Ένας ορειβάτης χάνεται μέσα στην κακοκαιρία και ανακαλύπτει ένα μέρος που κανένας χάρτης δεν ανέφερε την ύπαρξή του. Η Κασσάνδρα μεγαλώνει σε μια απομονωμένη αυτάρκη κοινωνία που δεν έχει καμία σχέση με την εξέλιξη. Στην κοινότητά που ζει όλοι την βλέπουν σαν την διάδοχο της μητέρας της που είναι η αρχηγός, όμως στην πραγματικότητα η αποστολή της είναι άλλη. Η Κασσάνδρα χωρίς να το ξέρει η ίδια γεννήθηκε για να γίνει η ελπίδα για έναν κόσμο που εξαφανίζεται. Είναι αυτή που πρέπει να φέρει σε επαφή τους δύο κόσμους κρύβοντας τις δυνάμεις της. ** Όλα τα δικαιώματα είναι κατοχυρωμένα. Απαγορεύεται η αναδημοσίευση μέρους ή του συνόλου του έργου, χωρίς την έγκρισή μου.

Το Ρόδο Της Ερήμου βρέχεται μόνο όταν δακρύζει. Όπως ο ήλιος καίει την άμμο έτσι καίγεται και η ψυχή του. Τι και αν είναι από πέτρα; Θα έρθουν στιγμές που θα λυγίσει. Από τα δικά του λάθη, από τα δικά του ψέματα. Θα περιπλανηθεί μεταξύ τριών ηπείρων. Θα προσπαθήσουν να το πλανέψουν, ι πλανεψει αλλά και απόλυτα θα αγαπηθεί. Από εκείνον. Θα αφεθεί ανοίγοντας τα πέτρινα πέταλα της καρδιάς του στον έρωτα; Θα μπορέσει να αντιληφθεί τις προθέσεις των άλλων εγκαίρως; Γιατί κα η πέτρα μπορεί να διαλυθεί από το χτύπημα μιας σκληρής σας σφυρί , μοίρας.

''Όταν λες να χορέψω για να δουλέψω εδώ, εννοείς να κάνω στριπτίζ;''τον ρώτησε έντονα και τα μάτια της σχεδόν πετάχτηκαν από την έκπληξη. ''Ναι. Δέκα χιλιάρικα, δέκα μήνες δουλειάς, αυτή είναι η συμφωνία. Την παίρνεις ή παίρνεις δρόμο και λες αντίο στον αδερφούλη σου.'' H Άννα θα πέσει στην ανάγκη του Νικολάι για να σώσει την ζωή του αδερφού της. Είναι έτοιμη να κάνει τα πάντα, μα για πόσο θα καταφέρει να αντέξει τον ιδιότροπο και σκληρό άνδρα;

Του άρεσε να καβαλάει μια μηχανή. Ο αέρας που τον χτυπούσε στο πρόσωπο τον βοηθούσε να αδειάζει από κάθε γαμημένη σκέψη που περνούσε από το μυαλό του εκείνη τη στιγμή. Και όταν το έκανε αυτό μπορούσε να είναι ο εαυτός του. Αυτό που πραγματικά ήταν. Αυτό που γνώριζε καλά μόνο εκείνος πως ήταν. Και όμως τον τελευταίο καιρό ούτε αυτό δεν μπορούσε να κάνει. Ένα ζευγάρι καστανά μάτια ήταν καρφωμένο στο μυαλό του ξεσηκώνοντας κάθε κύτταρο της ύπαρξης του που επιζητούσε την παρουσία της. Το βλέμμα της τον γέμιζε ζεστασιά. Του έδειχνε πως μπορούσε να καταλάβει όλα όσα εκείνος έκρυβε από τον κόσμο. Η συμπεριφορά της όμως τον έριχνε στην άβυσσο. Μυστήρια και σνομπ. Όλοι του έλεγαν να τρέξει μακριά. Και εκείνος αυτό που ήθελε ήταν να κατευθυνθεί ορμητικά προς την φωτιά... Όταν όλα γκρεμίζονται γύρω σου και καλείσαι να πάρεις την πιο τρελή απόφαση της ζωής σου, μπορείς να στηριχτείς στο αγόρι που ξέρεις πως θα σε πληγώσει;

Πίσω από το ρομαντικό ψευδώνυμο Melody κρύβεται η Ρουμπίνι ή αλλιώς Ruby. Μεγάλη της αγάπη η μουσική. Μέσα από το blog της προσπαθεί να δείξει στον κόσμο το ταλέντο της και να μεταφέρει με χιουμοριστικό τρόπο τα γεγονότα που της συμβαίνουν στην καθημερινότητά της . Διαφορα παράξενα μηνύματα αλλα και καταστάσεις κάνουν την Ruby να αναθεωρήσει τις απόψεις της για πολλα θεματα. Θα αποκτήσει μονο φίλους και θαυμαστές? Ή μήπως έναν μεγάλο έρωτα?

