Dag meisje-zonder-naam, ik ben er net achter gekomen dat ik depressief ben. Ik had het misschien moeten aan zien komen, ik zou het moeten hebben gezien aan alle blikken die iedereen mij toewerpt elke keer als ik voorbijkom. Ik zou het moeten hebben gehoord aan de gesprekken op fluistertoon die mijn moeder voortdurend houdt aan de huistelefoon. Ik had het moeten weten dat hij daarom weg is gegaan. Of misschien is het niet daarom-daarom. Maar is het gewoon 'daarom'. Het punt is, dat hij weg is. En dat ik depressief ben.

"Je hoeft nog maar even!" "Nog even en dan ben je even mooi als ik," Ik werd gek van ze. Ik werd gek van de stemmen, van mezelf en van de wereld. Er was toen nog maar één optie. En zowel jíj als ik weten wat die optie was... !! Dit verhaal is nu ongeveer 3 jaar oud en ik schrijf nu heel erg anders !!

Waarschuwing: Niet alle verhalen zijn geschreven om de lezer te vermaken. Dit verhaal is geschreven om de lezer te laten voelen. Hoogste in lijst #1 in kortverhaal, zelfmoord en dagboek, #2 in vriendschap. © Alle rechten voorbehouden @BadDaydreamX, Nina Jansen