''Birlikte belanın içine batabileceğimiz kadar battık. Ve şimdi, seni bırakmayacağım... Benimle misin?'' --- Zeynep, kendini yeni okuluna başladığı ilk gün bir felaketin ortasında buldu. Okulu, salgın bir hastalık nedeniyle karantina altına alındı. Karantinanın akşamında ise kendini okulun karanlık koridorlarında bir kız öğrencinin cesedinin başında buldu. Üstelik yalnız değil, onlar da yanında... Mahşerin üç atlısı. Bu, sadece bedenleri değil ruhları da karantinaya alınan dört kişinin hikayesi. Bu onların özgürlüklerine ulaşmak için yaşadıkları esaretin hikayesi. Bu, birbirlerinin her şeyi haline gelen, birbirlerine gökyüzündeki son yıldız yanıp kül oluncaya kadar birlikte olacaklarına söz veren dört arkadaşın hikayesi. Bu mahşerin dört atlısının hikayesi. Şimdi, bizimle misiniz? "Bizim bedenlerimizi karantinaya almadılar. Ruhlarımızı karantinaya aldılar. Bizim ruhlarımız tanıştığımızdan beri karantina altında. Ne çıkabiliyoruz bu karantinadan, ne de birbirimizden ayrılabiliyoruz. Ruhlarımızı birlikte bir karantina altına aldılar, ve bizim bundan sonraki tek savaşımız bu karantinadan kurtulmak. Kurtulduğumuzda bile birlikte olacağız, ama özgür olacağız. Savaş bitti, ve biz sağ kaldık. Savaş bitti, ve biz hala ayaktayız."

Bu kitapta Larry adlı Karakterin Maceralarını okuyacaksınız

En yetenekli öğrencileri toplayarak onlara en güzel geleceği vermekle ünlü okula davet aldım ve yatılı olarak bu okula geldim.Bir anda bütün hayatın değişebilir diyorlar. Bu okula geldim ama bu okuldan sadece bir şekilde çıkabilirim. ÖL YA DA ÖLDÜR. Benim gibi her şeyden habersiz 16 çocukla birlikte hayat mücadelesi vereceğim. Fakat en büyük sorun ise, sadece bir kazanan olacak. Gerçekten öyle mi? Eğer bu hikayeyi okursanız emin olun ki bırakamayacaksınız. En sonda kimin kazandığını görmek istiyor musunuz? O zaman kitabı okumaya hemen başlayın! ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ Merhaba bu hikaye benim ilk hikayem. Ben bu hikayeyi, DANGANRONPA adındaki bir animeden bakarak yazıyorum ama tabiki bazı değişiklikler yapacağım. Eğer bu animeyi izlediyseniz bu hikayeyi begenmeyebilirsiniz. Çünkü değişiklikleri kimse sevmez. Remix gibi oldu bu hikaye. Fakat Danganronpa yı izlemediyseniz gerçekten hoşunuza gidebilecek bir hikaye oldu. 》

"Lütfen bırak gideyim naptımki ben sana şimdi hem söz kimseye bişey söylemem vala bak" diyip çizmeli kedi bakışlarımı sürdürdüm. Karanlıktan pek göremesemde yüzünden sinsi bir sırıtışın geçtiğini gördüm yada ben öyle zannettim. Çocuk gömleğimi sıyırıp elindeki çakıyla köprücük kemiğimin üstüne çizikler atmaya başladı. Hayır ağlamıycam şimdi olmaz. Çalan telefon sesimle düşüncelerimden sıyrılıp ellerimi kurtarmaya çalıştım. "Ya bırak telefona bakıyim lütfen" diye yalvarmaya başladım ama beni pek umursadığı söylenemez. Ya bu ne gıcık ne pislik ne piskopat ne yakışıklı ay pardon bu olmuycaktı bişey ya "Bundan sonra kimle konuştuğuna dikkat et ufaklık" diyip gitti..

"HAYAT ÇOK ZOR BE GÜLÜM"

Afacanlar, başlarına gelen olayı anlamaya çalışıyorlardı. Bir topun içine girmişlerdi. Duyduklarımbir sinyal sesi topun içinde yankılanmaya başlamıştı. Ne olduğunu anlamadan kendilerini bir zaman tünelinin içinde bulmuşlardı. Hızları, ışık hızından fazlaydı. Görebildikleri tek şey, uçsuz bucaksız bir beyazlıktı. Bir nur denizinde yüzüyor gibiydiler. Kalp atışları hızlanmıştı; ama hiçbirinde en ufak bir korku belirtisi yoktu. Ne kadar zamandır yolda olduklarını bilmiyorlardı. Birkaç saniye de olabilirdi, birkaç dakika ve birkaç saat de... Sinyal sesindeki yavaşlamaya bakılırsa yolculuk bitmek üzereydi.Nihayet bu esrarengiz ses tamamen kesildi. Nerede ve hangi zamanda olduklarını bilmiyorlardı. Kim bilir neler bekliyordu onları. Acaba, dünyaya geri dönebileceklermiydi?

Kızların düşünceleri, sinir oldukları şeyleri mizahi dille anlatan, bazen de duvar yazıları paylaşan, ve bazen de hüzün konulu paragraflara yer veren bi sayfa.. Bölüm ilerledikçe; kitap derinleşiyor

Türkler önsöz okumaz bitch *-*

Sihirli bir günlük ile ilgili