Daha önce okumadığınız kadar karanlık ve acımasız bir adamın hikayesi. Hikayemiz bxb dir ... Yavaşça kapıyı açtım. Sesler netleşmişti. Yatak odasından geliyordu. Yatak odasının kapısının koluna elimi koydum. Kapı kapalı değildi. Ama içerisi görünmüyordu. Hafifçe kapıyı ittirdim. Gördüğüm manzara ile mideme yumruklar ardı ardına inmişti. Sevgilim dediğim adam birinin kucağında zevkten inliyordu. ... Ev kısa sürede gaz dolmaya başlamıştı. Acele ederek o evden çıktım. Çıkar çıkmaz gözyaşlarım sel oldu. Ağlaya ağlaya indim katları.

Hayaller, bizi sonu gözükmeyen bir uçuruma sürükleyen, insan beyninin acımasız yansımalarıdır. Ama onun hayali, onları düştükleri çukurdan çıkarmış ve karanlıktan kurtarıp ruhlarını gökkuşağı renklerine boyamıştı. Şimdi ise hissettikleri birinin adınızı boşluğa fısıldaması gibiydi. Yorgun, çaresiz ve bir o kadar da beklentisiz. Bir sözü vardı Dostoyevski'nin. "Ne yaparsan yap, daima pişman öleceksin. Belki yaptıklarından belki de yapamadıklarından." İşte şimdi hissediyordu katmersiz pişmanlığı. Söylediklerinden ve bir daha hiç söyleyemeyeceklerinden. Tekrar karanlığa gömülürken ve ruhunun bir daha o acımasız yansımalara ev sahipliği yapamayacağını bilirken elinden gelen sadece onu ve bıraktığı anıları zihninin en eski raflarına kaldırmaktı. Başını gökyüzüne çevirdiğinde tüm düşünceleri havaya karıştı ve yüzünü buruk bir gülümseme aydınlattı. Çünkü kuzey ışıkları herkesin hayallerine konu olacak kadar güzeldi şimdi. Çünkü o gözlerini kapamış ve yeşili göğe yansımıştı...

Tek bir hareketi, tek bir sözü hayatımı değiştirmeye yetiyordu işte. Uğur benim güneşimdi ve ben onun yörüngesinden çıkamıyordum. Hayatıma bıraktığı etkiyse gözle görülür bir şekildeydi. Onun yörüngesinden çıkarsam hayatım mahv olurdu. Ona çok yaklaşsam yanıp küle döner, uzaklaşırsam ise sadece var olurdum, yaşıyor olmazdım. Yani ona ihtiyacım vardı. Ona muhtaçtım.

"Belki biz sandığımız kadar merhametli, onlarsa sandığımız kadar kötü varlıklar değillerdir." Ellerini bir terazi gibi karşı karşıya getirerek mırıldandı. "Belki de sevgiyle nefret birbirini dengeliyordur." Gay kurguda #3 numara.

Boyxboy hikayedir. Eşcinsel karakterler barındıran bir kitap olduğundan, homofobiklerin okumaması önemle rica olur. - "Beyazı siyahla kirletebilirsin ama siyahı beyazla temizleyemezsin çelimsiz." Bxb kategorisinde #1

"Yahu arkadaş, bunca yıllık forvetim, sana yaptığım ataklarda düştüğüm kadar ofsayta düşmedim." Oflaz'ın Hikayesi

# 1 - gençkurgu © © Tüm hakları saklıdır İntikam ateşi yalnızca erkekleri mi yakar? Peki ya bir kadın intakam ateşiyle yanıp tutuşursa neler olur tahmin edebiliyor musunuz? Basit bir kızın çok sıradan hikâyesi. Çünkü o ne çok güzeldi ne çok zeki ne de çok zengin onu güzel yapan tek şey gülüşüydü...Ben, sıradan bir kızın yaşamını yazıyorum. İçinde kendinizi bulmak isterseniz gelin. Çünkü o kız sizsiniz o kız benim!.. 01.06.2018 - 17.06.2018 © Tüm hakları saklıdır

Onun güzel olmak için hoş gözlere, uzun saçlara ya da büyük göğüslere ihtiyacı yoktu. O bana olduğu kişiyle yürüse, kollarımı açabildiğim kadar açar ve koşması için yalvarırdım. O ise uzaklaşmayı seçti. Şimdi 9 yıl sonra, önüme koyduğu kapının anahtarını alttaki boşluktan bana itmişti. Kalbim açmamı, zihnim koşarak uzaklaşmamı söylerken ben öylece oturmuş, içerdeki kaosun sonunu diliyordum. Çoktan ruhumu ona kendi ellerimle teslim etmiştim. Şimdi kalbim avuçlarıma düşmüştü. Zihnim ise bana yalvarıyor, yalvarıyordu. Bu yanlıştı. Bu saçmalıktı. Bu aptallıktı. Ve o an göğsümün ortasında büyüyen acı... Bu acıyla kalıyordum ben. Benim tüm gerçekliğim buydu. Ben koca bir yanlıştım. Karşımda doğru olduğunu iddia eden Kağan ise üzerime yıkılan ikinci bir yanlıştı. Yine de... Bir yanlış ancak bu kadar doğru hissettirebilirdi.

"Çirkin!" "Evlat olsa sevilmez..." "Yüzüne bakamıyorum." "Şunun tipe bak, şeytan çarpmış!" "Sidikli seni." "Aptal!" "Bu çirkinlik doğuştan mı?" "Kıçım bile senden güzel!" Her gün, her yerde, herkesten ve her zaman bu kelimeleri işiten bendim. Yüzüm yüzünden arkadaşlarım olmayan bendim. Kimsenin çirkin olduğu için yanına gelmediği bendim. Peki benim suçum neydi, çirkin olmak mı? Hayır, benim suçum bu yüz ile normal bir hayat yaşamak istememdi. Herkes benimle dalga geçerken, tek başıma kendimi savunabileceğimi sanmaktı. Ne de olsa ben kimdim ki?

İnsan bazı anları neden özler biliyor musunuz? Çünkü kendisinin hep ona ait olduğunu düşünür. Oysa ki kendisinin mutlu olabileceği o an başkasının trajedisi olabilir. Dünyaya insan olarak gelmek, iyi veya kötü olmak için bize sunulan bir fırsattır. Bu fırsatı ne yönde kullanacağımız ise karakterimiz belirler.Karakter ise zamanla olgunluk kazanır. Ama aynı zamanda kayıptır. Zaman dediğin; Bitmeden birikmez.