Co gdyby uwięziono cię w ciemnym pokoju oświetlonym tylko jedną, psującą się żarówką? Bez drzwi i okien, bez możliwości ucieczki. Za to wraz z twoim najlepszym przyjacielem? Wydarzenia spomiędzy "Walniętych Świąt" i "Gwiezdnego Chaosu". Ponownie w ramach #JustWriteIt. 10940 słów napisane w 28 dni.

Karykaturalna wersja wszystkich czynności, z jakimi pisarz publikujący swoje prace na wattpadzie spotyka się na co dzień. Doprawione moim narzekaniem na cały świat i melancholijnym pisarskim życiem, zakrapianym winem. Które i tak pewnego dnia pewno usunę. Idżoj!

Gdy Olivia umiera niespodziewanie przy porodzie bliźniąt, Francis pogrąża się w rozpaczy. Parring: fruk Gatunek: angst Wszystkie postacie by Hidekaz Himuryua

Jego imię oznacza 'pokój', chociaż w nim samym nie ma go zbyt wiele. Chłopak uwielbiający seriale i przemyślenia. Drugi to pacyfista, który nosi wianki. Trzeci jest zakochany w maśle orzechowym, poezji i informatyce. okładkę wykonała @ohjustkidding

☆彡 Konwersacje miłośników twórczości van Gogha. źródła i inspiracje: 🌻internet (wikipedia i inne strony) 🌻"van Gogh. życie" 🌻biografia van Gogha z "wielkich malarzy" 🌻Wasze komentarze <3

Bo tego na polskim wattpadzie jeszcze nie było

Początek XVIII wieku, złota era piractwa. Bogactwa czekające w odległym Nowym Świecie wabią wielu śmiałków, chcących w imię skarbów zbratać swój los z morskimi podróżami. Nic więc dziwnego, że gdy Lovino Vargas, do tej pory jedynie będącego na rozkazy florenckiego naukowca, nadarza się okazja by skosztować kuszącego z oddali świata, czającego się za pełnym niebezpieczeństw oceanami, decyduje się wyruszyć w nieznane. Nie wie co jeszcze mu przyniesie ta podróż, a już na pewno nie spodziewa się ile może w jego życiu zmienić spotkanie pewnego kapitana, pływającego pod czarną banderą... UWAGI: *można czytać bez znajomości hetalii **opowiadanie jest na podstawie faktów historycznych, związanych z początkiem XVIII wieku ***większość postaci nie są moją własnością. Pochodzą one z Hetalii, autorstwa Himuryua Hidekaz'a (nadal nie nauczyłam się odmieniać japońskich imion i nazwisk)

W pięknej, wiecznie słonecznej Italii żyje Onanina Valetti. Młoda dziewczyna o arystokratycznym pochodzeniu, która ze względu na śmierć swojej matki i bankructwo jej rodziny, wraz z młodszą siostrą została zmuszona do życia z apodyktyczną ciotką i dwoma kuzynkami, ledwo wiążąc koniec z końcem. Pewnego dnia jednak wszystko się odmienia, gdy ze względu na swoje pochodzenie dziewczyna dostaje zaproszenie do pałacu, i szansę we wzięciu udziału w eliminacjach, mających wyłonić przyszłą królową i narzeczoną przyszłego władcy, Feliciano Vargasa. Nie chcąc przynieść wstydu swojemu nazwisku Onia decyduje się na skorzystanie z propozycji, choć jeszcze nie wie, że królewski dwór rządzi się swoimi zasadami, a jej obecność nie każdemu jest na rękę. Dziewcząt jest dwanaścioro, a serce księcia tylko jedno... UWAGI: *Opowiadanie nie jest oparte na faktach historycznych, swoje miejsce posiada w czasach współczesnych, a władza królewska we Włoszech położyła swój kres w 1946r, na rzecz republiki. ** postacie Feliciano i Lovino Vargas by Himuaruya Hidekaz, reszta bohaterów jest mojego autorstwa. To moje pierwsze opowiadanko na wattpadzie, więc nie gryźcie zbyt mocno. Indżoj!

"Mam wrażenie, że coś tu nam siada na łby. Jakbyśmy byli ciągle naćpani adrenaliną, niewyspani i przetrenowani... i dlatego wszystko robi się jakieś ostrzejsze, bardziej intensywne. Może to przez to? Może jesteśmy tylko napaleni, spizgani zmęczeniem, przegrzani po treningach, nie wiem. Ale jak na ciebie patrzę, ziomo... to nie mam pojęcia, czy to tylko ja tak mam." tylko Bromance może być wieczny. To historia o tych, co byli „jak bracia", dopóki nie oberwali krążkiem prosto w pysk i nikt już tego nie poskładał. O hokeju, gdzie zęby są opcjonalne, krew na lodzie nie robi wrażenia, a ból wpisuje się w tygodniowy grafik. O młodych ludziach, którym świat wydał się zbyt ciasny i zbyt nudny, więc zaczęli go rozmontowywać własnymi rękami, kawałek po kawałku, żeby sprawdzić, czy pod spodem jest cokolwiek wartego czucia. Jest tu lojalność tak ślepa, że aż głupia, obsesje udające osobowość i granice tak rozjechane, że nikt nie pamięta, po co w ogóle były. Są noce, które pachną fajkami i idiotycznymi decyzjami, akcje robione na samej adrenalinie i to chore, niepokojące poczucie, że wszystko zaczyna działać dopiero wtedy, gdy coś się sypie. A między nimi narosło coś, co nie potrzebuje nazw, coś, co się przyplątało i nie chce spierdalać.

Było już za późno.