapmıştı. Yaşadıkları aşk onlara dünyadaki cenneti bahsetmişti fakat bu cennet gün geçtikçe hüzün kokmaya başlamıştı.

Geçmişten gelen intikam duygusu? Bu uğurda yapılan bir evlilik? Geçmişin acıları üzerlerindeyken mutlu mu olacaklardı yoksa geleceklerini de bu acıya kurban mı edeceklerdi? Ayaz ve Ayşe'nin hikayesi... Bol bol aşk var :) Çok yakında da kitap olacak.

Benim ki hayata karşı bir direnişti. Batu'ya karşı, Duru'ya karşı... Mutluluğumu elimden alan herkese karşı bir direnişti. Ve bu uğurda akıtılan her gözyaşı, dudaklardan dökülen her ah ve kalpte hissedilen her acı mubahtı! Bu hikâyenin kazanını yoktu. Herkes payına düşen acıyı çekecekti.

Bazen kadere inanmak gerekir. Bazı şeyleri düşünmektense kadere razı olmak en iyisidir belki de. Hayatı fazlasıyla hafife alan, uçlarda yaşamayı seven yirmi yaşında bir genç kızdı Funda. Hayatı fazlasıyla ciddiye alan, planlı ve düzenli yaşamayı seven otuz yaşında bir adamdı Doğan. Ve kader yine oyununu oynamış böylesine birbirinden uzak iki insanın hayatlarını bağlamıştı. Peki, bu hayatta onları neler bekliyordu?

Bazen diller lal olur, tüm bilinenler bir sır olarak kalır. Geçmiş ise tozlu bir sandığa kaldırılarak her şey unutulur. Ya kalpler? Kalpten geçenleri de bu tozlu sandıkta unutmak mümkün müydü? ~ Kalpte yeri olmayanın gönülde yeri olur muydu hiç? Olmazdı... Olamazdı. Olmamıştı da. Ama anlatamadım, dinletemedim... Kendi sevdası uğruna benim sevdamı yok saydı. Bana bu gelinliğini giydirirken bir kefenden farkı olmadığını bile bile kabullendi. Sevda bu muydu? ~ Benim sevdam kimine göre hastalık, kimine göre saplantılı. En candan olanlarım bile karşımda bu sevdadan vazgeçmem için direttiler. Hep atladıkları bir şey vardı. Gönle gem vurulmuyordu. Bir ömür onun başka bir adama sevdalı olduğunu bilerek gönlümde bir gül yarası vardı artık.

Okan onu kollarıyla sararken yüzleri ve bedenleri arasında çok az bir mesafe bıraktı. Bu çok... Çok acımasızcaydı. Ona hem bir o kadar yakın hem de bir o kadar uzaktı. Sevmedi bu saçma uzaklığı. Onun sıcaklığına kendini bırakmak için aralarındaki mesafeyi kapatmaya yeltendi ama Okan engel oldu. "Bekle..." Bekle... Şu an hayatında en nefret ettiği kelime bekleydi. Beklemek falan istemiyordu. Onu yeterince beklemişti. Daha fazla beklemeye ne gücü ne de sabrı kalmıştı. Onun olmanın ne demek olduğunu öğrendikten sonra bir daha bekleyemezdi ki... "Önce bilmem gereken bir şey var." "Ne?" dedi kızgınlığını gizlemeden. Okan ise bu kızgınlık gösterisi karşısında kibarca gülümsedi kısa bir an ve daha sonra yüzünde ciddi bir ifade yer edindi. Bu yersiz ciddiyeti de sevmemişti Yasemin. Hem de hiç. "Bir ömür boyu bana bağlı kalacağına söz verebilir misin?" diye sordu bir anda ve Yasemin yanlış duyduğunu düşündü fakat onun bakışlarındaki ciddiyeti gördüğünde önce bocaladı ve daha sonra kendine engel olamayarak kocaman gülümsedi. "Bir ömür beni sevebilir misin Yasemin? Benimle evlenir misin?"

Arkadaş serisinin 1. kitabıdır.

Arkadaş serisinin 2. kitabıdır.