Burada zamanı yalnızca bir geçiş değil, bir sınavdır. Geçmişten gelen bir insanın, gelecekte "insan" sayılmadığı bir dünyaya uyanışını anlatır. Arkeolojiyle başlayan hikâye; kimlik, güç ve insanlığın tanımı üzerine rahatsız edici sorular sorar: İnsan olmak genetik midir, yoksa hafıza mı? Değer, doğuştan mı gelir yoksa sonradan mı verilir? Yüz yıl sonra geçirilen mutasyonlar, insan bedenini değiştirirken; iktidar, farklı olanı tanımlamaya ve kontrol etmeye çalışır. İki metreyi aşan bir imparatorun karşısında duran genç bir kadın, artık bir buluntu değil; bir istisnadır. Ve istisnalar, her çağda korku yaratır.

Gerçek ailem kurgusudur Etraf sessizdi... Onlar için tüm sesler susmuştu. Leyla ve Selim çifti için zaman artık akmıyordu. Her şey durdu ve onlar sonsuzluğa uğurlandı. Arkalarında onları çok seven beş çocuk bırakarak ebediyete uçtular. Ve o beş çocuk için her şey asıl şimdi başlıyordu...

➥ Bir yanda sessizliğini renklerle tuvale hapseden bir kız, diğer yanda o sessizliğin içindeki çığlığı duymaya kararlı bir adam. Bazen en gürültülü itiraflar, hiç konuşmadan yapılır. "Senin sesini duyamıyorum ben Utkan, görebiliyorum." [acquaintance to friends, friends to lover] 🎯slowburn

Güvenmek istediğin kişi ya asla güvenmemen gereken kişiyse? Kendi yaralarını sarmaya çalışırken bilmeden senin yaralarını açan kişinin de yaralarını sarabilir misin?

Derler ki gözler kalbin aynasıdır. Kalbindeki saf gerçekliği gözlerine vurarak binlerce duyguyu barındırarak gösterirdi o gözler. Ama zihnin bir noktası olurdu. Kalbine dur diyecek kadar öne geçmesini sağlayan buzdan bir zihin. Benim zihnim, kalbimin üzerine inşa edilmiş devasa bir buz kütlesiydi; ne duygu sızdırırdı, ne de dışarıdan bir sıcaklık kabul ederdi.​ Damarlarımda akan kanın bana ait olmadığını, ismimin bir mezar taşına çoktan kazındığını bilmeden yaşamıştım. Şimdi, küllerinden doğan bir hayalet gibi, o büyük Sancaktar Hanedanı'nın kapısındayım. Elimde bir sevgi buketi değil, Ferhat Ivan Mironov'un zihnime yerleştirdiği o zehirli hançer vardı. İhtilal sessizce başlar; bir yabancıya sarıldığında onun aslında kendi kanın olduğunu fark ettiğin o sarsıcı anda gizlidir her şey. Ve en büyük ihtilal, celladın kendi kalbine yenildiği andır.

Solita 17 yılını bir evde tutsak olarak geçirmiştir. Yeni yıla girerken telefonda konuştuğu rastgele bir adam bütün hayatını değiştirecektir. 17 yıl sonra esir olduğu evden çıkıp gerçek ailesinin yanına döndüğünde her şeyin geride kaldığını düşünür ancak asıl hayatı yeni başlıyordur. Geçmişin kirli oyunları ve kilitli kutularda saklanan sırlar bir bir ortaya çıkacaktır.

Tanla'nın sözcüklerle arası hiçbir zaman iyi olmamıştı. Ama şarkılar... Şarkılar her şeyi mükemmel bir açıklıkla anlatıyordu. Ve Han'ı tanıdığından beri bütün güzel aşk şarkılarının ona yazıldığını düşünüyordu.

Günahkârlar ilk günahını annesi tarafından alırlar. Kırımış ruhların şifacısı olan sevgi, unutulur. Nefret o kadar büyür ki... aşk unutulur. Denizin esintisiyle savrulan saçlar, kaybettiğimizi sandığımız anlar. ❝Şimdi ne yapacağız?❞ ❝Kaybettiğimiz anları kazanacağız.❞ ﹌﹌﹌﹌﹌﹌﹌﹌﹌﹌﹌﹌﹌﹌﹌﹌﹌﹌﹌﹌﹌ Paolo Enzan, hayatta her zaman geri plana atılmış bir çocuktu. Yıllardır tek başına yaşayan, kimsesi olmayan, sadece derslerine ve hayatına odaklı bir kasaba oğlanıydı. Volganse Kasabası'nda her için biraz umut ve yaşam vardır. Tabii sizi ayakta tutacak umut ölmemiş ise. Umutları ölmek üzere olan bu oğlanı ise onunla aynı okula giden bir kız kurtarmıştı; Amara Benare. Amara güzel bir kızdı, herkesin göz bebeği olabilirdi. Nazik ve sevecen bir insandı, okulun odağında olan bir kız nasıl geri planda kalmış oğlanı fark edebilirdi ki? Ama Amara'nın yapamadığı nadir şeylerden birisi de fizikti. Özellikle final sınavları yaklaşmışken böyle bir dersten kalıp eğitim hayatını riske atmayacağından Paolo Enzan'dan yardım istedi. Ve onların tatlı romantik, bir o kadarda yalnızlık içeren hikâyesi başladı. BİLİNMEYEN KIZLARIN GÜNLÜKLERİ Serisinin İlk Kitabıdır.

Liva Marsel.

"Ses aynadan geliyordu. Ve tüfeyi bana doğrultmuş olan adam evimde değil aynamın içindeydi." 2026'da yaşayan Parla bir gün evinde duyduğu seslerle odağını aynaya vermişti. Trajik olansa aynasında 1947'de yaşadığını idea eden bir adam vardı. Zaman kırılması 2026 ve 1947'de yaşayan bu iki insanı bir çatıya sokar ve asıl hikaye burdan sonra başlar.