benim gerçek olma ihtimalim, o buluta değebilmem ile eşdeğer

Geri sayımda çürümüş nefeslerin ritmi yankılanırken hatırla bu sahneyi döküntü bir filmden. Kızın ellerinde umut tohumları yeşermişti adam gelmeden. Sokak lambaları altında soluksuz bir dansa eşlik ederken yandı caddeler gelen ateşle geçmişten. Unutma bu sahneyi! Gönülsüz adımların izinde sona doğru yürürken. Saat geç olduğunda gözlerini kapat ve hatırla son sahneyi... Ne demişti şair? Böyle şeyler hep filmlerde olur zaten...

Yaşıyorduk, işkence çekiyorduk, idam ediliyorduk, köle gibi çalıştırılıyorduk, susuyorduk, çığlık atıyorduk ama hepsinin sonunda sesli ya da sessiz bir savaş veriyorduk çünkü seviyorduk. Şaşırtıcıydı, sevgi bazen bir savaş meydanının ortasında size uğruyordu. O an iki yolum vardı. Ya sevecektim, ya ölecektim. Sevmeyi seçtim. Onu sevmek de ölümü daima nefes gibi ensende hissetmekti. "En büyük savaşların ortasında kurak topraklardan bile bazen çiçek açar, bombalar etki etmez, kökleri sımsıkı tutunur. Bir bakarsın renkler canlanır, güzel kokar her yer. Sen bu çiçeksin diyemem, biz bu çiçeği temsil ediyoruz diyebilirim. Özgürlüğümüze." Bu kitapta geçen kişiler ve kurumlar tamamen hayal ürünü olup her ayrıntısıyla kurgudan ibarettir.