Ένας ξαφνικός θάνατος, μια αναπάντεχη κληρονομιά και μια απρόσμενη γνωριμία. Η Αλίσια μετά τον ξαφνικό θάνατο το θείου της καλείται χωρίς να το περιμένει να διαχειριστεί μια τεραστια περιουσια. Απαράβατοι οροι έρχονται να καθορίσουν την ζωή της, αλλάζοντας της τον μέχρι τώρα τρόπο σκέψης της. Μέσα σε όλο το χαμό που γίνεται αναγκάζεται να συνεργαστεί με τον Ορέστη . Ο ακαταμάχητος σύμβουλος του θείου της δεν έχει και την καλύτερη γνώμη προς το πρόσωπο της και αυτό χάρη στην όχι και τόσο κολακευτική πρώτη τους γνωριμία. Πολλά εμπόδια, αντίπαλα συμφέροντα, ανειλικρινείς φιλιες και ψεύτικοι έρωτες έρχονται να βάλουν το κερασάκι σε όλο αυτό το χάος. Και όλα αυτά? Για να μην έρθουν κοντά η Αλίσια και Ορέστης . Άραγε τι κρύβετε πίσω από ολα αυτά? Θα καταφέρουν να ξεπεράσουν την αρχική τους έχθρα ή θα καταστραφούν μέσα στο πάθος τους?? *Μην σχεδιάζεις τίποτα, τα ξαφνικά είναι τα καλύτερα*

Αγάπη. Μια κοπέλα η οποία έχει περάσει πολλές δοκιμασίες στη ζωή της βρίσκεται μπροστά σε ακόμα μία. Ο πατέρας της πεθαίνει και την αφήνει μόνη με πολλά χρέη και χωρίς κάποιο περιουσιακό στοιχείο. Έτσι πιάνει δουλειά ως νταντά και εκεί έρχεται αντιμέτωπη με ακόμα μία πρόκληση. Την κυνική συμπεριφορά του εργοδότη της ο οποίος δείχνει να μην γνωρίζει τι θα πει η λέξη σεβασμός. ~Για το εξώφυλλο ευχαριστώ την @evehateseveryone~

Η Αντα εφυγε σαν κυνηγημενη απο την Κρητη. Μολις στα 18 της χρονια αναγκαστηκε να αφησει την οικογενεια της, τους φιλους , την πατριδα και οτι αλλο γνωριμο στην μεχρι τοτε ζωη της. Αφησε ομως και κατι ακομη. Τον μεγαλο της ερωτα. Τον Δημητρη Γιανακκακη. Δωδεκα χρονια αργοτερα αποφασιζει να επιστρεψει πισω για να κλεισει τους λογαριασμους της με το παρελθον.Μονο που τωρα δεν ειναι το αθωο κοριτσι που ηταν οταν εφυγε για την Αμερικη . Τωρα ειναι μια καταξιωμενη εισαγγελεας με εναν γιο και εναν αρραβωνιστικο, τον οποιο προκειται να παντρευτει σε λιγους μηνες. Νομιζε οτι ξεχασε ....... Ο Δημητρης, ομως, δεν ξεχασε ποτε και η επιστροφη της κοπελας που με τοσο παθος αγαπησε φερνει τα πανω-κατω στην ζωη του. Θα προσπαθησει να την κανει να θυμηθει. Θα τα καταφερει ? Και πως να ανθισει ενας τετοιος ερωτας κατω απο μια μακροχρονια βεντετα που ξαναξυπνα ?

-Κράτα με πιο σφιχτά! -δε μπορώ, δεν έχω πια δύναμη. -Τότε βρες την. -δεν αντέχω άλλο. -Μάθε να αντέχεις και δώσε μου πίσω την καρδιά σου. -την έχεις. -λες ψέματα, μόνο μια ψεύτικη πέτρα μου άφησες με το χρώμα του έρωτα. -Το φιλί σου δεν έχει την ίδια γεύση όπως στην αρχή... Μύριζε κρασί και μέλι τότε. -Πάντα την ίδια γεύση έχει. -Όχι, πριν λίγο που με φίλησες άφησες θραύσματα γυαλιού στο στόμα μου που μου έκαναν πληγές. -εσύ τις άνοιξες, σύνελθε και κράτα με αλλιώς θα φύγω. -όχι, μη φύγεις, μη με αφήσεις... -Τότε κράτα με που να πάρει!

ΣΕΙΡΑ ΣΤΙΓΜΕΣ ΤΟΜΟΣ 1 (Α& Β ΜΕΡΟΣ) «Στιγμές που μου πήρες» «Ήρθες» λέω. Το χαμόγελό της πλαταίνει, το φως της μοιάζει να βγαίνει με τη μορφή ακτίνων, μέσα από τους πόρους του δέρματός της. «Μου το ζήτησες». «Θα έκανες ό,τι σου ζητούσα;» «Θα έκανα τα πάντα». Γιατί; «Μου έμαθες να σ' αγαπάω, Στέφανε». Σαν να διάβασε τους λογισμούς μου, όλους, έναν προς έναν, δίνει την απάντηση που ψάχνω καιρό να βρω. Και τότε, ψύχρα! «Πάρε με μαζί σου, Άννα! Δεν μπορώ να ζήσω μακριά σου». Θέλω να την κάνω να το εμπεδώσει, να συνειδητοποιήσει πως είμαι εδώ, τη χρειάζομαι κοντά μου... Για πάντα! Ναι! Για πάντα! Γιατί το δικό μου «Για πάντα» είναι παραπάνω από την αιωνιότητα. «Ήμουν κοντά σου και μ' έδιωξες, ήμουν το φως σου και μ' έσβησες, ήμουν η ζωή σου και με σκότωσες» μου λέει και τα μάτια μου πλημμυρίζουν δάκρυα που ξέρω ότι αξίζω. «Δεν μπορώ να σε πάρω μαζί μου, δεν μπορείς να με πάρεις πια μαζί σου». «Μα, μου είπες...» την πρότασή μου κόβει ένας λυγμός. «Συγχώρεσέ με!» Κάνω να την πλησιάσω, να την πιάσω, να την ακουμπήσω ξανά, έστω κι αν είναι η τελευταία φορά. Δεν τα καταφέρνω. «Θα το κάνω...» μου λέει. «Όταν μου φέρεις πίσ