15 yıl önce, 2 Mart gecesi dünyaya gelen güzeller güzeli Nefes bebek, daha hayatının ilk saatlerinde kaderin en sert yüzüyle tanıştı. Kandemir ve Tamer aileleri arasında yıllardır süregelen kanlı intikam savaşı, masum bir bebeğin hayatını da içine çekmişti. Daha ne olduğunu anlayamadan, bir hastane odasından alınarak apar topar Kanada'ya kaçırılan Nefes. Geride bırakılan sadece bir ülke değil, aynı zamanda gerçek kimliği, ailesi ve ait olduğu hayattı. Yıllar boyunca kendini Gece Tamer olarak bilen küçük kız, kim olduğunu bilmeden, ait olmadığı bir soyadını taşıyarak büyüdü. Ta ki bir sabah, her şeyin değiştiği o güne kadar... Tek bir gerçekle, bildiği bütün doğrular yerle bir oldu. Gece, aslında Nefes olduğunu öğrendiğinde, hayatının üzerine kurulduğu temelin ne kadar kırılgan olduğunu fark etti. Yeni ailesine alışmaya çalışırken, geçmişin karanlık izleri peşini bırakmadı. Çocukluğundan çalınan yıllar, bastırılmış duygular ve kimlik karmaşası onu derinden sarsarken, Gece her gün biraz daha kendisiyle yüzleşmek zorunda kaldı. Travmalarıyla savaşırken bazen nefessiz kaldı, bazen de tamamen kaybolduğunu sandı. Ama zamanla, en karanlık anların bile içinde bir ışık saklı olduğunu fark etmeye başladı. Gerçek ailesinin yanında geçirdiği her an, ona ait olmanın ne demek olduğunu yeniden öğretiyordu. Belki hayat ona en başından adil davranmamıştı, belki de her şey elinden alınmıştı... ama yine de, yeniden başlamanın bir yolu vardı. Nefes artık sadece geçmişinin kurbanı değildi. O, kendi hikayesini yeniden yazmaya çalışan bir kızdı. Ve belki de ilk kez, hayatın o kadar da kötü olmadığını anlamaya başlıyordu.

Amerika'ya bebek bakıcılığı yapmaya giden Efsa, orada aşkı bulacağından habersizdir.

Bu isime sahip ilk kitaptır. tr' 31.01.2026

Cezaevlerinin arasındaki köstebek yuvası, İdil'in şüphesiyle çalışmaya başladı. İdil, duyduğu hikâyeden sonra İlay'a gelen mektupların artmasını beklemişti. Bir gece herkes uyurken İlay'ın çantasındaki mektupları alıp şüphesini gerçek kılacak bir şeyler aramaya başladı, ne aradığını kedisi bile bilmiyordu. Tek öğrendiği şey Tayfun'un adı olmuştu. Sabahında herkes bir köşede kahvaltısını ederken yatağında titrek bir bedenle öylece dalıp gitmiş olan İlay'ın yanına gitti. "İlay, yine mi kâbus gördün?" İlay soruya karşılık sadece kafasını sallamıştı. "Bir şey sorabilir miyim?" İdil, kızın bu haline o kadar alışmıştı ki artık normal karşılıyordu. İlay'ın tekrar kafasını sallamasıyla, "Annenin adı ne?" demişti. İlay duruşunu ve bakışı hiç bozmadan boşluğa bakıyordu. İdil cevap gelmeyeceğini anlamışçasına başını sallayıp yataktan kalkarken İlay konuştu, "Aylin," tek bir cevap, İdil'in kafasındaki bütün soru işaretlerini doldurmuştu. "Gözlerin, onlar çok güzel," dedi İdil gülümseyerek, "Onlar," dedi İlay, daldığı boşluktan gözünü ayırmayarak. "Sadece bende var ve bundan hiç hoşlanmıyorum," sesinin akışı ve kısıklığı çok yavaş hareket ediyordu. Konuşan İlay değil de yerine gelmiş öylesine bir ruhtu, "Böyle düşünme, o gözlere sahip birini tanıyorum." İdil, İlay'ın saçlarını okşamış ve yanından ayrılmıştı. O an'a kadar İlay, İdil için öylesine sessiz sakin, hukuk okuyan bir kızdı. Ta ki hikâyesini duyana kadar, daha sonra kendisine kızdı, 'o gözleri nasıl unuturum' dedi kendi kendine. Geç olmuştu ama anlamıştı. Levent'in 22 yıldır kayıp olan kızı İlay Nehir, bir yıldır yanı başındaydı, İlay, kehribar rengi gözlerini babasından almıştı.

Seren'in yalan itirafı beklenmedik bir aşka yol açar. Okulunun itiraf sayfasına zorbasının ve okulun popüler çocuğunun ilişkisi olduğu yalanını ortaya atan Seren, en azından bir süreliğine zorbasından kurtulacağını düşünür. Fakat Seren'in yalan itirafı üzerine okulun popüler çocuğu Seren'i bulunca işler sarpa sarar. "Saçların, doğal mı bari?"

Lavin adında bir üniversite öğrencisi bir gün kendisini Osmanlı'da Topkapı sarayının ortasında bulur. Yıl 1808; yıkılmakta olan bir devlet ve o devlete güneş gibi doğan yenilikçi bir sultanın tahta çıkış yılı. Lavin mahsur kaldığı bu yüzyıla ayak uydurmak ve sultana yardım ederken yardımlarının geleceğe olan etkisini de göz önünde bulundurmak zorunda kalacaktır.

Burada zamanı yalnızca bir geçiş değil, bir sınavdır. Geçmişten gelen bir insanın, gelecekte "insan" sayılmadığı bir dünyaya uyanışını anlatır. Arkeolojiyle başlayan hikâye; kimlik, güç ve insanlığın tanımı üzerine rahatsız edici sorular sorar: İnsan olmak genetik midir, yoksa hafıza mı? Değer, doğuştan mı gelir yoksa sonradan mı verilir? Yüz yıl sonra geçirilen mutasyonlar, insan bedenini değiştirirken; iktidar, farklı olanı tanımlamaya ve kontrol etmeye çalışır. İki metreyi aşan bir imparatorun karşısında duran genç bir kadın, artık bir buluntu değil; bir istisnadır. Ve istisnalar, her çağda korku yaratır.

Güvenmek istediğin kişi ya asla güvenmemen gereken kişiyse? Kendi yaralarını sarmaya çalışırken bilmeden senin yaralarını açan kişinin de yaralarını sarabilir misin?

Solita 17 yılını bir evde tutsak olarak geçirmiştir. Yeni yıla girerken telefonda konuştuğu rastgele bir adam bütün hayatını değiştirecektir. 17 yıl sonra esir olduğu evden çıkıp gerçek ailesinin yanına döndüğünde her şeyin geride kaldığını düşünür ancak asıl hayatı yeni başlıyordur. Geçmişin kirli oyunları ve kilitli kutularda saklanan sırlar bir bir ortaya çıkacaktır.