Acımasız mafya liderinin aşkı... Aşk hiç bu kadar tehlikeli olmamıştı...

"O benim nişanlım sen kimsin? Dilem ben başından dedim bu işin sonu var ama bu sonda senle benim mutlu bir beraberliğimiz olan peri masalı yok. Birbirimizi eğlendirdik. Karşılıklı çıkar ilişkimiz artık burada son bulsun çünkü sen yerini unutmaya başladın."Devrimden duyduğu son şeylerdi bunlar. Devrim'in karşılıklı çıkar ilişkisi dediği Dilem'in duygularıydı. Dilem onlar evden gittikten sonra çok ağladı uzun süre ağladı ama sonra toparlandı hiç hayatında var olmamış gibi çıktı.

İlk on bölüm harici yayında değildir. Bölümlerin kalanını Dream'dan okuyabilirsiniz. "Kalbi atan tek kişi olarak, fazla ses çıkartıyorsun." diyerek gülümsedi Adin, yanına gittiğimde, daha bir kaç saat önce sinirden kuduran o değilmiş gibi. Bense sadece yutkunarak önce ona, sonra etrafa baktım. "Ne oldu? O koca dilini yuttun sanırım?" "Gülümsemene alışık değilim malum." dediğimde daha da genişledi gülümsemesi. "Kan gördüğüm zaman hep mutlu olurum." diyerek eliyle belimden tutup beni kendisine çekti. Görünüşe göre bahsettiği kan benimkiydi. Acaba Dora'nın çığlık atma dediği yer için tam şu an uygun olur muydu? "Çığlık mı? Ama ayıp." Tam kulağımın dibindeydi Adin'in dudakları. "Bunun için daha sonra ödeşebiliriz. Bir kaç saat sonra sen de kan gördüğünde benim kadar mutlu olacaksın çünkü." diye fısıldadiktan sonra kolye benimle bütünleştiğinde hissettiğim acının aynısını hissettim bir anda. Gözlerim kapanmaya başlarken, düşmek üzere olan boynumdan tutup beni yere yatırdı Adin. Daha sonra boynumdan sızan kanın tam altımdaki platformu yavaşça doldurduğunu gördüm. Kanlar platformdaki tek yerde birleştiğinde Adin birkaç adım geri çekildi ve platformda bir ışık patlaması yaşandı. Bu sırada karanlıktan büyük bir maç kazanılmışçasına galibiyetin sevincine benzer sesler yükseldi. Kazanan tam olarak kimdi, henüz bilmiyordum.

Bendeniz Elias Gwnerud... Şimdiye kadar her şeyi ailemin istediği gibi yaptım. Onların istediği gibi güldüm, onların istediği şeyleri giydim, onların istediği kişiyle nişanlandım ve onlar istediği için öldüm. Öldükten sonra kendim olabileceğimi düşündüm...Beklenmedik şekilde başa döndüm ve geri döndüğümde yapacağım tek bir şey vardı. Kendim olmak. İşte karşınızda ben. Hikayenin kötü kadını. Elias Gwnerud...

Sappho kendisine verilen görevleri yerine getirip evine dönmek istiyordu. Birden kendisini eski zamanda İskoçya da bulur. Artık o Eunan Wylie Hewcamden'in müstakbel karısı Aline McEaven'dır.

Eiddwen "Umutsuzluğun Gölgesinde" adlı kitaba tutkundu. Kitaptaki iyi karakterlerden ve başrollerin aşkından ziyade Caden ile ilgileniyordu. Yalnız...öfkeli...kitabın kötü adamı olan Caden. O kadar bağlıydı ki kitaba kitabın sonunu değiştirme şansı elde ettiğinde kendisini Caden'i kurtarmaya adayacaktı. (Dipnot: bir mangadan esinlendim. Konunun temelini oradan aldım ama devamında kendi istediğim gibi devam edeceğim.)

Biraz önce öldürdüğüm adamın kanıyla kaplı ellerimi küçük ellerinin arasına alınca ürkek bir kuş gibi titrediğimi anladım. Utandım kendimden onun yanında güçsüz olmaktan utandım. Yaralıydı, başından çenesine doğru bir sel gibi kan akıyordu, ama bana cesaret vermek ister gibi sımsıkı tutuğu sıcacık elleri ile hakkım olmayan gücü veriyordu bana... Onu koruması gereken bendim, hep yanın da olup ona güç vermesi gereken de. Gözlerine baktım, panik korku ve en çok da hüzün dolu gözlerine... Hayatına zorla girdiğim günden beri tüm belaları beraberim de getirmiştim, istememişti beni o yalnızlığa âşıktı, ama ben hayatına zorla girdim, bir bela gibi. Onu ölümüne sevecek bir bela... Bir an onu kollarıma alıp sonsuza kadar orada tutmak istedim, sonsuza kadar benim olsun hiç kimse ona bakmasın, kimse ona zarar vermesin kimse ona dokunmasın... Ama onu sonsuzluk yerine bir uçuruma sürükledim,benim yüzümden ölümü hissetti.Bundan sonra onun hayatına girebilecek cesaretim yok,uzaktan seveceğim onu,zarar vermeden,hem yanında olup hem de ondan uzak durarak seveceğim.Sessiz bir sevgi olacak bu,ölüme kadar süren bir sevgi...

Kiss of death

Uzun yıllar önce bir kral yüzüne dağılan özel bir aile... Bu ailenin en özel üyesi... Keşfedilmemiş yetenekler... Yeni dünyalar... Kabullenilmeyen aşklar...

#Gençkurgu da 1. - 07.03.2017 Ölüm; dört harf, iki hece, içinde sayısız anlam ve acı besleyen, ne zaman, nerede, nasıl geleceği belli olmayan bir olay. Küçük yaşta gözlerinin önünde ailesi katledilen ve bu nedenle hayata siyah bakan Aras Karahanlı ile, çocukken annesini kaybeden ve babası tarafından terk edilen Eylül Avcı'nın yolları bir gece tesadüfen kesiştiğinde, ikisi de başlarına geleceklerden bihaberdi. Aşk, bazen hiç ummadık bir zamanda, olmayacak kişiyle doğar ve bütünleşir. Peki, ölümle bu kadar erken yaşta tanışmış iki genç insanın nasır tutmuş kalpleri, birbirine bağlanabilir mi?