może komuś zrobi się tu miło

próbuję tutaj popełniać poezję

wierszyki o szarej codzienności lub troszkę ubarwionej z nutką powagi a czasami nierozwagi pisane z herbatą w drżącej dłoni

wszystko, co czyni nasz świat nieludzkim

Nie oceniaj książki po okładce... Po opisie też lepiej nie, bo wypadam okropnie W ogóle zauważyłam, że na Wattpadzie jest bardzo dużo białych wierszy, a coraz mniej tych rymowanych... W ogóle we współczesnej poezji coraz więcej białych wierszy... Chciałabym to zmienić, chociaż dobrze napisane biały wiersze mogą zachwycać tak samo jak te rymowane (jak ja uwielbiam Miłosza) I jeszcze jedno... Nie będę tu tytułowała wierszy, nie potrafię w paru słowach oddać całego wiersza, to dla mnie za trudne

Wylewasz z siebie rozpacz, a ona do Ciebie wraca. Chcę Ci pomóc, nie dołożę swojej cząstki. Daj mi swoją.

szmaty powstały dlatego, że nie miałem gdzie pomieścić wierszy. a wiem, że je lubiliście, więc wyrzućmy stare przyzwyczajenia przez okno

Zbiór wierszyków pisanych pod wpływem chwili na przestrzeni około roku. Skrzętnie ukrywane przed ludzkością, aby w tym jakże cudownym momencie pojawić się tutaj. Niektóre z nich są niepoprawne pod każdym względem, żaden z nich nie jest idealny. No cóż, takie życie. Główna tematyka jest dość banalna (ogólnopojęty koniec, zwrócenie uwagi na przemijanie utrzymane w nostalgicznym, trochę depresyjnym tonie), aczkolwiek mam cichą nadzieję, że komuś przypadną do gustu te dziwadła. ;) Enjoy! (Aktualizacja opisu) Z racji tego, iż moje konto na Wattpadzie w praktyce już umarło, to skromnie informuję, że nic więcej z mojej pseudotworczości się tu nie pojawi, a całość nostalgicznie zatrzymam.

STO WIOSEN - tylko tak mogę opisać jakie uczucia we mnie wyrosły przez wspólne pół roku. a potem wszystko wyrwałeś z korzeniami i zasadziłeś rzeczy gorsze niż rok temu. © 2019, all rights reserved to Arctus

czasami brakuje mi słów czasami brakuje mi odwagi aby powiedzieć to co naprawdę myślę 10.02.2018 - #16 w Poezji