Co ̶w̶̶i̶̶d̶̶z̶̶i̶̶s̶̶z̶ czujesz, gdy patrzysz na sztukę? grafika pochodzi ze strony Pinterest, autor (póki co) nieznaleziony. pulvis_de_caleo, 2020 ©

I pocałowali się znowu, tak, jakby ten świat nie miał skończyć się za ledwie parę godzin; wszystko, co istniało było tutaj, oni, gwiazdy i światła, tańczące pomiędzy ich ciałami. W miejscach jak to, noce były długie, ale miłość, którą mieli w sobie, nie była w stanie wypełnić sekund, które ciągnęły się jak minuty, minut, które stawały się godzinami z każdym kolejnym dotykiem. Nie było w tym geście nic więcej, niż rozkoszowania się swoim własnym istnieniem, we wszechświecie, który doprowadził ich do tej chwili - i czymkolwiek były gorzkie łzy, z jakimi będą musieli się mierzyć przez nieskończoność bez siebie, nie istniały one jeszcze w tym momencie. To, ze wszystkich rzeczy, jakie Lance czuł przez dwadzieścia cztery lata swojego życia, było właśnie najczystszą definicją miłości. Byli tutaj, dla siebie, w czasie, który spowolnił tylko dla nich, w świecie, który pozwolił, żeby mogli się w sobie zakochać. Miłość, tak ze wszystkich rzeczy. Jak na ironię, to, co ostatecznie ich połączyło, było miłością. rozdziały: 3/3 słowa: 80k

Wyróżniało go to, że wiedział czego szukać. ! Dodatek do tekstu głównego Spiritus Movens, czytać po skończeniu SM.

❝Arena tonęła. Ten surrealistyczny widok wprawiał widzów w osłupienie; ogłuszeni zaciskali palce na kieliszkach, które zastygły w połowie drogi do krwistoczerwonych ust. Wszyscy wstrzymali oddech i czekali, błądząc błędnym wzrokiem po ekranach, by nie przegapić wielkiego finału. Tej wyczekiwanej wisienki na corocznym torcie śmierci, serwowanym na złotej tacy chwały, jakiej nieodłącznie towarzyszyły dwadzieścia trzy świeże trupy❞.

✱ when i look into your eyes, i can see a love restrained. ✱ Krótka historia o człowieku, który zaczął tracić nadzieję, że kiedykolwiek znajdzie jeszcze szczęście. To szczęście, utracone z dniem jej śmierci. praca zajęła trzecie miejsce w konkursie "Splątane Dziady" (2018) organizowanym przez @GLNozyce (jest to najstarsza praca na moim profilu btw, taka szybka ciekawostka)

'I nawet szmaragdowe drzewa co noc płaczą nad okropnym losem młodych dziewcząt, które swojego miejsca w społeczeństwie nauczyć się muszą za pomocą krwi, płynącej po związanych bezsilnością nadgarstkach i mieszającej się z przejrzystymi łzami bezgrzesznych dziewic.'

Po raz pierwszy, spotkałyśmy się w teatrze. [Dodatek|prequel do Pan oszalał, panie Surre. Można czytać bez znajomości oryginalnego opowiadania]

A jednak zamiast kwiatów w płucach, to Leon Surre pojawił się w drzwiach jego mieszkania, cały mokry i wyczerpany. Dodatek do Pan oszalał, Panie Surre, nie polecam czytać przed skończeniem PopS, to jeden wielki spoiler.

Dwa brzydkie dzieła sztuki próbują stworzyć coś pięknego. ~ Krótki One shot o... dość skomplikowanej miłości. Zapraszam♡ Śliczna okładka wykonana przez @RosesAndCorpse

Głupi poeci. Ich głupie kwiaty, Ich głupie, kamienne niby-kwiaty, Ich głupie, kwieciste wiersze. Tyle podduszającego zapachu kwiatów. Obrzydliwe i obrzydliwie głupie. Ale za to jakie piękne. ~ One Shot namalowany niechlujnie na kamieniu ~ Zwycięzca konkursy "Splątane Nici" [Zima 2017/2018] w kategorii opowiadanie Zwycięska praca w konkursie "Deliberacja" [2018/19] w kategorii powiew wiatru Opis napisała i zrobiła betę, moja cudowna przyjaciółka @rurzanopalca- Serdecznie Zapraszam♡ #212 w opowiadaniu 3.10.17.r ~ Nie wiem jak w ciągu 2 dni przeskoczyłam o 500 miejsc, ale naprawdę dziękuję *pisze dalej niewierząc* Śliczna okładka wykonana przez @RosesAndCorpse