"Sevdim. Sevdim ben evet, sevdim! Bunun için suçlayacak mısın beni babaanne? İçimdeki sevda yüzünden, suçlayacak mısın beni? He ağabey?" Dolmuş gözlerini ağabeyine çevirdi, "içindeki o sevdanı çekip atacaksın Naze!" "Sen atabildin mi ağabey? İçindeki sevdanı, yüreğinden çekip atabildin mi?" "Ben onun kim olduğunu öğrendiğim gün çekip attım yüreğimden." Naze başını iki yanına salladı, ona doğru yaklaştı. "Atamadın ağabey, atamadın. Sen onu gönlünden atabilmek için Rojda ablamla bile evl-" "Yeter artık Naze! Hatalı değilmişsin gibi bir de üste çıkmayı bırak!" Naze gözlerini Rojda ablasına çevirirken kaşlarını çattı, amca çocuklarıydı. Ama bu önemsiz bir detaymış gibi amcasının oğluna sevdalanmıştı Rojda. Miraç'a.. "Sen peki? Söylesene, ağabeyimin acısından yararlanıp evlenmedin mi ağabeyimle! Onun Zilan ablaya aşı-" "Kes sesini!" Miraç'ın bağırışı konakta yankılanırken hızla tuttu Naze'nin kolunu, hızla çekiştirerek merdivenlere doğru ilerledi. • kapak tasarım: @aryamcilo •

Hayat, beklemediğin, ummadığın, tüm hayallerinin, umutlarının tükendiği o anda bir mucize doğdururdu. Bir anda solan o gülümsemeni, aydınlatırdı. Hayallerinin tekrardan varolmasını sağlardı, tekrar hayal edebilmeni. Benim içinde aslında böyle olmuştu, tüm hayallerimin, umutlarımın tükendiği o anda ışık saçmıştı o karanlığıma. Tekrardan var etmişti beni. • kapak tasarım: @aryamcilo •

Ona hiç sarılamamıştım mesela. Hiç elini tutamamıştım. Hiç öpememiştim. Hiç koklayamamıştım. Hiç sevdiğimi söyleyememiştim. Hiç dokunamamıştım. Hiç beraber uyuyamamıştık. Hiç saçlarıyla oynayamamıştım. Hiç dizlerine yatamamıştım. Hiç özlediğimi söyleyememiştim. Hiç, hiç bu kadar değersiz hissetmediğimi anlatamamıştım. Bu kadar hiçin arasında, her şeyim olmayı nasıl beceriyordu? Çünkü bir gülüşü yetiyordu bana. Sayılı sayıda görsem de, yetiyordu. Kıvrılan dudakları hiçliğe meydan okuyup, her şey hâlâ benim elimde, diyordu adeta. 'İstersem bütün hiçliği, çivileri ile beraber tabanından söküp, yerine istediklerimi dikebilirim. Hiçi hep, zerreyi zirve yapabilirim. Her şey hâlâ benim elimde.' Umut var, sadece biraz naza çekiyor kendini. Tutarsam bırakmayacağımı, benim onu dibine kadar harcayacağımı ve ortalığın tozunu attıracağımızı biliyor. Hâliyle gelmiyor. Çünkü küçücük bir umut ile bütün dünyayı karşıma alacağımı bilen herkes gibi, o da korkması gerektiğini biliyor.

3 KİTAPLIK SERİ EPSİLON YAYINLARI ARACILIĞIYLA SATIŞTA! İLK KİTABINI WWW.BEYZAOZAYDİN.COM 'DAN ÜCRETSİZ BİR ŞEKİLDE OKUYABİLİRSİNİZ. KİTAPLIĞINIZDA BULUNMASI DİLEĞİYLE ^^ "Bizim bir hikayemiz yok" diye geçistirdim. "Sen, seni yakıp kül edecek bir aşk istiyorsun Masal. Normal tanışmalarda gözün yok. 'Seni seviyorum'ları önemsemiyorsun aslında. Herkesin bildiği sevgi sözcüklerini istemiyorsun. Sen herkesin olduğu bir salonda sahnede oyun sergilemek istemiyorsun. Herkes karanlık salonda oyunu izlerken sen arkada ışıklar saçarak kendi oyununu yasamak istiyorsun. Sen ne Mert'i ne de Atalay'ı istiyorsun. Sen bu oyunda kendin gibi normalle yetinmeyen birini istiyorsun. Cesaretinizle ateşte yürümeyi göze aldığınız bir aşk istiyorsun." Bu sensin, diye düşünsem de "Bunları neden anlatıyorsun?" dedim kaşlarımı çatarak. Başını bana çevirip omuz silkti ve sırıttı. "ÇÜNKÜ BU BİZİM HİKAYEMİZ."

Nefesi kesildi. Kalp atışları hızlandı. En kötüsü ise; yine kasıklarında tatlı bir sızı dolandı. Bu adam farklıydı. Bu adamın zümrüt yeşillerinin siyaha çalacak kadar koyulaşması bile muazzamdı. Bu adam tehlikeliydi. Ama bu adam arzuydu. Bu adam kırmızıydı.

Sonra gece üstümü örttü, yıldızlı gece göğüne benzeyen gözlerine bakmaya fırsat bulamadan.

Her şey bir kurşunun değil de, bir çift kara gözün kurbanı olmakla başladı. Bedenimde ki değil, ruhumdaki ölü tohumların yeşermesiyle attı nabzım. Ve o günden sonra üzerimdeki çiğ toprağı atıp yaşamaya başladım. "Çünkü burası Veda Caddesi," dedi kara gözlerini, gözlerimin içine mıhlayarak. "Çünkü burada her veda bir merhabayla başlar."